Ben
Loor
Het schijnt dat je de Ware gewoon tegenkomt in de supermarkt, als je er maar voor ‘openstaat’. Nou gaan openstaan en supermarkten bij mij niet samen, dus de kans is klein dat ik dáár het uiteindelijke geluk ga vinden.
Maar toen ik laatst weer eens heel erg niet openstond bij de wijnafdeling van een welbekende zelfbedieningszaak, alwaar ik mij volledig met mijn eigen zaken aan het bemoeien was, en mij verdiepte in het etiket van een Cabernet, stond uit het niks ineens iemand naast me.
Ik herkende hem meteen. Het was Ben. Ben ken ik nog van heel vroeger, en over Ben had ik al gehoord dat hij sinds zijn scheiding ernstig zoekende is. Geen vrouw is veilig voor Ben, en dat zal de hele vrouwbevolking van mijn dorp en omstreken weten ook. De meest erbarmelijke verhalen waren mij al ter ore gekomen. Ben is on the loose, Ben is desperately seeking a woman.
Dus besloot ik, na zijn Héééé, ken ik jou niet van vroeger?, me zo snel mogelijk uit de voeten te maken. Maar niet voordat hij uit me had geperst in welke woonplaats ik nu woon. En toen vertelde hij me, ongevraagd, dat hij na zijn scheiding zo leuk daar-en-daar is gaan wonen, in precies dezelfde plaats als ik. En dat hij vóór die tijd zelfs bij mijn vader in de straat had gewoond, met zijn lieftallige ex.
Dit hele gesprek duurde precies anderhalve minuut, en ik vertelde Ben, toen hij me vroeg of ik ook wel eens in Amsterdam uitga (een ongelooflijk open deur), dat ik net onderweg was naar een afspraak in die stad (wat waar was). En ik begon langzaam achteruit te lopen, en hoopte maar dat ik hele negatieve lichaamstaal sprak, maar Ben liep toch nog even mee. Ben is namelijk desperaat.
Zonder de Cabernet verliet ik in rap tempo de winkel, een beteuterde Ben achterlatend. En ik ging naar mijn afspraak in Amsterdam, en dacht nooit meer na over Ben.
Totdat ik een paar dagen geleden, vanuit mijn riante oppasvilla, de voicemail van mijn vaste telefoon beluisterde, waarop Ben een dringende boodschap had achtergelaten. Nou was dat best knap van Ben, want hij had mijn nummer niet, en ik sta ook niet in het telefoonboek vermeld. Ben had dus moeite gedaan mij te traceren. En Ben houdt vol, want ik krijg nu elke dag dezelfde nieuwe nummermelding te horen, als ik mijn voicemail bel.
Dat Bens brutaliteit geen grenzen kent, bleek uit het verhaal van mijn vader, die mij vandaag meldde dat ene Ben X. hem afgelopen weekend had opgebeld. Ben had tegen de vrouw van mijn vader gezegd dat hij mijn nummer kwijt was. Jawel. De sluwerd. En zij heeft hem in alle onschuld mijn privénummer gegeven. Kan gebeuren, al moet ik hier nog wel een keer met haar afspraken over maken.
Nu moet ik Ben zien af te poeieren, wat op zich niet echt een probleem is. Maar zo onbeschaamd kom ik ze maar zelden tegen, en dit riekt simpelweg naar stalking.
Het wordt tijd voor een mannenstem op mijn voicemail. Een Loor-en-Pietje-Puk-zijn-er-niet bericht. Zal je net zien dat de Ware belt.
Loor (1967) is een in alle opzichten lekker wijf. Lees meer op haar eigen webstek, Loor schrijft!
RSS