Schelden

Peter Breedveld

Illustratie: Lazzaro Baldi

Hoewel ik in mijn vorige stukje nog zo had gezegd dat ik niet geïnteresseerd ben in het oordeel van hypocriete fatsoensrakkertjes, kon een aantal van hen het toch niet laten met hun weke vingertjes te komen zwaaien. Nee, nee, schelden hoort niet, kermen zij. Want schelden getuigt van een gebrek aan argumenten!

Dit zeggen mensen vaak en er is overduidelijk niet over nagedacht. Schelden gaat namelijk bijna altijd gepaard met argumenten. Dat kunnen slechte of goede argumenten zijn, of argumenten waar wel iets voor te zeggen valt, maar waar ook wel wat op af te dingen is, maar het gebeurt niet vaak dat mensen gewoon maar, out of the blue, een potje gaan staan schelden. Tenzij ze Tourette hebben of zoiets.

Je kunt natuurlijk argumenten inbrengen zonder schelden. Dan zeg je: “Wat het gewaardeerde Kamerlid van de PVV zegt, is nogal bezijden de waarheid, Over die ESM wordt wel degelijk democratisch besloten, namelijk nu hier in het parlement en straks ook steeds weer door alle landen die bijdragen aan dat noodfonds.”

Maar je kunt ook zeggen: “Hoor eens, ongestelde koeiekut met je demagogische gebral, we hebben als donorland wel degelijk iets in de melk te brokkelen bij die ESM, onze inspraak staat precies in verhouding met de grootte van het bedrag dat wij erin stoppen. Dat weet je best, je zit de boel weer flink op te naaien met je leugendiarree, onzindelijke haatzaaier dat je d’r bent.” Een heleboel mensen vinden dat niet sjiek, maar je kunt onmogelijk volhouden dat het schelden een gebrek aan argumenten moet verbergen.

Dat is één. Er zat ook een type te zeuren dat schelden stijlloos is en getuigt van een gebrek aan klasse. Whatever, dude. Ik wilde nooit de dandy onder de bloggers worden. Ik ben afkomstig uit een laag sociaal milieu en spreek en schrijf van nature nou eenmaal niet als de Markies de Kantekleer. Bovendien wil ik mensen aan het lachen maken, en dat lukt mij beter dan Jan Dirk Snel, die in ellenlange verhandelingen keurig zijn argumenten uiteenvouwt, zonder één onvertogen woord, en die dus ook door geen hond wordt gelezen.

Dat is trouwens nog iets anders: lengte. Ik heb eens iemand uitgescholden voor het draaiorgelaapje van Rioolrechts, onlangs nog schaamteloos gejat door Hassnae in haar jongste stuk op de Volkskrant-site. Met één beeld heb ik daarmee alles over die persoon gezegd wat ik wilde, namelijk dat hij zijn aanzienlijke talent vergooit door keer op keer alleen nog maar hetzelfde kunstje te doen om een stompzinnig publiek van monomane islamofoben te behagen. Kun je in duizend woorden over gaan zitten uitweiden, maar dan wordt het larmoyant gezeik terwijl je met dat draaiorgelaapje, *pats* in een klap ruimte bespaart plús een hoop mensen aan het lachen hebt gemaakt. Of heel kwaad, maar dat vind ik ook prima.

Schelden is een effectief wapen, mits je het op de goede manier doet. Schelden is laten zien dat de keizer geen kleren aanheeft, maar daar is wel de voorwaarde aan verbonden dat de keizer geen kleren aanheeft. Wie gaat staan roepen: “Hé, die gekke keizer loopt in zijn blote reet!” terwijl de goede man is gehuld in gewaden van de fijnste zijde, met gouden versierselen en een hermelijnen mantel, zet alleen zichzelf voor lul. Daarom heeft het gescheld op mij van GeenStijl-hauptmann Marck Burema geen enkel effect. Hij blijft maar dreinen dat ik een ‘Jodenhatende nudist’ ben, maar ja, ik ben geen Jodenhatende nudist, dus so what, toch?

Nee, de beste scheldpartijen leggen iets verborgens in je tegenstander bloot, iets waar hij liever de aandacht niet op gevestigd ziet. Ik vind De Kut van Sunny Bergman een geslaagde scheldkannonade, omdat een heleboel mensen, die dachten dat ze naar een educatieve documentaire over seks hadden zitten kijken, na lezing van mijn stuk beseffen dat ze op de zelftherapie een pathologische exhibitioniste werden getrakteerd en iedere keer als ik de De Jaap.nl een website voor kast-PVV’ers noem, komen Jaap-redacteuren janken dat dat niet mag, als betrapte kinderen met jam om hun mondjes, die zweren dat ze niet aan de jampot hebben gezeten.

Dat is schelden, lieve lezers, een ware kunst en zoals bij alle ware kunst begrijpt Jan Salie er helemaal niks van. Maar ik schrijf ook niet voor Jan Salie. Daar scheld ik alleen maar op.

Vermaakt u zich een beetje met deze site? Laat uw waardering blijken met een kleine donatie (grote mag ook!) via Paypal of stort op rekeningnummer 39 34 44 961 (Rabobank Rijswijk) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.