De Schreeuw

Lagonda

Het was weer een leerzame week. Zo waren er een tweetal linkse manifestaties: Genoeg is Genoeg, en Keer het Tij. Met deernis heb ik op diverse sites naar de fotoverslagen gekeken. Dolenthousiaste commentaren, maar de foto’s vertelden een ander verhaal. De linkse beroepsdemonstranten zijn verworden tot een grauwe karikatuur; oud, verbeten en verbitterd. In niets meer doen zij denken aan de Homo Ludens; de spelende mens, die ooit lachend en knipogend de gevestigde orde uitdaagde. Hun toon is schril geworden, hun methoden sleets, hun ideologie leugenachtig en grotesk. Het verplichte “ludieke element” wordt er uitgeblust met de haren bijgesleept. Hand in hand om het Binnenhof gaan staan, is dat leuk genoeg?

De betogingen zijn op een fiasco uitgelopen. Voor Genoeg is Genoeg waren amper 3500 mensen te porren, en voor de omsingeling van het binnenhof wisten honderden belangenorganisaties ook niet meer dan 3500 mensen op de been te krijgen. Zouden dat dezelfde 3500 mensen zijn, vraag ik me dan af? Is dit wat er vandaag de dag nog warmloopt voor de rode idealen — de bevolking van een gemiddeld boerendorp? Geen wonder dat links zo schreeuwt, censuur pleegt, en de waarheid rond het mislukken van de multiculturele samenleving onder het vloerkleed probeert te schuiven; ze zijn het spel aan het verliezen en proberen nu wanhopig met de kaarten te knoeien.

Dit valsspelen zorgt meer en meer voor onfris riekende uitingen, en steeds schreeuweriger en schofteriger wordt iedereen die niet meemarcheert voor fascist uitgemaakt. Zo wist columniste Carrie verleden week een kort geding aan haar kont te krijgen, omdat ze de leden van Leefbaar Rotterdam had betrapt op “nazi-gedrag”. Michael Smit (voor wiens zuiverheid ik overigens geen stuiver geef, maar die in elk geval niets met Leefbaar Rotterdam te maken heeft) zou namelijk een tafel hebben omgegooid. Tsja. Je moet wel heel erg nodig je puntje willen drukken om hier een opstap naar genocide van te kneden. Een kat in het nauw maakt rare sprongen.

Ook op de radio waren een paar mensen te horen die zich ernstige zorgen maakte over de roep van ons volk om “krachtig leiderschap”. Men vond “dit soort populisme behoorlijk de verkeerde kant opgaan”; het was erg eng dat Nederland blijkbaar “een dictator” wenste. Pardon? Een dictator? Omdat het volk om leiders vraagt die eens wat meer daadkracht, vertrouwen en integriteit aan de dag leggen dan die twee autistische hopmannen van het CDA, betekent dat dus gelijk dat we staan te trappelen van ongeduld om een nieuwe Hitler in de armen te sluiten? Aanmatigende onzin, natuurlijk, maar het kan nog erger: in hetzelfde programma werd ook gesproken over de overstroming van New Orleans, en handenwrijvend werd vastgesteld dat Bush “klappen zou gaan krijgen”. Echter, na de mededeling dat die overstroming maar aan een paar honderd mensen het leven had gekost, in plaats van aan de geprognosticeerde 10.000, was het een tijdje stil in de studio. Zuchtend van teleurstelling nam de presentator uiteindelijk het woord: Nou ja, Bush zal het er toch nog moeilijk mee gaan krijgen!

Aan de hand van dergelijke bokkensprongen, kan ik niet anders concluderen dan dat de rol van het socialisme binnenkort is uitgespeeld. Als er iets is dat Fortuyn teweeg heeft gebracht, dan is het dat: het wakker schudden van een hele nieuwe generatie, die met een onbevangen blik na is gaan denken over maatschappelijke kwesties, zonder zich bezwaard te weten door enige politieke conditionering of ideologische vooringenomenheid. Argumenten uit de socialistische hoek worden nu voor het eerst in decennia buiten hun eigen perspectief gewogen, en bekritiseerd. Dan blijkt hoe vederlicht en flinterdun de axioma’s van deze ideologie zijn. De bevolking blieft het rode verhaal niet meer, en je ziet dit ook erg goed aan de wonderlijke spagaten waar de PvdA zichzelf voortdurend in terugvindt; socialisme zal binnenkort alleen nog maar in naam verkocht kunnen worden — niet meer op inhoud.

De bloemenkinderen van weleer hebben uiteindelijk zelf hun nek in de strop gestoken. In hun hang naar luchthartige provocatie zijn zij onzorgvuldig geweest in het kiezen van hun bondgenoten; als er maar enthousiast tegen het Westerse establishment en het Vieze Amerika wordt getrapt, dan is het al snel goed. Maar het wordt met de dag duidelijker dat het nieuwste troetelkind van links, de islam, ook op haar laatste benen voortwankelt, en vroeger of later tegen de moderniteit het onderspit zal delven. Meer en meer mensen gaan op zoek naar informatie over deze religie, haar bloedige historie, haar twijfelachtige drijfveren en haar wandaden. Meer en meer mensen gaan inzien dat deze religie weinig tot niets te bieden heeft, en vragen zich af waar toch steeds dat heilige respect voor opgebracht moet worden.

Het is dan ook een meesterlijke zet geweest van Sharon om Gaza aan de Palestijnen beschikbaar te stellen, en hen hiermee alle ruimte te geven om aan de wereld te laten zien hoe volgroeid, rijp en hoogstaand de islamitische inzichten omtrent staatsbestuur zijn. De Palestijnen waren nauwelijks goed en wel de Gazastrook ingetrokken, of de eerste raketbeschieting richting Israël was alweer een feit. En twee dagen later kon de hele wereld zien hoe genuanceerd en beheerst de Palestijnen vorm geven aan hun politieke ambities: tijdens een parade, waarbij een roedel tot de tanden bewapende Zorro’s wild door elkaar reden met pick-up trucks, ontplofte een kist met explosieven. Logisch ook, dat je die meeneemt naar een manifestatie onder je eigen bevolking; je moet toch ook aan je eigen mensen laten zien dat je haar op de tanden hebt, nietwaar? En welke Palestijn is er nog onder de indruk van nep-explosieven? Anyway, twintig doden, tachtig gewonden. De wereld kijkt er naar, en haalt haar schouders op. Moeten we hier solidair mee zijn?

Het socialistische droombeeld — dat de arme islamitische onderdrukten een toonbeeld zijn van natuurlijke goedertierenheid — komt door het gedrag van de moslimfundamentalisten wel erg onder druk te staan. Ze worden met steeds grotere weerzin bejegend, en het is hun eigen schuld. Zou dat de diepere reden van het linkse geschreeuw zijn? Frustratie over het feit dat hun troetelkind maar niet in de pas wil lopen, en daarmee nadrukkelijk het failliet van het socialisme demonstreert?

Of is de schreeuw van het socialisme er een van radeloze doodsangst? Beseffen de linkse idealisten diep van binnen wellicht dat zij verstrikt zijn geraakt in een genadeloze wurggreep met de islam, en dat ze zijn gedoemd om samen met de adder die zij aan hun borst wilden koesteren ten onder te gaan? Twee ideologieën op hun retour, hebben de nakende dood in elkanders ogen herkend, en dansen nu als parende vogelspinnen om elkaar heen. Fascinerend om te zien, maar uiterst dodelijk. Te vrezen valt immers dat het socialisme en de islam in hun doodstrijd zullen proberen alles en iedereen met hen mee de diepte in te sleuren. Als deze wereld niet van hen mag zijn, dan mag zij van niemand zijn. U bent gewaarschuwd.

Lagonda schreef al teksten op een weblog, puur voor het eigen plezier, totdat Frontaal Naakt besloot hem aan de vergetelheid te ontrukken. Lagonda is 49 procent mannelijk, 51 procent vrouwelijk en 100 procent esotericus. Haar schrijfstijl wordt door sommigen ervaren als ‘een warm bad’, door anderen weer als ’totaal genadeloos’. Het is maar hoe de pet staat. Meer op de Lagonda blogspot.