Tokyo – laatste dag (snik!)
Peter Breedveld
Vandaag hebben we onze eerste aardbeving meegemaakt. Om even voor acht uur ’s avonds (13 uur in Nederland) zaten we in onze hotelkamer (op de 37e verdieping), toen er een gerommel klonk alsof er een trein langs denderde. Daarna begon het plafond te kraken en voelden we het gebouw heen en weer bewegen. Toen pas realiseerde ik me dat de aarde aan het beven was.
Ik schat dat het dertig seconden heeft geduurd. Ik was niet bang, maar het maakte wel indruk. Toen het afgelopen was, hoorde ik op de gang een kind huilen en getroost worden door zijn moeder. Ik keek naar buiten, beneden op straat ging het leven gewoon z’n gang. Later, bij de receptie, vroeg ik of er echt een aardbeving was geweest. “Ja, maar u hoeft zich geen zorgen te maken”, zei de receptioniste. “Dit gebouw is veilig.” Iedereen deed normaal, alsof er net een regenbui was geweest. Maar mij heeft die aardbeving een apart gevoel gegeven. Alsof de natuur ons er even aan heeft herinnerd wie hier ook alweer de baas is. Ergens was het een machtige ervaring. Ik realiseerde me ook dat de dreiging van een aardbeving iets moet zijn dat Tokyo’ers met elkaar verbindt.
Maar misschien zwatel ik.
We hebben gedineerd in Nobu, een restaurant waar Robert de Niro de mede-eigenaar van is. De jongen aan de bar zei dat hij erg was geschrokken van de aardbeving (ik moest erover praten). Hij is opgegroeid in Kyushu, het zuidelijkste (hoofd)eiland van Japan. Daar komen geen aardbevingen voor, vertelde hij. Toen maakte hij een verdraaid lekkere cocktail.
Nobu is een fantastisch restaurant, met een originele benadering van Japans eten. We hebben kreeftsalade, Sint Jacobsschelpen en pasta met inktvis gegeten. De desserts zijn heel bijzonder, we kozen voor een bento-box met chocola en drie soorten crème brûlée: normale, van groene thee en van zwarte sesam. Helemaal goed. Heerlijke wijn, warme, hartelijke bediening.
En dat was onze laatste dag in Tokyo. Het spijt me zeer. Ik hou veel van Tokyo. Ik hou van Japan, ik hou van de Japanners. Af en toe word ik moe van hun eindeloze geplichtpleeg: “Neem me niet kwalijk, excuses, ik doe iets verschrikkelijks, vreselijk bedankt, dank u wel, vergeeft u me alsublieft, trekt u zich van mij maar niks aan, het zijn mijn gevoelens maar”, maar het is altijd nog veel fijner dan het “eikel” of “kankermongool” dat je in Nederland door dienstverleners en je medepassagiers naar je hoofd krijgt geslingerd.
Onze laatste dag hebben we doorgebracht in en rond de Senso-ji, een heerlijk volkse tempel met een markt erom heen. De Japanners zijn hier veel losser, waarschijnlijk een beetje ordinairder dan elders in Tokyo. De markt doet me sterk denken aan een pasar malam. De Japanners lijken in deze wijk ook meer op Zuidoost-Aziaten, op Indonesiërs zelfs. We aten een soort kipsaté met een bord Japanse mihoen (maar lang niet zo lekker als in Indonesië). Biertje d’r bij, niks aan de hand.
Daarna zijn we naar Shinjuku gegaan, een winkelgebied met een eeuwenoude uitgaanswijk eraan vast. Hier staan de sjieke warenhuizen pal naast de morsige barretjes en de sekswinkels. Er loopt hier een type jongere rond die je nergens anders in de stad tegenkomt: een kruising tussen goths en Japanse stripfiguren. Ze zijn erg fantasievol gekleed, maar nogal in zichzelf gekeerd. Ik vroeg een meisje – vreselijk mooie ogen had ze – of ik haar mocht fotograferen maar ze schrok zich een hoedje en maakte zich snel uit de voeten.
Hieronder mijn kiekjes van vandaag. De gevel van de tempel wordt gerenoveerd en was dus bedekt met doek of zeil, daarom heb ik een foto geplaatst die we er vorig jaar van hebben gemaakt.
Morgenochtend vroeg op, voor het vliegtuig naar Singapore. Ik weet niet zeker of ik morgen al een nieuw stukje plaats. De discipline valt me zwaar, en het wordt een vermoeiende dag.
Dag Japan, dag fantastisch hotel, dag gekke, lieve, mooie Japanners. Ik hoop jullie snel weer terug te zien.
RSS