Tokyo – dag drie

Peter Breedveld

De Japanse popster Noriko Sakai is door de politie gearresteerd wegens drugsbezit. Vanmorgen was ze nog voortvluchtig, las ik op de voorpagina van The Japan Times, die ik elke morgen aan de deurklink van onze hotelkamer vind. Haar echtgenoot was betrapt met wat drugs in zijn onderbroek, en hij zei meteen dat ze van Noriko waren. Dat is dan de man aan wie je eeuwige trouw hebt gezworen. De vader van je tienjarige zoon. Dumpen die gozer!

Vandaag hebben we gewinkeld in Ginza, waar de rijke Japanners hun geld uitgeven. Ik lees altijd dat Japanners dwangmatig sparen, maar daar is in Ginza niks van te merken. Wij zijn er vooral op zoek geweest naar Hassnae’s nieuwe obsessie, daifukumochi. Die hebben we vorig jaar in Tokyo op verschillende plekken gekocht, maar nu konden we ze nergens meer vinden. Dus begonnen we te speculeren: heeft Kyoto misschien voor de rechter het alleenrecht op de productie van daifukumochi opgeëist, en met succes? Inmiddels hebben we op het Internet een adres in Tokyo gevonden waar ze nog daifukumochi verkopen. Wordt vervolgd.

Wel weer heerlijk geluncht, in een sushibar in de kelder van het lelijke Ginza Core-gebouw. Er stond een enorme rij voor, en we besloten dat het dus de moeite waard moest zijn. En dat was het ook. Gasten worden in sushibars met luide stem geïntroduceerd door de gastvrouw, en even luid en joviaal verwelkomd door de sushichefs. De sushi was perfect, ik koos een menu met een raar soort omelet als voorgerecht, ei met champignon en krab, dat in een glaasje was gestold. Erg lekker! Het bolletje vanille-ijs als toetje had van mij niet gehoeven. Heb je zoveel bijzondere Japanse zoetigheden, kom je hiermee. Desserts zijn ondergeschoven kindjes in Japan, net als in de rest van Azië.

’s Avonds hebben we in hetzelfde Ginza Core-gebouw gegeten in een sjiek Italiaans restaurant, de Enoteca Pinchiorri, het Japanse filiaal van het Florentijnse sterrenrestaurant. Hier zitten goedverdienende Japanners met een stok in hun reet heel interessant te doen met vork en mes, een beetje vergelijkbaar met de eetstokjes van de Nederlandse nouveau riche in Yamazato.

We hadden ons erg verheugd op het eten in dit restaurant, en het begon goed met de hartelijke ontvangst en de voortreffelijke amuses, onder andere een blokje van chocola en ganzelever, maar wat er daarna kwam was een Japanse imitatie van Italiaans eten. Het had niks te maken met Italië. Er was spaghetti, er was balsamico, basilicum, mozzarella, daar lag het niet aan. Er miste een ziel. En dat de sommelier zich niet meer liet zien nadat hij me een passend wijnarrangement had beloofd, maakte het er niet beter op.

Ik had er flink de pee in toen we aan het dessert toekwamen, en dat was juist weer verrassend goed, met een brownie gevuld met warme, vloeibare chocola in bananensaus, een drankje van kumquat en een compote van Japanse perzik, de lekkerste perzik die ik ooit heb gegeten. Ik begrijp nu waarom mensen daar goudgeld voor betalen. En we hebben vriendschap gesloten met de maître, die on-Japans bijdehand is.

Op weg naar huis heb ik wat kiekjes gemaakt. Veel jongeren gaan in Japan uit in een traditionele kimono, en ik heb een stel gevraagd of ik ze mocht fotograferen. Je kunt hier trouwens gewoon je camera op mensen richten zonder het risico te lopen een klap op je bek te krijgen. Mensen zijn hier zo relaxed. Vaak maken ze met hun vingers een V-teken, wat alle Japanners doen als ze voor de foto poseren. Geen idee wat het betekent.

Big deal in Tokyo: het vuurwerk dat ze vanavond hebben afgestoken. Vanuit de lounge van het ons hotel was er een goed uitzicht op, dus mensen hebben er lang van tevoren een plaats gereserveerd. De hele week werd ons door het hotelpersoneel al gevraagd of we wisten dat er zaterdagavond vuurwerk was. Ik geloof dat het vuurwerk de afsluiting is van een groot zomerfestival dat in heel Tokyo wordt gehouden, reden ook waarom The Specials in het hotel waren. Aardige lui, The Specials. Hun roadies zijn daarentegen verschrikkelijk arrogant. Terecht natuurlijk, dat je het verdomt de andere gasten in de lift terug te groeten, omdat je zó belangrijk bent dat je de koffers van een bekende band mag dragen.