Sneeuwhol

Peter Breedveld

Illustratie: Otto Pilny

Minister van Defensie Jeanine Hennis heeft vannacht met Nederlandse militairen in een sneeuwhol in Noorwegen geslapen. En ze had het vreselijk naar haar zin, papegaaien de Nederlandse media in koor.

Een Nederlandse journalist schreef kort geleden over Japanse kranten dat die ‘erger zijn dan de Pravda‘, maar zoveel beter zijn de Nederlandse media niet. Allemaal schurken ze tegen de macht aan, allemaal blaten ze klakkeloos de rijksvoorlichters na.

Thermische slaapzak

Gelukkig hebben we GeenStijl nog, die wèl altijd kritisch… O, wacht, is dat Marck Burema die reutelend klaarkomt op een vage foto van Hennis in een thermische slaapzak? ‘Bikkel van een Defensie-minister’, ‘excellentesse Jeanine Hennis’, ‘milfdef La Hennis’ (hè bah). Nu alweer vergeten dat Hennis de rechten van homo’s sneller dan Chris Klomp zijn principes verkwanselde toen haar VVD-carrière in het geding was.

Maar goed, Burema heeft zelf ook niks met homo’s, behalve als ze van pas komen in zijn jihad tegen de moslims.

Toeten noch blazen

Dus Hennis sliep vannacht in een sneeuwhol. So fucking what? Alleen haar neus was koud – voor de rest was ze goed ingepakt, ze kreeg warme dranken, warm eten. Hennis werd behandeld als een prinsesje. Er zijn mensen die grof geld betalen voor zo’n vakantie, en er zijn mensen die niet eens een sneeuwhol hebben om in te slapen, laat staan een thermische slaapzak en een beker warme coco.

Maakt niet uit dat deze minister van Defensie van toeten noch blazen weet. Ze sliep in een sneeuwhol.

Sukkel met een microfoon

Nederlandse journalisten zijn schapen. De afgelopen weken hebben we ze massaal in zwijm zien vallen voor het koningshuis, de felle voor- en de felle tegenstanders van de Paus zien nablaten, zich zien laten meeslepen door de paardenvleeshysterie en plechtig mee zien doen aan het jaarlijkse Elfstedentocht-ritueel.

Soms krijgt iemand op een redactie het lumineuze idee om de straat op te gaan en de mensen te vragen wat ze hier of daar nou weer van vinden. Bijvoorbeeld van de week, toen minister van Financiën Dijsselbloem opperde dat het wel een tandje lager kon met de exorbitante salarissen van bankiers. Toen ging een sukkel met een microfoon voor het hoofdkantoor van de ABN Amro staan om het voetvolk op te jutten dat Dijsselbloem hun salaris wilde verlagen.

Dat is journalistiek in Nederland. Weet u wat hier kritische journalistiek is? Aan een politicus vragen of hij nog heeft geneukt, of een opmerking maken over haar borsten. Dan schijn je een ‘glimp van de mens achter de politicus’ te zien te krijgen.

Kindermisbruik in Afrika

Voor echt uitzoekwerk moet je bij de fanatiekelingen van One World zijn. U kent dat blad niet, want dat gaat over de voortdurende koloniale uitbuiting van ontwikkelingslanden, van mensen die voor u niet bestaan. Dan krijgt u af en toe een wat minder flatteus beeld van onze superieure beschaving en dat wilt u niet, want u leest liever over een milfdef in een sneeuwhol.

Zoals One World-redacteur Sanne Terlingen me laatst zei: “Waarom zou je journalisten inzetten om iets uit te zoeken als je ook drie bekende Nederlanders kunt bellen?” Terlingen heeft anderhalf jaar geleurd met een spectaculair verhaal over een Nederlandse zakenman die in Ghana wordt verdacht van kindermisbruik. Gecheckt en gedubbelcheckt, hoor en wederhoor gepleegd, maar niemand van de gevestigde media die eraan wilde. Een muur van bezwaren werd er opgetrokken, totdat One World het uiteindelijk plaatste, waarna alle media, die het verhaal hadden geweigerd, het nieuws oppikten. Als er één bang schaap over de dam is…

Zeven kleuren bagger

Lang geleden ben ik journalist geworden omdat ik dacht dat ik dan schandalen zou onthullen, de waarheid aan het licht zou brengen, nieuwe invalshoeken zou bieden. Ha! Meteen bij het eerste dagblad waar ik werkte, ging het al mis. Ik onthulde een koppelverkoopschandaal en werd berispt nadat er een kwade wethouder aan de telefoon hing, schreef over het rolstoelvijandige beleid van de ABN Amro en werd berispt omdat er een stotterende ABN Amro-voorlichter aan de lijn hing. Toen er een gemeentelijke herindeling in de Haagse regio dreigde, riepen de burgemeesters van de Haagse randgemeenten dat, wie door Den Haag zou worden ingelijfd, meer gemeentelijke lasten zou gaan betalen. Ik rekende voor dat dat gelul was. Kreeg ik weer op mijn donder.

De koningin maakte bij de opening van het nieuwe gebouw van Volksgezondheid een bepaald gebaar. Ik schreef dat op, en kreeg de halve redactie over me heen omdat dat DE KONINGIN IS! ZULKE DINGEN SCHRIJF JE NIET! OVER! DE KO! NING! IN! Als het over de koningin ging, hing altijd het halve bejaarde abonneebestand stervend aan een hartaanval aan de telefoon en scheet iedereen op de redactie zeven kleuren bagger.

Schrijvende balletmeisjes

Op het laatste mocht ik alleen nog maar naar feestjes voor gehandicapten, vrouwen in de overgang en blanke rijke kindertjes in de regio. Moest ik naar iets van de Dierenbescherming, waar de kinderen vrolijk mee scandeerden, met hun beschilderde honden- en kattengezichtjes: “VIVISECTIE! NEE! VIVISECTIE! NEE!” Ik schreef dat daarna de kroketten en frikandellen erin gingen als koek. “FLIK JE ME DIT NOG EEN KEER! PE-TER! DAN VLIEG JE ER!! UIT!!” schreeuwde de chef van de stadsredactie, die nu geloof ik iets doet op een school voor journalistiek.

Alleen op de kunstredactie lustten ze me uiteindelijk nog. Daar zat ik tussen de anderen, die zich onmogelijk hadden gemaakt, en de schrijvende balletmeisjes.

Doden door wachtlijsten

Weet u nog dat Pim Fortuyn in debat was met Ad Melkert? Dat hij zei dat er doden vielen door de wachtlijsten in de zorg en dat hij daarvoor bewijs had in de vorm van een rapport dat in bezit was van een hoogleraar aan een zekere universiteit? Melkert schamperde dat dat zeker weer zo’n fantasieprofessor van Fortuyn was en alle media schamperden met hem mee. Dat kon toen gewoon, want Fortuyn was nog niet dood.

Er is toen in Nederland één journalist geweest die achter dat rapport aanging. Eén. U mag raden wie die kwaliteitsjournalist was. Het was gewoon waar, er vielen door die wachtlijsten honderden doden, onder meer omdat behandelbare vormen van kanker onbehandelbaar werden door het lange wachten. “Schande dat Fortuyn en de SP zulke dingen beweren”, blaatte de Nederlandse pers de bewindslieden en coalitiepartijen na.

Rommelende querulant

Maar het was gewoon waar, en elk Kamerlid had dat rapport ook gewoon in zijn la liggen. Ongelezen. Totdat één journalist, van al die duizenden Nederlandse journalisten, één in de marge rommelende querulant – achter dat rapport besloot aan te gaan.

En dat, lieve mensen, is de stand van de Nederlandse journalistiek.

Steun Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.