Bloot

Hassnae Bouazza

Niet te hard lachen in het openbaar. Decent gekleed gaan. Niet reageren op de sissende jongens op straat. Als je als meisje opgroeit in Marokko ziet het leven er heel wat anders uit. Die sissende jongens bijvoorbeeld zie je overal, op elke straathoek en onderweg naar de kleine kruidenier verderop in de straat.

In mijn tienerjaren maakte ik tijdens de zomervakanties kennis met het straatflirten in Marokko. In Nederland wist ik niet beter of ik was een lelijke Turk, maar in Marokko was ik een schoonheid, een lekker ding, een hertje, een vrouw met wie jonge mannen spontaan wilden trouwen. Wat een ongelooflijke boost aan mijn zelfvertrouwen. Ik kon geen stap zetten of mannen keken me na. Nu ja, ze keken ook andere vrouwen na, maar dat maakte niet uit. Ik werd opgemerkt en ik werd bewierookt.

Bij het bewieroken moest het wel blijven, want ingaan op de soms lachwekkende avances, ‘mijn intenties zijn nobel’, was uit den boze. Maar zo verleidelijk waren die mannen vaak nou ook weer niet, ik bedoel, hoe aantrekkelijk is een man die al sjorrend aan zijn kleine ik naar je roept? Of die zijn dagen bij de lantaarnpaal doorbrengt alvorens hij zich gaat bezatten in het plaatselijke café en dan ’s nachts iedereen wakker schreeuwt omdat hij met je wil praten?

Nou vooruit, één keer werd ik verliefd. Op afstand. De jongeman zag er gewassen uit en niet zo stoffig als de andere jongens, en hij leek sprekend op de nog jonge Indiase acteur Amitabh Bachhan. Ik vond hem zo beeldschoon dat de vlinders iedere keer door mijn lijf gierden als ik hem zag. Verder dan een verlegen ‘hallo’ ben ik echter nooit gekomen.

Je netjes kleden was ook belangrijk, want anders vielen de ogen van de mannen uit hun oogkassen. Mouwloze topjes en te korte rokjes, daar deed ik in Marokko, braaf als ik was, niet aan mee. Maar inmiddels is er veel veranderd. Strings komen boven de broeken uit en korte topjes zijn meer regel dan uitzondering.

De seksuele moraal verandert ook steeds meer. Vroeger gooiden met name gescheiden vrouwen alle remmen los, want eenmaal ontmaagd liepen ze geen enkel risico. Nu schijnt het adagium in een stad als Casablanca te zijn dat het meisje in ieder geval niet al te veel rondgeneukt moet hebben. Maagden worden gewantrouwd, want die zullen hun vliesje wel hebben hersteld, en vrouwen met een hoofddoek zijn al sinds jaren verdacht, omdat de grootste seksschandalen op hún naam staan.

Dat er steeds meer mogelijk is, bewees het Marokkaanse blad Femmes du Maroc toen het vorige week de wereldpers haalde vanwege de cover met daarop de naakte, zwangere Marokkaanse presentatrice Nadia Larguet.

Een kleine, nee, een grote revolutie in mijn moederland waar naakt en seksualiteit hand in hand samengaan. Een land waar religieuze taboes nog steeds zwaar wegen en de cultuur van de hashouma, de schaamte, nog verstikkend kan drukken op het individu. Maar het kan blijkbaar. Het kan overduidelijk. Naaktheid tonen in al haar schoonheid en ontdaan van iedere seksuele context.

De timing van de cover is extra verfrissend gezien het huidige klimaat in Nederland waar bloot een verplicht nummertje is geworden. Je kunt werkelijk geen Nederlandse film zien of er zit wel gratuit bloot en een functionele seksscène in. nog buiten beschouwing. In de jaren ’60 was het nog revolutionair en had het tot doel de taboes te doorbreken, maar inmiddels weten we het wel. Ik raak eerder verveeld bij het zien van weer een naakte actrice dan dat ik geprikkeld of geshockeerd raak. De context is daarbij allesbepalend, want daar waar zoenende acteurs me in Westerse films helemaal niets doen, moet ik toegeven dat ik lichte paniek voel als ik het in een Arabische film zie.

In Europa is het enige taboedoorbrekende bloot van de afgelopen jaren de Dove-reclame waarin gewone, volle vrouwen te zien zijn. Geen slanke, strakke vrouwen om jaloers van te worden, maar natuurlijk naakte vrouwen in al hun kwetsbaarheid en schoonheid.

Dat is de richting die we nu in Nederland opgaan en dat is de richting die Marokko hopelijk, dankzij Femmes du Maroc en Nadia Larguet is ingeslagen. Een samenleving die ontspannen met bloot gaat, is zoveel gezonder dan een samenleving waarin mensen op tilt slaan bij het zien van een stukje borst of haar. En natuurlijk, het is slechts één cover, één foto en die zal niet meteen voor een omslag zorgen, maar om met Neil Armstrong te spreken: het is één kleine stap in de wereld, maar één hele grote stap voor de islamitische landen.

Column, op donderdag 26 november uitgesproken in het VPRO-radioprogramma De Avonden door Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة). Die schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, NRC Handelsblad, en de Arabische site van de Wereldomroep. Tegenwoordig is ze (bijna) wekelijks te bewonderen in Vrouw & Paard. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Volg haar op Twitter.