Dode baby’s
Hassnae Bouazza
Illustratie: Francisco Goya
Volgens de Marokkaanse stichting Insaf sterven er jaarlijks duizenden baby’s door het wettelijk verbod op seks buiten huwelijk. Zou het opheffen van dat verbod wellicht een oplossing kunnen zijn? Joop-redactrice Hasna el Maroudi en GeenStijl zien abortus als de oplossing voor alles en wie daar anders over denkt, is volgens hen medeverantwoordelijk voor die dode baby’s.
Gebrek aan solidariteit
Het recht op abortus (waar ik een vurig voorstander van ben, je kunt het in deze tijden niet vaak genoeg herhalen) is niet de enige oplossing: seksuele voorlichting en betere toegang tot voorbehoedsmiddelen kunnen bijdragen tot minder ongewenste zwangerschappen. Het probleem (los van de vraag of de cijfers kloppen) is veel breder en vraagt om meer oplossingen en (mentaliteits)veranderingen.
Dat heb ik inmiddels verschillende keren, en op verschillende fora, uitgelegd, maar kennelijk kan El Maroudi alleen een betoog opbouwen door een karikatuur te maken van andermans standpunten.
Eerder al verweten zij en haar collega Samira Ahli vrouwen die kritiek hadden op de abortusboot een gebrek aan solidariteit. Zij, Marokkaans-Nederlandse vrouwen, waren juist wel begaan met hun Marokkaanse zusters. De beproefde Bush-methode: wie niet voor ons is, is tegen ons.
In haar laatste stuk gaat El Maroudi een stap verder: zij beweert dat critici van de abortusboot vrouwen in de steek laten. Duizelingwekkende logica.
Harteloze en barbaarse wezens
Vrouwen doen afstand van hun kinderen vanwege het hypocriete taboe op buitenhuwelijkse seks. Dat doorbreek je door dat taboe aan de kaak te stellen en vrouwen op te vangen in plaats van hen als leprozen weg te zetten. Dat ten eerste.
Maar er is nog iets: El Maroudi maakt zich boos om de berichten waarin Marokkaanse vrouwen worden weggezet als achterlijke, harteloze en barbaarse wezens die hun kinderen aan de honden voeren. Dit komt uiteraard niet uit het niets.
Het was namelijk opvallend dat het de bekende zuurpruimen waren die het opeens voor die arme, Marokkaanse vrouwen en de abortusboot opnamen: Annelies Hoeiboei presteerde het om het woord ‘medemenselijkheid’ te gebruiken. Annelies Hoeiboei, die weigert bij gehoofddoekte caissières af te rekenen en stennis schopt als ze door een gehoofddoekte verpleegster geholpen wordt in het ziekenhuis. Medemenselijkheid, maar dan wel op veilige afstand.
Tenenkrommende hypocrisie
Niet toevallig zijn dit ook de mensen die alle zelfbeheersing verloren toen bekend werd dat moslimgeestelijke Al Haddad naar Nederland zou komen: Kamervragen, een roep om een inreisverbod. Het land en de media waren vier weken lang van de leg.
Het is die tenenkrommende hypocrisie en neerbuigendheid en dat misplaatste superioriteitsgevoel jegens Marokkaanse vrouwen waardoor ik alsnog tegen die boot ageerde. Juíst uit solidariteit.
Ik heb ondanks Maroudi’s ontroerende solidariteit geen verweer van haar gelezen tegen het neerzetten van de Marokkaanse vrouw als een stemloos wezen. Liever liftte ze mee op het onoprechte sentiment van de pedante goegemeente die het eigen gelijk belangrijker vindt dan de vrouwen die ze zeggen te helpen.
Wie meehuilt met de schijnheilige wolven in het bos, moet niet klagen als er idiote verhalen rondgaan over moeders die hun kinderen aan de honden voeren. Daar heb je met je kritiekloze, volgzame houding gewoon aan meegewerkt.
Van Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) verschijnt dit najaar het boek ‘Arabieren Kijken’ bij uitgeverij Ambo. NRC Handelsblad heeft het nu al getipt. Volg haar op Twitter.
RSS