Gun de man zijn pornofantasietjes

Hassnae Bouazza

Illustratie: Carl Larsson

Er was een tijdje een reclamefilmpje met een man die gefrustreerd achter zijn computer zit terwijl hij steeds een ‘ping’ te horen krijgt. Zijn vrouw zit op de voorgrond tevreden te grijnzen. Het pornofilter doet zijn werk, de man is onder controle.

De boodschap van het filmpje is duidelijk: porno is fout en mannen zijn onverantwoordelijke wezens die je tegen zichzelf in bescherming moet nemen. Wat je in dat filmje ziet, is waarschijnlijk de zoveelste mislukte ontsnappingspoging van manlief. Porno is namelijk een vorm van escapisme om uit de gevangenis die een relatie is te ontsnappen. Bij porno kunnen mannen zichzelf even wijsmaken dat zij het voor het zeggen hebben. Bukkake – dat zijn de filmpjes waarin mannen op het gezicht van vrouwen ejaculeren – is niet voor niks zo populair op internet. Geen groter verschil met de dagelijkse realiteit, waarin het de vrouw is die bepaalt.

U zou het niet van me verwachten – ik ben namelijk een braaf islamitisch meisje –, maar ik heb in mijn jaren als tolk/vertaler menige pornofilm ondertiteld en ik vond ze oersaai. Er viel allereerst weinig te ondertitelen dus ik kon het meeste doorspoelen, maar aanvankelijk won de nieuwsgierigheid en bleef ik kijken, om al heel snel verveeld te raken. Iedere sexscène duurde een eeuwigheid en eindigde niet voordat er minstens vijf standjes waren uitgeprobeerd. Ik begreep toen waarom er glijmiddel wordt gebruikt in pornoproducties: niet alleen om de vagina begaanbaar te maken, maar vooral om geen schuurplekken te krijgen.

Zo’n pik in een vagina die vlak ervoor even goed opengesperd wordt zodat de cameraman kan inzoomen, ik vind het geen smakelijk gezicht. Gespeend van enige subtiliteit of erotiek. ‘Sex!’ schreeuwen die beelden. ‘HARDE SEX! Klaarkomen! Spuiten!’ Ik stel me er een eenzaam type bij voor met een witte onderbroek op zijn enkels, die knorrend klaarkomt en daarna met z’n andere hand een biertje pakt en weer op aarde neerdaalt in het besef dat hij alleen is en niemand heeft om die geile neuksex mee te hebben.

Ik zag ook eens een vrouwenpornofilm en dat was niet veel beter. Een hele roedel vrouwen stond om een man heen die op auditie kwam. Hij moest beetje bij beetje zijn kleding uitdoen en toen hij helemaal naakt was (op zijn sokken na), moest hij gaan knuffelen met een van de vrouwen, die zogenaamd ietwat verlegen, met een vinger in de mond, naar hem toe liep om eens teder geknuffeld te worden. Alsof vrouwen kacheltjes zijn die niet op gang komen voordat je er uren intensieve arbeid in steekt, plus het verplichte etentje bij kaarslicht, drie uur liefkozen op de bank en wat bonbons om tussendoor te snacken – want zo zijn vrouwen.

U moet nu niet denken dat ik frigide ben. Ik kan me nog herinneren dat ik als negentienjarige met een vriendin in de bioscoop zat. The Piano draaide, van regisseur Jane Campion met Harvey Keitel en Holly Hunter. Toen het personage van Hunter eindelijk brak en er een vrijscène volgde met Keitel, fluisterde ik nerveus lachend: ‘Dit is porno!’ Maar de waarheid was dat ik het een ontzettend mooie, opwindende scène vond. Een onvergetelijke ook. Dat had alles te maken met het hele verhaal eromheen, de totaal verschillende karakters die zich tot elkaar aangetrokken voelden, de opgebouwde spanning, de chemie tussen de acteurs en de esthetische benadering van regisseur Campion. In de film wordt echt naar die scène toegewerkt: je ziet Hunter ontdooien en van een verkrampte, asexuele vrouw veranderen in een blozend sexueel wezen.

De steeds explicieter wordende sexscènes in de gewone Hollywoodfilms stuitten overigens op verzet van pornoactrices die zich verdrukt voelden door grote namen als Sharon Stone en Angelina Jolie, die geen moeite hadden met het verleggen van de grenzen. Tegelijkertijd klonk er ook vanuit conservatieve hoek steeds meer bezwaar. De huidige strijd tegen de zogenaamde ‘pornoficatie van de samenleving’ lijkt gelijk op te gaan met het nieuwe conservatisme. Alles is de schuld van de jaren ’60 en de sexuele revolutie, want in die tijd mocht alles en daarvóór golden er nog taboes, zo luidt de redenatie.

Met de komst van de sexuele revolutie vervaagden de grenzen: iedereen mocht het met iedereen doen, homosexualiteit werd opeens normaal gevonden. En wie waren daar verantwoordelijk voor? De babyboomers! Zij vormen de schuld van alle huidige problemen: ze gaven al het opgespaarde geld weg, wilden opeens vrije sex, hadden geen normen en waarden.

Althans, dat vindt de conservatieve vleugel van de samenleving, die steeds breder lijkt te worden en steeds meer weerklank lijkt te vinden. Of dat nu Sunny Bergman is die ageert tegen de schoonheidsindustrie en daarbij en passant reclame maakt voor schaamlipverkleiningen, Stine Jensen die sexy lingerie ‘hoerig’ noemt en bijna gelijkstelt aan vrouwenbesnijdenis, of de politici van de SGP die beginnen te hyperventileren bij een groot billboard met een vrouw in bikini erop – feministen en religieuze conservatieven verenigd in hun strijd tegen de sexualisering en pornoficatie van de samenleving. Wie had dat gedacht.

Eerder stonden ze lijnrecht tegenover elkaar. In de jaren ’60 omarmden de feministes de sexuele revolutie nog: de pil werd geïntroduceerd en vrouwen werden baas in eigen buik.

Fragment uit het essay ‘Het laatste fallussymbooltje van de man’, in het juni-nummer van Men’s Health. U zult dat blad moeten kopen om de rest te lezen. Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor onder meer Vrij Nederland, De Volkskrant, NRC Handelsblad, Elle, de Arabische site van de Wereldomroep en OneWorld. Met Femke Halsema werkt ze aan een documentaire over vrouwen en de islam. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Volg haar op Twitter.