Vraagtekens

Peter Breedveld

En daar was-ie weer! Martijn Koolhoven, de gevallen sterverslaggever van de Krant van Zwakbegaafd Nederland, mocht eergisteren in dagblad Trouw uithuilen (in rechtse huftertaal: huilie-huilie doen). En hij werd me daar toch kritisch aangepakt door interviewers Alwin Kuiken en Kristel van Teeffelen!

Die zaagden hem natuurlijk door over de reputaties die hij heeft kapotgemaakt met zijn aperte leugens, de mensen die hij de vernieling in heeft geholpen en brodeloos gemaakt, organisaties die hij in diskrediet heeft gebracht. Het leed, dat hij heeft veroorzaakt. Hoe al zijn werk met terugwerkende kracht waardeloos is geworden, hoe hij zijn hele beroepsgroep een slechte naam heeft gegeven, ook al omdat hij letterlijk, tot op de komma, de totaal idiote complottheorieën van de paranoïde fantast Peter Siebelt overschreef.

Nou nee, dus. Kuiken en Van Teeffelen maakten voorzichtig gewag van de ‘vraagtekens’ die door het programma Zembla werden gezet bij Koolhovens leugenverhaal over een fotograaf in een Rotterdamse moslimwijk, dat Koolhoven omgekocht ‘zou zijn’ maar dat De Telegraaf dat niet kon bewijzen en ‘m toch heeft ontslagen.

Daarna mocht Koolhoven leeglopen over het verraad van Dominique Weesie van PowNed, die had hij nog als stagiair bij De Telegraaf zien binnenkomen en toen waren ze nog vriendjes (Koolhoven rekende zeker op een honour among hufters)! En dat zijn kinderen het zo moeilijk hadden gehad. Dat hij met zijn handen op de rug tegen de muur stond, terwijl er met scherp op hem werd geschoten.

En toen werden de twee Trouw-interviewers héél even een klein beetje kritisch, door op te merken dat het normaliter Koolhoven was, die schoot. Waarop het antwoord luidde: “Daar heb ik eigenlijk nog nooit zo over nagedacht.” En daarmee was de kous af.

Maar Zembla deed wel wat meer dan ‘vraagtekens zetten’ bij één verhaal over een fotograaf, die een conflict had met de louche baas van het lingeriemerk Sapph, door wie Koolhoven zich graag liet fêteren. Zembla liet een hele serie verhalen van Koolhoven de revu passeren, die vol verzonnen feiten en citaten staan, en allemaal het doel hadden mensen en organisaties kapot te maken.

Zembla zette geen vraagtekens, Zembla stelde ondubbelzinnig vast dat Koolhoven één van de grootste boeven in de Nederlandse journalistiek is.

Maar Koolhoven dacht daar allemaal nooit zo over na. Dat begon pas toen hij zelf de sjaak was, en toen het zíjn kinderen waren die op school werden geconfronteerd met de gevolgen van het wangedrag van hun vader. Een bekend patroon, overigens, bij de vertegenwoordigers van de rechtse hufterjournalistiek, die pas iets van een geweten beginnen te ontwikkelen als ze zélf te maken krijgen met de feiten des levens.

En man, wat voelt Koolhoven zich zwaar gestraft voor zijn ‘meningsverschil’ met De Telegraaf. Terwijl hij 25 jaar ‘topbeoordelingen’ op zijn naam heeft staan! Een paar van zijn heldendaden worden in het artikel genoemd. Zo was hij de eerste journalist die de Nederlandse slachtoffers van de vliegramp bij Faro in 1992 in het ziekenhuis sprak, door zich bij de ingang voor te doen als een met de slachtoffers begane landgenoot die een kerstpakket uit Nederland kwam brengen.

Sjiek. Je doet net alsof je de slachtoffers komt bijstaan, terwijl je ze juist komt uitbuiten.

Vijfentwintig jaar topbeoordelingen voor een man die alles aan elkaar liegt, en als hij zelf even door zijn leugens heen is, schrijft hij ze over van een psychotische complotdenker. Maar er staan alweer opdrachtgevers te trappelen! De hoofdredactie van Quote, bijvoorbeeld en meneer is in gesprek over zijn ‘televisie-ambities’: “Nederland is toe aan een rechts-liberale ‘Pauw & Witteman’.”

Sapperdeflap! Deze gewetenloze leugenaar, deze meedogenloze klootzak, deze rioolhoernalist zou nog niet aan het werk mogen bij een lokaal sufferdje, maar ondanks dat het snoeihard vaststaat dat hij volstrekt onbetrouwbaar is, de krant als wapen gebruikt bij het uitvechten van zijn eigen vetes én die van zijn vrienden, de journalistiek in al haar openingen gewelddadig heeft verkracht, is hij straks de rechts-liberale ‘Pauw & Witteman’!

‘Rechts-liberaal‘! ‘Liberaal‘!

En het christelijke sufferdje denkt daar helemaal niks van. Dát is de staat van de Nederlandse journalistiek. Aan de ene kant de braaf ja-knikkende, in angstige eufemismen grossierende lulletjes rozewater, die in hun broek plassen van genot omdat ze een beroemd iemand mogen interviewen, aan de andere kant het primitieve schorem van de Telegraaf Media Groep.

Overigens vindt Peter Breedveld dat mensen, die andersdenkenden intimideren en bedreigen, geen democratieprijs horen te krijgen.