Dubbele moraal
Dawud Pirzad
Illustratie: John Gabriël Stedman
De hele week moest ik denken aan de dubbele moraal van de grootmachten. Ik doe dat vaker en probeer voor dit historische verschijnsel een verklaring te vinden. Hoe meer ik erover nadenk, hoe onbegrijpelijker en onlogischer het voor mij wordt.
Ik moest denken aan de resolutie van de VN-veiligheidsraad, waarin de Syrische president Assad wordt opgedragen af te treden. Deze resolutie heeft het niet gehaald. Zoals verwacht, spraken Rusland en China er hun veto over uit. De andere vijftien leden stemden voor.
De eerste vraag die in mij opkwam, was waarom Rusland en China, die destijds bij de resolutie over Libië vóór stemden en de andere vijftien landen, die nu zo enthousiast voor Syrië stemden, nooit met dezelfde gedrevenheid voor de Palestijnse bevolking opkwamen of stemden. Maar laat ik hier maar niet te diep op ingaan, anders zijn er genoeg mensen die mij als antisemiet zouden beschouwen of zijn er stoere advocaten die in mijn woorden een reden zouden vinden om mij aan te klagen.
Betekent dit soms dat ik er ook een dubbele moraal op nahoud, of dat ik bang ben of machteloos, vroeg ik mezelf af. Nee, zei ik tegen mezelf, je bent toch niet tegen de joodse bevolking. Maar waarom durf ik dan niet dieper op de Palestijnse kwestie in te gaan? Toch een dubbele moraal?
Ik moest denken aan de 200 tegenstanders van Assad die doodgeschoten zijn in de stad Homs. In heel Syrië zijn sinds vorig jaar bijna 5500 Syriërs gedood. Ik dacht met sarcasme aan de Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov, die bij president Assad op bezoek geweest is.
Hoe zou hij bij thuiskomst antwoorden op de vraag van zijn kleinzoon of kleindochter wat hij in Syrië gedaan had? Zou hij eerlijk antwoorden en zeggen: “Ja, schat, ik had een productief gesprek met een moordenaar”? Nee, zoiets zou hij zeker niet als antwoord geven. Voor hem zou de Russische uitdrukking gelden: pabiditele ne sudyat, wat wil zeggen: winnaars worden niet beoordeeld. Hij zou denken: laat Assad maar winnen. Hij zal ons ervoor belonen.
Ik kon mijn gedachten niet stoppen. Ik dacht heel naïef: “Waarom wordt dit soort optreden van autoriteiten wereldwijd niet met één en dezelfde maat gemeten? Waarom krijgen wij, als het gaat over de grote politiek en de grootmachten, de keuzes tussen verschillende soorten kwaad?
Ik moest denken aan andere cijfers. In Afghanistan, mijn vaderland, zijn in 2011 meer dan 3000 onschuldige Afghanen gedood. In Syrië en Afghanistan zijn dat er samen bijna 9000.
Mijn volgende gedachte was onrealistisch, maar stel je eens voor dat alle 200 + 5500 gedode Syriërs naar Moskou zouden worden overgebracht en op het Rode Plein naast elkaar neergelegd zouden worden. Vervolgens zouden de kleinkinderen van Lavrov of de kinderen van Poetin uitgenodigd worden om te kijken waaraan hun familie heeft meegedaan.
Of stel je voor dat de 3000 stoffelijke overschotten van onschuldige Afghanen bij het Witte Huis naast elkaar neergelegd zouden worden om ze te laten zien aan de kinderen van Obama of van Bos.
Oké, het is een naïeve gedachte, het zal nooit gebeuren. Ja, heel naïef.
Dawud Pirzad (Kabul, 1973) studeerde klassieke Russische literatuur en kwam ruim tien jaar geleden als politiek vluchteling naar Nederland.
RSS