Neonazi’s bestaan niet

Jaap de Wreede

In mijn verzameling extremistische propaganda bevindt zich een boekje uit 1984, dat ik ooit voor 2,90 euro bij een linkse boekhandel op de kop tikte. Op de vergeelde omslag staat: Alleen doden zwijgen. Een interview met Hans-Joachim Klein. In dit amateuristisch vervaardigde werkje vertelt de West-Duitse ex-terrorist uitgebreid over zijn misdaden. In de volgende passage onthult Klein een en ander over de denkwijze binnen het terroristenmilieu:

Er was ook nog het incident met de eigenaar van Marks and Spencers, Josef Sieff, in Londen, een oude miljonair. Carlos ging naar z’n huis en belde aan bij de voordeur. Die man deed zelf voor hem open. Hij vroeg zijn naam en schoot hem neer.

Nee, hij was in het geheel niet anti-semitisch. Dat waren operaties om de Israelische zwendel te belichten. […] Wilfried Boese suggereerde aan Haddad dat er een aanslag uitgevoerd moest worden op Simon Wiesenthal, de man die er in slaagde Eichmann op te sporen.

Ja, u leest het goed: links wilde Simon Wiesenthal vermoorden! Maar de kans is groot dat u dat nog nooit eerder hebt gelezen.

Als onderzoeksjournalist heb ik ervaring met de werkelijkheid achter de krantenkoppen: belangrijk nieuws haalt de krant zelden en lobby’s zijn continu bezig de pers te bewerken. Daarom weet ik dat het geen toeval kan zijn wanneer over één onderwerp zoveel onzin wordt verteld.

Neem ‘extreem-rechts’. Wanneer er weer een paar Lonsdale-jongeren een relletje trappen, staan de kranten er wekenlang bol van. Neonazi’s vormen sinds het einde van de koude oorlog het ideale vijandbeeld. De laatste 15 jaar halen de machthebbers ze bij tijd en wijle uit de mottenballen om de bevolking angst aan te jagen.

Propagandamiddel
Lange tijd was het Bruine Terrorisme een handig propagandamiddel voor de communisten. Zolang zij moord en brand schreeuwden over een paar gekken die rondliepen met hakenkruizen, lette niemand op hun eigen concentratiekampen achter het ijzeren gordijn. Deze propagandistische waarde zal de reden zijn geweest waarom neonazistische groepen actief door de communisten werden gesteund.

Zoals Frontaal Naakt al eerder schreef, was er tussen het einde van de Tweede Wereldoorlog in 1945 en de val van de Berlijnse Muur in 1989, een opmerkelijke coalitie actief. Achter de schermen werkten neonazi’s en communisten samen, terwijl zij naar buiten toe bittere vijanden waren.

Otto Ernst Remer was een sleutelfiguur in deze vreemde verbintenis. In de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog diende deze generaal-majoor als Hitlers lijfwacht. In 1949 werd Remer leider van de Socialistische Rijkspartij (SRP), een openlijk antidemocratische partij in West-Duitsland die Bonns banden met de westerse geallieerden kritiseerde.

Op het moment dat zijn neonazipartij stemmen ging trekken, begon Remer aan geheime onderhandelingen met de Sovjet-autoriteit in Oost-Berlijn. Dit leidde tot geheime financiële steun van Russische zijde. In 1952 werd de RSP verboden door de West-Duitse overheid, die de partij beschreef als opvolger van Hitlers NSDAP. Dat weerhield Remer niet van verdere politieke activiteiten. Hij bleef een belangrijke rol spelen in de internationale neonazi-beweging.

Fijnvertakt netwerk
De Oost-Duitse propaganda stelde ondertussen alles in het werk om West-Duitsland af te schilderen als de ‘revanchistische’ voortzetting van het Derde Rijk. Steeds opnieuw werd gewaarschuwd voor heroplevend fascisme. Maar van écht neonazisme is in de BRD nauwelijks sprake geweest. Wel werden in 1959 en 1960 over de hele wereld anti-joodse kladacties uitgevoerd. West-Duitsland kreeg de schuld, maar later bleek het te gaan om acties van de Russische geheime dienst. Die wilden West-Duitsland in een ongunstig daglicht stellen.

Uit vrijgegeven documenten uit de DDR blijken de banden tussen de Oost-Duitse geheime dienst Stasi en de West-Duitse Wehrsportgruppe Hoffman, een neonazistische groep die werd opgericht in de jaren zeventig.

‘Wij hadden een fijnvertakt netwerk van agenten in deze groep,’ aldus een voormalige Stasi-officier in een Duits tijdschrift. ‘Daardoor waren wij in staat de activiteiten van deze rechtsradicalen in de juiste richting te sturen, zodat Oost-Duitsland buiten schot bleef.’

Hoffman-groepsleden zijn in verband gebracht met verschillende terreurdaden, zoals de brute moord op een joodse uitgever in het West-Duitse Erlangen in 1980. Datzelfde jaar blies een Hoffman-lid zichzelf op terwijl hij een bom plaatste op het drukbezochte Oktoberfest in München. Resultaat: 13 doden en 200 gewonden.

Libanezen
Een van de Stasi-contacten binnen de West-Duitse neonazibeweging was Odfried Hepp, die werd getraind door de Hoffman-groep. Hepp was begin jaren tachtig verantwoordelijk voor een serie bomaanslagen tegen Amerikaanse bases in West-Duitsland, waarbij militairen gewond raakten. Nadat hij zich had verborgen bij gelijkgestemden in Groot-Brittannië, dook Hepp op in de DDR. De neonazi was in zijn nopjes met het tegen Israël gekeerde buitenlands beleid van de Oost-Duitse bonzen.

Hepp knoopte ook banden aan met marxistische Libanezen. Samen met een andere oud-neonazi dook hij op bij de Libanese Gewapende Revolutionaire Factie die samen met de Franse Action Directe en de Italiaanse Rode Brigades moorden pleegde in Europa.

In april 1985 werd Hepp gearresteerd in Parijs en aan West-Duitsland uitgeleverd. Later dat jaar kaapten Palestijnen het Italiaanse cruiseschip Achille Lauro. De terroristen eisten in ruil voor de gijzelaars onder meer: de vrijlating van Hepp. Een unicum in de wereldgeschiedenis van het terrorisme, want gewoonlijk zijn het toch heel correct de linkse massamoordenaars waarvan de vrijlating wordt geëist.

Eén ding moet worden toegegeven: de communistische propaganda is verrekte sluw geweest. Eerst wordt een vijand gecreëerd en vervolgens win je de sympathie van de bevolking door die vijand te bestrijden. Want veel ‘antifascistische’ initiatieven kwamen tijdens de koude oorlog uit de koker van de West-Europese communistische partijen en door allerlei progressieve – door de Stasi geïnfiltreerde – kringen.

Deze ‘antifa’-groepjes schreven boekenplanken vol over het grote internationale neonazicomplot. Opvallend genoeg gaan die boeken bijna nooit in op de vrienden van extreem-rechts in het Midden-Oosten. Zo trad Odfried Hepp toe tot de terreurgroep van Abu Nidal en werden neonazi’s in Palestijnse trainingskampen opgeleid, schouder aan schouder met rode terroristen. Zulk soort connecties konden beter onder het kleed worden geveegd…

Buiten de publiciteit
Sinds de val van de muur en het failliet van het communisme eind jaren tachtig wordt het spook van de neonazi’s ook door een heel andere groep misbruikt. Zo proberen geheime diensten hun budget veilig te stellen met dik aangezette gruwelverhalen.

In november 1991 is Arthur Docters van Leeuwen, op dat moment het hoofd van de Binnenlandse Veiligheidsdienst, te gast bij Brandpunt. In dit actualiteitenprogramma toont hij filmpopnames van een paramilitaire oefening door neonazi’s. Het gaat om leden van het Aktiefront Nationale Socialisten (ANS). Inderdaad zijn dit geen lieverdjes, maar de beelden zijn op dat moment al twee jaar oud. En sinds de publiciteitsstunt van Docters van Leeuwen hebben we nauwelijks nog iets van het ANS gehoord.

Mede door reportages als deze ontstaat in Nederland de sfeer dat iedereen die kritiek heeft op de multiculturele samenleving een fascist is. Ondertussen worden de banden tussen radicale moslims en neonazi’s zorgvuldig buiten de publiciteit gehouden.

Zo ook op 13 april 2002, wanneer het linkse Palestina Komitee een landelijke demonstratie in Amsterdam organiseert. Aan de protestmars nemen zo’n twintigduizend deelnemers deel, waarvan negentig procent van Noord-Afrikaanse afkomst. De demonstratie loopt totaal uit de hand. Amerikaanse, Israëlische en Engelse vlaggen worden verbrand. Een man staat te roepen: ‘Die teringjoden hadden allemaal afgemaakt moeten worden’. Er worden teksten meegevoerd als: ‘zes miljoen was niet genoeg’ en ‘Joden eruit’. ‘Hamas, Hamas, Joden aan het gas!’ wordt geroepen. En: ‘Dood aan de Joden!’ ‘Joden zijn honden!’ en ‘Sieg Heil!’

Een jodin wil verhinderen dat de Israëlische vlag wordt verbrand. Zij wordt door de demonstranten belaagd en raakt daarbij gewond. Voor het Krasnapolsky Hotel wordt het keppeltje van een Amerikaanse jood afgepakt. De jongen wordt door omstanders geschopt en geslagen.

Die dag doen niet alleen moslims en linkse activisten mee aan het protest, maar ook neonazi’s die zichzelf de Antizionistische Beweging noemen.

Al eerder, op 14 december 2001, waren deze nationaal-socialisten met een honderdtal moslims aan het demonstreren in Den Haag. Het gaat om een jaarlijks terugkerend protest op de laatste vrijdag van de islamitische vastenmaand. De overleden Iraanse geestelijke Khomeiny heeft deze jaarlijkse demonstratie tegen Israël ooit bevolen in het kader van de Dag van de onderdrukten. De demonstranten voerden spandoeken mee met Arabische teksten en leuzen in het Nederlands zoals ‘Israël kindermoordenaars’.

Maar dat komt de gemiddelde krantenlezer niet te weten. Die denkt dat neonazi’s juist een grote hekel hebben aan moslims. Op deze manier kunnen de machthebbers democraten als Pim Fortuyn en Geert Wilders makkelijk in de foute hoek zetten, enkel en alleen vanwege hun kritiek op de islam. Dat neonazi’s niets moeten hebben van de homoseksueel Fortuyn en de zionist (‘jood’) Wilders wordt er niet bij verteld.

In deze strategie lijkt ook de hetze tegen Lonsdale-dragers te passen. Deze zijn volgens een woordvoerder van de politie-inlichtingendienst zelfs gevaarlijker dan Al-Qaida!

Snapt u nu waarom Bin Laden zo blij was met de ontwikkelingen in Nederland?

Jaap de Wreede is onderzoeksjournalist. Hij schreef onder meer voor NRC Handelsblad, Skrien en Klokkenluider Online. Hij is medeoprichter van Platform De Krijger, een denktank die de Westerse cultuur als fundament neemt.

Ingezonden mededeling

Nu verkrijgbaar: Zwartboek Rode Terreur

Drs. J.W. de Wreede is de laatste paar jaar uitgegroeid tot een autoriteit
op het gebied van terrorisme en links activisme. Zijn publicaties over onder
meer Gretta Duisenberg en een solidariteitscomité met de IRA leidden tot
Kamervragen.

Platform De Krijger heeft De Wreedes pionierswerk gebundeld tot een
brochure. Daarvoor is geput uit De Wreedes privé-archief. Naast De Wreedes
beste artikelen uit de periode 2000-2005 leest u in Zwartboek Rode Terreur
nog niet eerder verschenen werk van de onderzoeksjournalist. Een must voor
iedere geïnteresseerde in het bloedrode terreurnetwerk van extreem-links.

Een lezer over Zwartboek Rode Terreur: ‘Deze brochure is een bundeling van
De Wreedes beste teksten (tot nu toe). Een echte aanrader voor iedereen die
wel eens wat anders wil lezen dan wat de media-maffia ons voorschotelt.’

Uit de inhoud van Zwartboek Rode Terreur:

‘Op 13 mei 1981 werd paus Johannes Paulus II neergeschoten op het
St.-Pietersplein. De schutter was de Turk Mehmet Ali Agca, over het algemeen
bestempeld als een rechts-extremist, maar in werkelijkheid getraind door een
linkse Libische organisatie die nauwe banden onderhield met de Russische
geheime dienst.’

‘De nieuwe hoofdredacteur van het Algemeen Dagblad blijkt belangrijke feiten
over zijn verleden te verzwijgen. Jan Bonjer bewerkte in 1986 een handboek
voor dierenactivisten. In het boek stonden teksten van leden van het
gewelddadige Dierenbevrijdingsfront.’

‘Een groep allochtone jongeren gaat om de Fortuynisten heen staan, grist de
folders uit hun handen, verscheurt ze en geeft het advies op te rotten. Naar
verluidt dreigt een Internationale Socialist: “Als je hier nogmaals foldert,
krijg je een kogel in je kop.”’

Zwartboek Rode Terreur is een uitgave van Platform De Krijger, Utrecht, en
telt 60 pagina’s. U kunt aan een exemplaar komen door 8,00 euro over te
maken op rekeningnummer 60.56.43.741 van M.A. van Geijn te Hilversum.
Vermeld hierbij duidelijk uw naam en het adres waar het boekje naartoe moet
worden gestuurd.

www.platformdekrijger.nl