Gretta en Matthijs
Loor
Als er iemand voor mij definitief van zijn toch al wankele voetstuk is gedonderd, dan is het Matthijs van Nieuwkerk. Lekker ding of niet.
Nog niet eerder heb ik Van Nieuwkerk zo onderdanig en timide gezien als in zijn uitzending van De Wereld Draait Door van dinsdagavond 12 februari. Hoofdgast Gretta Duisenberg, die weer eens haar sluwe en geaffecteerde zegje wilde doen over het verfoeilijke Israël en de immer wanhopige Palestijnen, werd door hem en zijn tafelheer Hugo Borst met alle egards behandeld. Ze mocht zelfs de hele tijd uitpraten iets wat maar weinig van zijn gasten is gegund.
Van Nieuwkerk en Borst zaten als twee makke en diep ontroerde schapen te knikken en te luisteren. De unanieme instemming met Duisenbergs verhaal droop van hun respectvolle gezichten. Je zag ze denken: Wat een vrouw!
De doorgaans chagrijnige en kritische Borst, die aan het eind van het keurige interview zijn spraakvermogen teruggevonden had, wilde volgens mij het liefst bij Duisenberg op schoot gaan zitten en kopjes geven. En hij riep dat ze haar werk koste wat kost voort moet zetten. “Iemand moet het toch doen? U bent een hele moedige vrouw. Ja hoor, heus. Iemand. Moet. Het. Doen. Chapeau!”.
En ze mag zich van Borst ook echt niets aantrekken van de naargeestige opmerkingen van bepaalde Joodse dames in Amsterdam-Zuid. Die moeten niet zo moeilijk doen over het feit dat Gretta ooit heel demonstratief de Palestijnse vlag aan haar Amsterdamse gevel hing en regelmatig met überterrorist Yasser Arafat knuffelde.
Dat Gretta in het verleden wel eens ventileerde dat de Joden nu ook al de restaurants in Amsterdam-Zuid ‘annexeren’, is toch niets om je druk over te maken? Welnee. Daar bedoelde ze niets mee. Gretta is onze redster in bange dagen. Zij zegt zo heerlijk wat wij niet mogen zeggen. Maar het beamen, toejuichen en aanmoedigen mogen we wel! Net als wijlen haar man Wim. God hebbe zijn ziel.
Het was goed dat u hier was, mevrouw Duisenberg. Dank!”, besloot van Nieuwkerk. En van hem moeten we allemaal kijken naar het mooie programma Hoge Bomen Pioniers, waarin Duisenberg een dag later weer op mag draven in haar zoveelste zwart-witte pied de poule mantelpak (waarin ik toch echt een verwijzing zie naar de door haar zo geliefde Palestijnenshawl).
Dit zogenaamd neutrale interview met Duisenberg was wel het meest doordachte stukje doctrine dat ik in tijden heb gezien. Vooral toen ze uit haar meegenomen stapel paperassen een reusachtige foto opdiepte van een Palestijns stenengooiend jochie dat door Israëlische soldaten was opgepakt en daardoor in zijn broek had geplast. Ja, dit was dui-de-lijk zichtbaar op de foto. Broekplassen. Dat krijg je er nou van. Wat een schending van het internationaal recht!
Duisenberg kreeg weer eens een niet onbelangrijk podium voor haar versleten verhaal. Dit keer voorzien van veel instemmend publiek en verzekerd van hoge kijkcijfers.
Maar ik haak voorgoed af na deze uitzending. Grote Gadverdamme voor Van Nieuwkerk, Borst en de hele programmaleiding van De Wereld Draait Door.
Loor (1967) is individualist tegen wil en dank. Ze heeft een broertje dood aan middelmatigheid. Ze is een warm, lief en mooi mens, maar niet geheel ongevaarlijk.
RSS