Eppo

Peter Breedveld

Illustratie: Hu Ming

Toen bekend werd dat het stripblad Eppo zou terugkeren, was de mediabelangstelling enorm en ik moet eerlijk bekennen dat het mij ook niet onberoerd liet. Alsof alles weer goed komt als de Eppo weer wekelijks op de deurmat valt. Alsof alle teleurstellingen, desillusies, frustraties, de pijn, het verdriet, de gefnuikte carrière, de vergooide kansen, de onbenutte talenten zouden worden uitgewist met de terugkeer van Eppo. Dat dan ook het gevoel van verwondering weer terugkomt, en alle opties weer openstaan.

Zoiets.

Eppo was voor mij het hoogtepunt van de week. Naast spannende avonturenstrips (Dick Matena was toen op z’n best met de western Dandy) grossierde het blad in een wreed soort politieke incorrectheid, met holocaustgrappen, grof seksisme en regelmatig een grote dikke middelvinger naar de racistenjagers die toen (het waren de vroege jaren tachtig) actief waren. De Eppo van toen zou nu absoluut niet meer kunnen. Hirsch Ballin zou er de ME op hebben afgestuurd.

Die tijd komt echt niet meer terug, werd me meteen bij lezing van het eerste nummer van de herboren Eppo duidelijk. Het herkenbare logo (indertijd ontworpen door Ger van Wulften van uitgeverij Xtra), dat menig veertigershart vervult van nostalgisch verlangen, prijkt weer op de voorkant, maar uitgever/hoofdredacteur Rob van Bavel is er alleen in geslaagd de allersaaiste strips uit de Eppo van toen weer terug te krijgen.

De Partners, fer chrissakes, dat vond ik toen al helemaal niks, met die van foto’s overgetrokken koppen en decors en die houterige personages. Blèh. En Franka, een soort vrouwelijke James Bond in de kunstwereld, altijd hetzelfde, met veel gratuit en van alle erotiek gespeend bloot. Net zo vervelend als de mannen (uitsluitend mannen) die fans van de strip zijn en die ik er altijd van heb verdacht zich af te rukken bij zeefdrukken van Franka, waar ze halve maandsalarissen voor neertellen.

Havank ziet eruit als een strip uit de gouden tijd van het Belgische weekblad Robbedoes, daar is Daan Jippes, die de strip schrijft en tekent, ook erg goed in, een virtuoze stijlimitator is-ie. Maar een verhaal vertellen kan hij niet. Dan staat er nog een strip in die ik niet ken, Bob Evers, een soort jongensboek uit de jaren veertig, en die ik ook niet wil kennen en de slechtste striptekenaar ter wereld Toon van Driel is er ook weer bij. De gagstrip Eppo, naamgever van het blad, vond ik vroeger best leuk maar nu is de strip heel vlak getekend. Het vlotte, springerige van toen is er af.

Zijn er nog wat bloedeloze nieuwelingen, Kort en Triest van Fokke & Sukke-tekenaar Jean-Marc van Tol, Eugène van Jan Dirk Barreveld (sorry, Jan Dirk, maar jij kunt veel, veel beter) en een beschamend slechte strip van Frank Jonker, Kleine Napoleon, echt tenenkrommend kinderachtig.

Gunstige uitzonderingen zijn de science fiction/fantasiestrip Storm en Agent 327 (die begint met een lekker provocatieve burka-grap) en de Vlaamse gagstrip Esther Verkest, maar die rechtvaardigen de pittige prijs van 3,95 euro voor een nummer niet.

Rob van Bavel zei in een interview dat de nieuwe Eppo voor volwassen lezers was. Kinderen zou hij het liefst verbieden zijn blad te lezen. Leest u even mee in het volgende redactioneeltje? ‘Dat striptekenaars graag mooie vrouwen tekenen, is bekend. Eppo staat er weer vol van: Roodhaar, Franka, Gravin Diaghilev, Esther Verkest en Olga Lawina. Dat wordt weer smullen!’

Godnakendekutnogantoe, wat fokking gênant. De nieuwe Eppo is blijkbaar voor de rukkers van toen, die zich nog steeds niet over hun angst hebben heengezet om een meisje aan te spreken en die, sinds Eppo vijfentwintig jaar geleden ophield te bestaan, nooit meer iets opwindends hebben meegemaakt.

Voor hen zal de nieuwe Eppo vast heel bevredigend zijn. Op je veertigste net doen of je weer vijftien bent, hoe zielig ben je dan. Mijn veertienjarige zoon, die de jaargangen oude Eppo’s in mijn stripverzameling heeft gelezen, sneerde dat er voor de makers van deze nieuwe versie blijkbaar niks is veranderd, de afgelopen vijfentwintig jaar. Op je nummer gezet door een vroegwijze puber, ik begrijp nu wel waarom Van Bavel kinderen wil verbieden zijn Eppo te lezen.

Ik ben sinds het verscheiden van het blad, vijfentwintig jaar geleden, echter gegroeid. Ik heb seks met echte vrouwen ontdekt en het plezier dat een goed boek me verschaft. En witte wijn. Aan mij is deze kinderachtige meuk dus niet besteed.

Wie echt een goed stripblad wil lezen, raadt Peter Breedveld Pulpman aan.