Lijstjes: de beste strips van 2007

Peter Breedveld

Illustratie: Youji Muku

Eens in de zoveel tijd heb ik genoeg van strips. Dan heb ik vlak achter elkaar zoveel rotzooi gelezen, zoveel onleesbare interessantdoenerij, of ongeïnspireerd formulewerk, dat mijn interesse in het medium als sneeuw voor de zon verdwijnt. Dit jaar heb ik daarom niet veel meer dan een handvol strips gelezen. Daar zaten wel vijf hele goede bij. Hier volgen ze.

1) Dave Cooper: Loeder (uitgeverij Xtra). De hoofdpersoon in deze koortsachtige nachtmerrie is een lelijk, egoïstisch, gemeen, manipulatief en primitief vals loeder die ons volgens filmregisseur David Cronenberg ‘de ware kracht van seks leert kennen’. Ikzelf zie in Loeder een in alle opzichten briljante allegorie van het gemiddelde huwelijk, of van de verhouding tussen mannen en vrouwen in het algemeen.

2) Hanco Kolk: De Ruwe Gids (uitgeverij De Harmonie). Het vierde deel uit de satirische serie Meccano is het beste album dat Hanco Kolk tot nu toe heeft gemaakt. Razendknap gecomponeerd, met een verhaal als een Chinese puzzel, zwierig verteld, zwierig getekend, nergens laat Kolk een steekje vallen, altijd blijft hij alert, up-tempo, energiek. Tussen de regels (plaatjes?) door lijkt hij commentaar te leveren op de situatie in de wereld, de strijd der seksen en wat niet al.

3) Ed Brubaker, Steve Epting en Mike Perkins: Captain America Omnibus (Marvel Comics). Sinds de jaren tachtig is er ieder decennium een schrijver die zijn stempel drukt op de Amerikaanse superheldencomics. In de jaren tachtig was dat Frank Miller, die van de padvinders-in-pyama Daredevil en Batman bijna geloofwaardige psychopatische misdaadbestrijders maakte. In de jaren negentig schiep Alan Moore een superheldenmythologie in de beste pulptradities uit de jaren dertig, veertig en vijftig, waar wetenschap, magie en religie de hoofdtoon voerden. Sinds de millenniumwisseling schrijft Ed Brubaker een Frederic Forsyth-achtige thrillers met superhelden in de hoofdrol. De afgelopen drie jaar zette hij zich aan Captain America, een toch wat malle superpatriot (zijn superkrachten dankt hij aan een door de Amerikaanse regering ontwikkeld ‘superserum’) in een blauwe maliënkolder met witte vleugeltjes aan de zijkant van zijn hoofd die een reusachtig schild in de kleuren van de stars and stripes meedraagt. Zijn aartsvijand is een nazi met bloedrode schedel als hoofd, The Red Skull. Volkomen idioot dus, maar ik heb deze bundel in één ruk met rooie oortjes van de spanning uitgelezen.

4) Adriane Tomine: Tekort (Oog & Blik). Ik volg het werk van Adriane Tomine al sinds zijn eerste, in eigen beheer uitgegeven verhalen onder de titel Optic Nerve. Tomine, behept met een feilloze mensenkennis, geeft betekenis aan de onbetekende levens van onbetekenende mensen zoals u en ik, die eerst en vooral met zichzelf bezig zijn en voor wie het daarom zo moeilijk is om contact te maken met de wereld om hen heen. Tekort gaat over de botte hork Ben Tanaka en zijn deprimerende seks- en liefdesleven. Hyperrealistisch, met oog voor de alledaagse details die de wereld van Tomine zo herkenbaar maken. Eén ding: er lijkt toch iets verloren te gaan met de vertaling in het Nederlands, waardoor de treffende dialogen iets houterigs, iets onnatuurlijks, iets toneelachtigs krijgen.

5) Martin Lodewijk, Romano Molenaar en Jorg de Vos: De navel van de dubbele god (uitgeverij Rob van Bavel). Het beste wat de populaire stripserie Storm is overkomen, is de dood van Don Lawrence. De man heeft een enorme schare bloedfanatieke fans, maar alleen in Nederland. Niet eens in zijn eigen land, het Verenigd Koninkrijk. Daar zien ze blijkbaar wél dat hij voor geen meter kon schilderen en dat zijn personages en decors er vlak en saai en ééndimensionaal uitzien. Hij deed de levendige scenario’s van Martin Lodewijk geen recht. De nieuwe Stormillustrator, Romano Molenaar, schildert ook en zijn personages bulken van de energie en zijn decors hebben diepte. Precies wat Lodewijk nodig heeft. Dit nieuwe Storm-verhaal is bovendien een hart onder de riem voor mensen die zich zorgen maken over de theocratisering van onze samenleving, want Storm en Roodhaar binden de strijd aan met een priesterklasse wier voornaamste doel het is gelovigen dom te houden. Het loopt goed af: ‘Dat is een godsdienst minder op Pandarve, dan hebben we toch nog goed werk verricht, vrienden!’