Partner van God
Hassnae Bouazza
Illustratie: Alphonse Etienne Dinet
Het gaat goed met Libië. De staatstelevisie heeft sinds kort beter beeld. Daar waar voorheen een wazige waas het scherm vulde en alles er vaal, oud en verlept uit zag, ziet het ochtendprogramma er tegenwoordig appelfris uit met het groene achtergronddecor. Niet dat het beeld zo heel veel verschil uitmaakt: eerst drong de gedachte aan een touw of scheermes zich meteen aan bij de aanblik van de zender, tegenwoordig duurt het een paar minuten langer, want het oogt dan allemaal wel beter, de inhoud is nog steeds deprimerend.
Zoals het ernaar uitziet, heeft de grote Libische Leider, Muammar el Khaddafi, dus goede zaken gedaan tijdens zijn laatste trip naar Frankrijk en is een deel van de winst naar de staatszender gegaan. Herinnert u zich dat bezoek nog? Khaddafi logeerde met zijn gevolg in tenten op het Elysee.
De Libische leider is een opmerkelijke verschijning, en niet alleen in het Westen. Ook in de Arabische wereld weten zijn collegaregeringsleiders zich niet echt raad met het ongeleide projectiel. Hij heeft vrouwelijke lijfwachten, kleedt zich opmerkelijk, vooral bij officiële gelegenheden, en vaart zijn eigen koers waarbij hij slap gelul vermijdt of juist inzet.
Ik kan me een interview herinneren met hem, jaren geleden. De serieuze journalist van Dubai TV had verbinding met hem via de satelliet. Voor hij het wist, begon Khadafi allerlei niet relevante onderwerpen aan te kaarten, waaronder het logo van de zender dat in het Engels was geschreven. Khaddafi vond dat dat in het Arabisch hoorde en hij bracht dit op de voor hem zo typisch verveeld klinkende, je-m’en-fiche-manier. De journalist kon zijn glimlach niet onderdrukken. En geef Khaddafi eens ongelijk: terwijl je land wordt geteisterd door een internationale boycot, ga je als rechtgeaarde, democratische leider je druk maken om het logo van een zender. De paar dagen daarna verscheen het logo inderdaad in het Arabisch, om snel weer teruggezet te worden naar het Engels.
Tijdens de laatste Arabische top bracht hij zijn collega’s in verlegenheid door zich tijdens zijn toespraak hardop af te vragen wat ze daar deden, want het zou allemaal toch niets opleveren. Het was allemaal maar gebabbel, aldus Khaddafi. Gegiechel was zijn deel, maar blij waren zijn collega’s er niet mee. De grote vraag is of Khaddafi echt zo eerlijk is, of dat hij zijn middelvinger naar de rest van de wereld opsteekt. Ik gok op het laatste.
In het ochtendprogramma dat zo profiteert van het nieuwe beeld, was een gast die begon met in naam van God. In naam van de grote leider. Dat laatste, dat van die leider, betekent, los van de pure blasfemie in de islam, dat Khaddafi op één lijn wordt gesteld met God. Khaddafi had zichzelf al naast God geplaatst met zijn Groene Boekje (een surrogaatkoran voor de Libiërs), maar nu wordt hij dus ook, samen met God, aangeheven bij gesprekken. Vlak voor het journaal (dat blijkbaar nog geen nieuwe camera’s heeft, want dat ziet er nog steeds vaal en dof uit) is er altijd een citaat uit het Groene Boek. Dat is zonder uitzondering een literaire parel, want een Groot Schrijver is Khaddafi ook al. Kijk maar:
Het Groene Boek geeft het ultieme antwoord op het probleem van leidinggeven. Het tekent het pad voor de volkeren zodat ze de tijd van dictatuur kunnen verruilen voor dat van de ware democratie. Deze visie houdt in dat het volk het voor het zeggen heeft, zonder tussenkomst van enige vertegenwoordiging of vervanging.
(Laten we het er maar op houden dat er bij de vertaling veel verloren is gegaan.)
Zoals alle andere Arabische dictators weet Khaddafi heel goed hoe een democratie moet werken, alleen de uitvoering verloopt nog niet zo gladjes.
Hassnae Bouazza treft in het geheim voorbereidingen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland. Deze column werd eerder gepubliceerd in Vrij Nederland.
RSS