Een zorgeloze zomerzondag

Peter Breedveld

Gisteren met Hassnae de Haagse binnenstad in geweest. Ik vind Den Haag een fijne stad. Voor Nederlandse begrippen, althans. Het is een waarlijk multiculturele stad en ik voel me op mijn gemak op een plek waar iedereen anders is. Dit in tegenstelling tot de Amsterdamse binnenstad, toch vooral het domein van de mondige witte man. Sorry, ‘Witte man’.

Eén van de mooiste plekken in Den Haag is de Haagse Passage, een 19e-eeuwse overdekte winkelpassage met Franse allure. We wilden er naar de boekhandel Selexyz, maar waren vergeten dat die is opgegaan in De Slegte. Waar vroeger Selexyz was, is de voorgevel nu verpakt in een reusachtige zwarte, houten bekisting. Ziet er niet echt gezellig uit.

Neil Gaiman

In De Slegte/Selexyz heb ik overwogen om Stoner te kopen, omdat iedereen zegt dat dat een vreselijk goed boek is, Winter Journal van Paul Auster en de nieuwe van Neil Gaiman, mijn favoriete schrijver op dit moment. Ik heb ook met de laatste van Michael Chabon in mijn handen gestaan, maar de lettertjes in dat boek zijn zo klein dat ik heb besloten op zoek te gaan naar de hardkaft-uitgave. Daarom zijn we naar de American Book Store gegaan. Daar heb ik uiteindelijk Gaiman gekocht en de autobiografie van Salman Rushdie. Ik heb betaald met boekenbonnen, die ik nog had. De nieuwe Gaiman is bij de ABS trouwens twee euro goedkoper dan bij De Slegte/Selexyz.

Ik ben van plan de boeken in de vakantie te gaan lezen. Ik heb ook nog ongelezen boeken liggen van Auster, Don DeLillo en Michael Chabon, maar het meest verheug ik me op Gaiman. Ik hou van zijn humoristische schrijfstijl, zijn mensenkennis en zijn gave om op de dunne scheidslijn tussen kunst en kitsch te balanceren.

Twintig euro voor een blow-job

Maar voordat we boeken hebben gekocht, zijn we in de Bijenkorf geweest. De Haagse Bijenkorf is, hoewel kleiner dan die in Amsterdam, beter omdat het winkelpersoneel je hier nog behandelt als een klant in plaats van een lastpak. Als je bijvoorbeeld een lingeriesetje koopt, pakken ze dat, met plezier, mooi voor je in. In Amsterdam vroeg ik eens of mijn dure cadeautje misschien een feestelijke verpakking mocht, en toen werd ik aangekeken alsof ik twintig euro had geboden voor een blow-job. Ik kreeg een plastic tasje mee, daar mocht ik mijn aankoop zelf in stoppen.

Op de parfumerie-afdeling zag ik een hoekje met geuren van Tom Ford, wat aan de ene kant fijn is, want Black Orchid is mijn favoriete geur en ik moest er altijd voor naar Londen of Parijs. Aan de andere kant is nu natuurlijk wel het exclusieve er een beetje af. Ik probeerde een nieuwe geur, Noir. Lijkt op Black Orchid, maar is donkerder, mannelijker. Muskus, tabak, oud leer, donkere chocolade. Erg lekker.

Dreigende gekte

Ik voelde mijn bloedsuiker een duikvlucht nemen en we zijn naar de dichtstbijzijnde dönerzaak gesneld, waar ik trillend en zwetend een durum döner kip heb opgeschrokt en weggespoeld met Red Bull. Hassnae at niks, want dat mag ze niet van God. Toen zijn we naar L’Occitane gegaan. Hassnae houdt erg van die zaak. Ik vind ‘m te duur, maar in een hotel kreeg ik eens een body lotion van L’Occitane die ik de lekkerste ooit vond. Het is die met verveine, een citroenachtig iets. Hassnae heeft een fles voor me gekocht, want zelf ben ik bijna blut, omdat ik in april naar Japan moest, op de vlucht voor Rioolrechts en mijn eigen dreigende gekte.

Bij L’Occitane ontdekte ik een herengeur die ik erg lekker vind, en die een beetje op Tom Fords Noir lijkt: Eau des Beaux. Maar het is meer een wintergeur. In de zomer vind ik de frisse Acqua di Gio het lekkerst.

Minuscuul slipje

Vlakbij de American Book Store is een winkeltje waar ze Amerikaans snoep verkopen. We kochten M&M-cookies, M&Ms met muntsmaak en verschillende candy bars, waaronder Milky Way. Dat is in Nederland een saaie, niksige reep (ze blijven altijd over als ik een doos Celebrations koop), maar de Amerikaanse versies zijn delicatessen, vooral de ‘Midnight Dark‘, met donkere chocolade, ‘golden‘ caramel en vanillenoga. Ik kocht ook een blikje Fanta Red Fruit, dat kun je hier in de supermarkt ook niet krijgen. Heerlijk frisse smaak is dat.

Toen zijn we naar China Town gegaan. China Town bestaat in Den Haag uit drie of vier straten met voornamelijk Chinese restaurants, supermarkten en massagesalons. Sinds kort is de ingang gemarkeerd met zo’n prachtige Chinese poort. Hassnae heeft hier een pedicurebehandeling laten doen. Ik besloot in de tussentijd wijn te gaan kopen bij de Hema. Onderweg zag ik een Marokkaans stel, zij gehoofddoekt en gehuld in een djellaba van fijne, dunne stof. Op haar ronde, uitstekende billen tekenden zich de contouren af van een minuscuul slipje. Pure poëzie.

In de Hema koos ik voor een Spaanse Gewürztraminer en een Spaanse rosé. Ik hou helemaal niet van rosé, maar probeer er toch elke zomer weer een paar, omdat ze er zo lekker uitzien en omdat de etiketten altijd aardbeien en rood fruit beloven.

Ik zou eigenlijk moeten stoppen met wijn, maar zonder wijn wordt het leven ondraaglijk.

Perfecte parkeerplaats

Terug bij de pedicuremevrouw ging ik tussen Hassnae en de klant naast haar zitten. Met z’n drieën hebben we een geschikte kleur voor haar teennagels uitgezocht. Toen de andere klant was vertrokken, zag ik op haar stoel een mobiele telefoon liggen. Ik ben achter haar aangerend, ze pakte mijn hand met beide handen vast, zo blij was ze.

We hebben eten gekocht bij het Indonesische restaurant Istana, één van de beste restaurants van Den Haag. Omdat Hassnae van God pas rond tien uur mocht eten, hebben we deze keer afgehaald. Istana heeft waanzinnig lekkere gerechten voor een belachelijk schappelijke prijs. We hebben een saté-assortiment (geitenvlees in plaats van varken), smoor, rendang, ikan boemboe bali en soto ayam gehaald.

We moesten achttien euro parkeerkosten betalen. Althans, Hassnae moest dat betalen. Ik heb besloten dat we voortaan gaan fietsen. O ja, ik moet u nog een keer vertellen over Hassnae en haar zoektochten naar de perfecte parkeerplaats. Hassnae zet nooit haar auto zomaar op de eerste de beste vrije plek. God nee. Maar daarover een andere keer.

Duistere krachten van het internet

Thuis hebben we de derde aflevering van seizoen twee van Magic City gekeken en aflevering zeven van seizoen drie van The Borgias.

Op Twitter zag ik de adjunct-hoofdredacteur van het christelijke dagblad Trouw heilig verontwaardigd twitteren over racisme in Italië. Ik werd daar ontzettend kwaad om. Zo kwaad, dat het mijn humeur totaal verpestte. In bed probeerde ik mijn gedachten te verzetten met een stripboek, maar ik bleef maar aan Trouw denken, dat Hassnae en mij wegzette als ‘duistere krachten van het internet’, omdat wij stelling nemen tegen racisten, terwijl het die racisten uitriep tot erfgenamen van Spinoza.

Ik droomde dat iemand mijn hulp nodig had. Ik weigerde, omdat ik haar niet vertrouwde. Ik schrok wakker en heb uren naar het plafond liggen staren.

Ik wou dat ik nog in God geloofde, net als vroeger, als kind. Ik zou Hem vragen me te verlossen van mijn woede. Te verlossen van mijn wrok en mijn angst en mijn wantrouwen. Ik wil deze persoon niet zijn, ik wil niet van binnen worden opgevreten. Ik wil mijn onbevangenheid terug. Ik wil rechtvaardigheid. Ik vind niet dat racistisch tuig het recht heeft mijn leven te verpesten.

Net doen of er niks is gebeurd

Ik weet dat mijn leed niks is vergeleken met dat van de ouders van Trayvon Martin en op mijn reizen zie ik hele families onder een viaduct wonen, of gewoon letterlijk in de goot. Maar ik kan er niks aan doen, ik ga eraan kapot. Altijd, als ik het een dag naar mijn zin heb gehad, komt met een schok de realisatie. Ik zie mezelf straks in de vakantie al liggen in bed, het hart kloppend in mijn keel, in gedachten alles afspelend wat er de afgelopen tweeënhalf jaar is gebeurd.

Ik zie wel dat iedereen nu aan het doen is alsof er niks is gebeurd, maar voor mij is het nog niet afgelopen. En ik wil dat het afgelopen is.

Steun Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.