De Uitnodiging
Annelies van der Veer
Eindelijk staat zij weer in de belangstelling, ze heeft die aandacht lang moeten missen want het is enkele decennia geleden dat haar bestseller ons liet zien wat er mis was en is met de Hollandse man. Dankzij moslims is ze de vergetelheid ontrukt en dat zullen we weten.
Annelies van der Veer
Het arme meisje is gek, schreef Theodor Holman onlangs in zijn hoofdstedelijke column over mevrouw Van Ardenne: Schaamte. Vrijheid van meningsuiting. Absoluut. Behoudens ieders verantwoordelijkheid voor de wet. Right!
Wie denkt dat mevrouw Van Ardenne de enige is die meent dat er een hetze van ‘fundamentalistische seculieren’ gaande is (middels spotprenten!) tegen de arme religieuzen der aarde, heeft het mis. Ons land is gezegend met vele, vele arme meisjes, jongens ook, die vinden dat de mensenrechten een westerse uitvinding is en dat je dientengevolge respect hoort te hebben voor de vrouwvijandigheid binnen andere culturen/religies want dat zijn hún normen en waarden waarover wij niets te vertellen hebben. Natuurlijk noemen zij die vrouwvijandigheid niet maar hoe gek kan het meisje zijn?
Eindelijk staat zij weer in de belangstelling, ze heeft die aandacht lang moeten missen want het is enkele decennia geleden dat haar bestseller ons liet zien wat er mis was en is met de Hollandse man. Haar ‘zwanenzangtijd’ lijkt aangebroken en dat is meer dan waarop ze ooit had durven hopen. Je schijnt het niet te mogen zeggen maar als zij zelf tussen vier planken onder de grond ligt, zullen wij nog jaren van de gevolgen van haar opofferingen mogen genieten. Dankzij moslims is ze de vergetelheid ontrukt en dat zullen we weten.
Elke zondag kunnen we zien hoe het dolle meisje in haar kerk, de Rode Hoed in Amsterdam, schittert. Schaamteloos maakt ze daar foto’s en de aandacht die ze hiermee opeist en die haar ook ten deel valt, vindt ze vanzelfsprekend. Zondag is haar dag! Na de preek haast ze zich naar huis om al die foto’s op haar geliefde weblog te plaatsen, zodat iedereen kan zien hoe geweldig zij is.
Iedereen? Ja, iedereen mag zien en lezen dat zij de cultuurrelativist aller tijden is maar niet iedereen mag zijn mening op haar website achterlaten. Het meisje immers, duldt geen kritiek, hoe bescheiden ook verwoord. Je hoeft daarvoor geen jood te zijn, als je een blanke man of vrouw bent, waarschijnlijk van middelbare leeftijd, kun je het ook vergeten, je mening telt niet want je hebt het nu eenmaal niet goed begrepen. Censuur is voor haar net zo natuurlijk als een hoofddoek voor een orthodoxe moslim. Al sluit ik bij haar niet uit dat ze beide zal ’toepassen’.
Groot was daarom mijn verbazing toen ik op 1 september 2005 de volgende uitnodiging in mijn emailbox kreeg:
Beste Annelies,
Ik stel je voor op mijn weblog een experiment te doen. Ik wil kijken of het onder omstandigheden mogelijk is om een gesprek te voeren op inhoud, maar dan werkelijk op inhoud, met iemand die zich tot nu toe voornamelijk profileert ls tegenstander van mijn weblog en waar het voor staat.
Jij wordt daarom uitgenodigd een gastcolumn te schrijven, met een onderwerp naar keuze, gericht aan mijn weblog publiek. Ik bedoel hiermee dus een nieuw algemeen verhaal, mede omdat je hebt aangegeven de brief aan Nora Kasrioui ook al op je eigen weblog te publiceren.
Er zijn wel spelregels aan verbonden: Het verhaal is maximaal 1000 woorden. Er staan geen aanvallen op personen in. Er staan geen termen in als islam-fascisme en dergelijke. Voor het overige ben je vrij te schrijven wat je wilt.
De weblogbezoekers krijgen twee dagen de gelegenheid om te reageren, met de voorwaarden die ik altijd hanteer: geen gescheld, geen persoonlijke aanvallen, alleen werkelijke argumentatie. Jij onthoudt je tussentijds van commentaar en discussie. Ik fungeer hierin als webmaster en onthoud me volledig van commentaar en discussie, ook achteraf. Na twee dagen krijg jij nog een keer de gelegenheid te reageren met maximaal 500 (750 mag van mij ook) woorden. En dat was het dan, voor deze keer.
Of het voor herhaling vatbaar is gaat er dus van afhangen, of de weblogbezoekers het de moeite waard vinden met je in discussie te gaan, en of ik het experiment de moeite waard vond om mijn weblog voor open te stellen.
Ik hoor graag op korte termijn van je of je op mijn uitnodiging in wilt gaan.
Met vriendelijke groet.
Anja Meulenbelt
Mijn vakantie brak aan maar op vrijdagavond 23 september schreef ik Meulenbelt de volgende email:
Beste Anja Meulenbelt,
Nogmaals dank voor de uitnodiging om op jouw weblog een gastcolumn te schrijven. Een slimme maar vast aardig bedoelde zet van je. Je stelt echter nogal wat eisen. Ik leef met een schoon geweten, volgens mij heb ik niemand ooit onterecht aangevallen, meestal beschrijf ik situaties of geef ik weer wat mensen hebben gezegd of gedaan. Ik zou dat geen aanval willen noemen en het leuke van het weblog waarop ik schrijf is dat iedereen mij van repliek kan dienen. Gekken, die zinloos schelden heb je natuurlijk overal, die kunnen verwijderd worden maar kritiek is altijd welkom. Ik mis dat enorm op jouw weblog waar ik eigenlijk vanwege die reden niet meer kom. Vergelijk maar eens de reacties die op jouw weblog staan over Nora K’s pleidooi voor hoofddoekambtenaren en die op https://vetvetvet.web-log.nl/log/3610727
Waarheidsvinding staat bij mij hoog in het vaandel, tevens gerechtigheid. Waar ben jij toch zo bang voor?
Met 1000 woorden kan ik voor een keer wel leven en het woord islam-fascisme heb ik nog nooit gebruikt, wel sekse-fascisme en dan doelde ik op bepaalde culturen waar de vrouw er niet zo best vanaf komt. Mag dat niet? Dat is toch een feit?
Waar ik problemen mee heb is jouw respectfilter. Hoe weet ik of alle mensen die op mijn tekst reageren werkelijk worden doorgelaten? Het staat namelijk als een paal boven water dat dat respectfilter uit moet onder mijn tekst. Dat is lastig te controleren voor mij. Als jij beslist of een argumentatie van een reageerder deugt of niet, heb ik weinig vertrouwen in de zaak. Ik heb er geen problemen mee om me in het hol van de leeuw te begeven maar gek ben ik natuurlijk niet. Ik zie geen oplossing. Jij wel? Anders moet ik bedanken want nogmaals op Vetvetvet, inmiddels Hoeiboei, heb ik het erg naar mijn zin.
Ik hoor graag van je.
Annelies van der Veer
Meulenbelt antwoordde op 24 september en schreef:
Graag of niet, Annelies.
Mijn normen wat ik toelaat en wat niet blijven en daar ga jij niet over. En daar onderhandel ik ook niet over. Dus veel plezier dan verder bij vetvet.
Met vriendelijke groet,
Anja Meulenbelt.
Einde experiment met Anja Meulenbelt. Spijt heb ik niet maar je denkt in een land te wonen waar vrijheid van meningsuiting het hoogste (bevochten) goed is maar, als het er werkelijk toe doet, blijk je omringd te zijn door gekke meisjes, die vinden dat we ons ‘beschavingsniveau’ moeten aanpassen aan dat van sommige immigranten die die beschaving zichtbaar ontberen. Van Meulenbelt móeten we discrimineren, we mogen de immigranten niet als gelijkwaardig zien, we móeten ze anders behandelen. Het is pure discriminatie die zij voorstaat maar niemand, zeker niet bij de SP, die haar terechtwijst.
Is het toeval dat een ex-feministe, die nota bene niet vies was van sexuele omgang met vrouwen, een hartstochtelijk verdedigster is geworden van een machocultuur die z’n weerga wellicht alleen in de middeleeuwen kent? Met een hoofddoek meer vrijheid in het westen! Is dat de nieuwe trend? En hoeveel nieuwe arme meisjes kweekt zij wel niet? Het groeiende leger van geüniformeerde vrouwen en kinderen, ja baby’s zelfs, daar is zij toch minstens medeverantwoordelijk voor.
Het lijkt me daarom evident dat de ideeën van dit zieke meisje, het malle kind, bestreden moeten blijven worden. Wie het anders ziet, mag het zeggen.
Annelies van der Veer is een ontdekking van Theo van Gogh, die drie uit het leven gegrepen verhalen van haar op zijn site plaatste. Toen ging-ie dood en nodigde de webmaster van De gezonde roker, Karel Gabler, haar uit om mee te doen met het collectief Vetvetvet. Vetvetvet is gereïncarneerd in Hoeiboei, waar de geest van Gerard Reve rondwaart.
RSS