Liefde en compassie
Monique van der Hulst
Vorig jaar ben ik gearresteerd in Brussel, tijdens een demonstratie van SIOE (Stop Islamisation of Europe). Ruim zeven uur zaten ik en nog vier vrouwen in een cel van een bij twee meter. Mijn man en ik werden opgepakt in het kader van een ‘adminstratieve aanhouding’ zoals ze dat noemden. We waren op de verkeerde plek, op de verkeerde tijd.
In de volle overtuiging dat onze wereld kapot zou gaan aan islamisering, zijn wij destijds de Nederlandse tak van SIOE begonnen. Met alle gevolgen van dien. We werden bedreigd, beschimpt, uitgescholden, voor extreem-rechts uitgemaakt. Het laatste vond ik heel erg, daar mijn man en ik extreem-rechtse gedachten verafschuwen.
Ik had veel kritiek op de islam, op moslims. Totdat ik merkte dat mensen die reageerden op allerlei sites, de site van SIOE en allerlei Internetfora het menselijke uit het oog verloren en zelfs over deporteren begonnen. Ik heb het genoegen gehad om met Nahed Selim te spreken, om met zeer vriendelijke moslims discussies te voeren, ik werd uitgenodigd voor debatten met moslims en agnosten, juist vanwege mijn kritiek op de islam. En die heb ik nog steeds, net als op het christendom, het jodendom, het boeddhisme.
Halverwege het afgelopen jaar kregen we in de gaten dat we niet goed bezig waren. Tijdens een felle woordenwisseling met de oprichters van SIOE, de Deen Anders Gravers en Engelsman Stephen Gash, realiseerden we ons dat zij vooral last hebben van een walgelijke vreemdelingenhaat, terwijl de moeder van Gravers’ zoon nota bene een Libanese moslima is. Ons gingen toen de ogen open.
In de strijd tegen de islamisering wordt het menselijke uit het oog verloren. Liefde en mededogen worden aan de kant gezet alsof het oud vuil is. Ik woon in een wijk waar veel moslims wonen en juist doordat ik blindelings met de rechtse roddel en achterklap mee ging, ben ik gaan vragen, gaan praten en nog eens praten. En zoals verwacht, blijkt de realiteit heel anders te zijn. Ik stoor me nu enorm aan de arrogantie van mensen die denken alles te weten. Eerst maar eens verdiepen in de zaak, in de mens achter hetgeen waar je kritiek op hebt. Als je zo’n arrogantie kan tonen, toon dan ook het lef om recht op de man/vrouw af te stappen en te vragen of het verschrikkelijke allemaal wel zo verschrikkelijk is.
Dat neemt niet weg dat ik van mening ben dat we niet geregeerd moeten worden door religie. Kerk en staat dienen mijns inziens te allen tijde gescheiden te zijn. Ik wil niet onderdrukt worden door mensen die macht uitoefenen middels een religie, maar ik wil ook niet onderdrukt worden door mensen die achter een creep als Bush aan hobbelen. Ik ben tegen de onderdrukking van vrouwen, ik ben van mening dat alle mensen gelijkwaardig zijn.
Als er iets moet gebeuren in dit land, dan is het wel het aanpakken van de zittende elite, van de politici die tweedeling veroorzaken, die liegen en bedriegen, die ons bestelen, die een rookgordijn optrekken opdat wij het falen niet zien. Maar alsjeblieft niet de ene mens tegenover de andere, we moeten het samen doen, zo goed en kwaad als het kan.
Mededogen en compassie, eerst de mensen alsjeblieft. En praat, vraag, toon eens echt interesse in de mens. Afzeiken en demoniseren is zo makkelijk. En zo bedroevend…
Gelukkig ben ik weer terug bij mezelf, Monique, een tot inkeer gekomen mens die liefde en compassie het allerbelangrijkste vindt dat er is.
Monique van der Hulst is mede-oprichter van SIOE Nederland, de Nederlandse tak van de groep Stop Islamisation Europe. In april 2008 is SIOE Nederland opgeheven, vanwege ‘onoverkomelijke meningsverschillen’. Monique viert nu de menselijke maat op haar weblog.
RSS