Koekjes

Peter Breedveld

Afgelopen weekend was ik samen met Loor (eerst goed geflost en met Listerine gespoeld) op een ‘wereldwijde chat-sessie’ over ‘neo-censuur’ in het centrum van progressieve zelfgenoegzaamheid De Balie. We waren daar vooral uit nieuwsgierigheid naar Bert Brussen, die met NRC.next-journalist Ingmar Vriesema in debat zou gaan over censuur.

We werden door een lange gang geleid en kwamen toen terecht in een soort donkere grot, waar een groep bleke kobolden naar computerschermen zat te staren, terwijl een lelijke trol in het Engels stond te oreren dat het Theo van Gogh alleen maar om grove provocaties te doen was geweest, dat Van Gogh een performance artist was, die moslims uitschold voor ‘goatfuckers‘. De gruwelijke slachtpartij in de Linnaeustraat was dan het sluitstuk van zijn onsmakelijke one man show. Het leek alsof we waren teruggeflitst naar de winter van 2004.

De trol was Rohan Jayasekera, een weblogger die vlak na de moord op Van Gogh het volgende schreef:

A sensational climax to a lifetime’s public performance, stabbed and shot by a bearded fundamentalist, a message from the killer pinned by a dagger to his chest, Theo van Gogh became a martyr to free expression. His passing was marked by a magnificent barrage of noise as Amsterdam hit the streets to celebrate him in the way the man himself would have truly appreciated. And what timing! Just as his long-awaited biographical film of Pim Fortuyn’s life is ready to screen. Bravo, Theo! Bravo!

Ik riep: “Hallo! Hoe weet u zo goed wat Van Goghs bedoelingen waren, aangezien u het Nederlands niet machtig lijkt te zijn? Het ging Van Gogh niet om provocaties, hij maakte zich oprecht zorgen over de ontwikkelingen in Nederland, waar steeds vaker en steeds sneller werd toegegeven aan dreigementen uit de moslimhoek!” Jayasekera zei dat hij inderdaad geen Nederlands kan, dat hij zijn informatie over Van Gogh uit de “tweede hand” had. Ik zei dat ik wel kon raden met welke mensen hij had gesproken. Hij bleef er bij dat het allemaal een kwestie was van huidskleur of iets dergelijks. De dweil.

Sapperdeflap! We zijn vier jaar en een heleboel moslimgeweld verder en nog steeds zijn ze er in het Land van Ooit van overtuigd dat het allemaal de schuld is van Van Gogh en Hirsi Ali.

Gelukkig was niet iedereen in die grot Oost-Indisch doof en blind. Paul Sturges, een Britse Professor of Library Studies, veegde de vloer aan met bibliothecarissen en archivarissen die volgens hem veelal ‘sleepwalkers‘ zijn die braaf helpen de politiekcorrecte status quo in stand te houden. Esther Gasseling van Uitgeverij Xtra wees hem op het gehannes van de Nederlandse Bibliotheekdienst met de cartoonbundel van Gregorius Nekschot, die ze aanvankelijk bot weigerde toen Xtra ze aanbood. Na de heisa rond Nekschots arrestatie wilde ze opeens wel twee bundeltjes, voor het archief. Sturges vond het een perfect voorbeeld van de laffe en conservatieve houding die zo typisch is in zijn vakgebied. Grappige, charmante man trouwens, die Sturges.

Bert Brussen, die vroeger op Geenstijl triomfen vierde als Lucas de Linkse Lul, bleek te zijn uitgenodigd om de verwerpelijke praktijken van Geenstijl te verdedigen tegenover Vriesema, vertegenwoordiger van het bastion van ethisch verantwoorde journalistiek. Blijkbaar was er niemand van Geenstijl zelf beschikbaar. Bert denkt dat de organisatie dat niet eens heeft geprobeerd. Hij werd ervan beschuldigd te generaliseren en vooroordelen uit te vergroten. Alsof NRC en de Volkskrant niet decennialang hebben gegeneraliseerd en vooroordelen hebben uitvergroot.

“Godverdomme”, wilde ik roepen, “het is de NRC die jarenlang stelselmatig hele bevolkingsgroepen demoniseerde, die Pim Fortuyn als een nazi wegzette, autochtone Nederlanders als hysterische racisten. Je bent geen haar beter dan Geenstijl. Geenstijl is de stem van die gedemoniseerde bevolkingsgroep en die schreeuwt nu terug en ja, ik kan me voorstellen dat dat schrikken is, opeens.”

Maar ik dacht, Bert zegt dat wel. Bert mompelde echter wat over entertainment en doelgroepen en daar bleef het bij. Geenstijl is vooral voor het vermaak, zei hij. En daar geloof ik niks van. Dominique Weesie is een moralist van de ergste soort: rechter, jury en beul in één. Wie iets uitvreet dat Weesie niet oké vindt, wordt door hem publiekelijk kapotgemaakt, zonder enige genade.

Precies als Folkert Jensma, Piet Grijs, Jacques van Doorn, Marcel van Dam en hoe heten al die mannenbroeders van de betamelijkheid. En daarom is Dominique Weesie mijn held. Hij is een gewetenloze schurk, maar hij heeft het voorzien op de gevestigde orde en hij brengt NRC en Hilversum in moeilijkheden. Dat is goed. Dat Paul Depla, de Nijmeegse PvdA-wethouder die zich door een VVD-raadslid liet pijpen in de parkeergarage van het gemeente huis, door Geenstijl in de kijkerd is gezet, is terecht. Paul Depla en Depla-achtigen zijn als de geestelijken die te kakken worden gezet in Van den Vos Reynaerde: de mond vol over het gebrek aan fatsoen bij ‘de anderen’ en zelf zo bedorven als een Limburgse kaas onder het hoofdkussen van Anja Meulenbelt.

De linkse intelligentsia, de rechterlijke macht, de moslimse kasplantjes in het multiculturele tuincentrum van de PvdA, de subsidiehoeren, de gevestigde journalistiek, ze kunnen zich niet meer veilig wanen onder de warme deken van de hypocrisie, door gezellige omaatjes aan elkaar gebreid in perscentrum Nieuwspoort. Geenstijl is machtig. Dat is een beetje eng, maar lang niet zo eng als de fatsoenlijke pers, die doden op haar geweten heeft en vele, vele kapotgemaakte levens.

Ik zou zeggen: wen er maar aan, aan die koekjes van eigen deeg. Ze smaken erg bitter, maar dat wisten wij allang.

Peter Breedveld geeft de voorkeur aan lieverkoekjes. Die worden bij hem thuis de hele dag door gebakken.