Lekkage

Peter Breedveld

Ik weet het nu zeker: mijn onderbuurvrouw is volkomen geschift. Om de twee dagen staat ze aan mijn deur om te zeuren over een lekkage die er niet is. Op de ochtend van de eerste kerstdag trok ze me achter mijn ontbijt vandaan om te komen kijken naar de ravage die door mijn toedoen in haar huis was aangericht: “Mijn plafond komt naar beneden!! Het water stroomt langs de muren!!” Ik ging kijken en het plafond zat waar het hoorde. In de hoek van een kamer was een opgedroogde vochtvlek te zien. Ze wees naar een plek op een andere muur, waar het stucwerk leek te zijn afgebrokkeld. Geen spoor van een lekkage te zien, nergens ook maar iets van vocht te ontdekken.

Een paar weken geleden is er inderdaad lekkage geweest, door toedoen van de types die mijn badkamer hebben verbouwd. Over deze tragikomedie binnenkort meer. Niet leuk, maar ongelukken gebeuren soms. Daar is de verzekering voor. Het mens ging echter volkomen uit haar dak en heeft me twee dagen lang op mijn werk gebeld met hysterische berichten over overstromingen en instortingsgevaar, die schromelijk overdreven bleken te zijn. Ze heeft de gemeentelijke Bouw- en Woningtoezicht erbij gehaald, die constateerde dat het gevaar was geweken, en dat alles in orde was.

Maar daarmee is voor de buurvrouw de kous niet af. Ze blijft erover zeuren. Twee dagen voor kerst stond ze opeens in mijn huiskamer, was ze gewoon naar binnengelopen toen mijn zoon de deur opendeed. Of ik even naar mijn badkamer kon kijken, want ze wist het niet zeker, maar volgens haar was er weer lekkage, want ze had nieuwe vochtplekken op de muur ontdekt. Dat ze het niet zeker wist, zei me al genoeg. Of er komt water langs je muren stromen, óf niet. Ze kwam achter me aan mijn badkamer inlopen, en zei dat ze zich wel zou hebben vergist, dat de plekken op haar muur dan wel van die ene lekkage zouden zijn.

Toen de bouwvakkers in mijn afwezigheid met mijn huis bezig waren, kwam ze ook al in en uitlopen alsof ik met haar samenwoon. Mijn irritatiegrens heeft ze inmiddels ruimschoots overschreden. Maar ik bleef beleefd. Ik woon daar nog maar net, en je wilt niet meteen al ruzie met je buren, al gedragen ze zich nog zo bizar.

Ik wist wel onmiddellijk al wat voor vlees ik met haar in de kuip had bij onze eerste kennismaking. Terwijl ik de verhuisdozen de trap op sjouwde, beschreef ze in detail wat er allemaal aan de voorgevel moest gebeuren en wat dat allemaal zou kosten, en dat ik daaraan moest meebetalen. Andere mensen kiezen daarvoor een geschikter moment uit, maar met beleefdheden en plichtplegingen heeft deze vrouw niet zoveel.

Voor de duidelijkheid: we hebben het hier niet over een vereenzaamde bejaarde met een behoefte aan aandacht, maar een gezonde Hollandsche, ik schat hoogopgeleide meid van ergens in de dertig, die niet op haar mondje gevallen is.

Ik ben dus beleefd en vriendelijk gebleven, maar toen ze me van mijn kerstontbijt haalde om naar een opgedroogde vochtplek en wat achterstallig onderhoud te kijken, had ik er genoeg van. Ook al omdat ze begon met de mededeling dat ik mijn badkamer niet meer mag gebruiken. Dat komt bij mij de deur platlopen om me te vertellen wat ik wel en niet mag doen, lazer op. Ik zei dat uit niks bleek dat er opnieuw lekkage was geweest, dat dat afgebrokkelde stucwerk sowieso niks met lekkage te maken had en een fijne kerst nog, verder.

“Jij kunt wel doen alsof er niks aan de hand is, maar ik laat het hier niet bij zitten!”, kraaide ze. Ze achtervolgde me toen ik haar huis uitliep, hevig, echt hévig geïrriteerd. En ze bleef maar ratelen. Ik draaide me om. “Nee!” schreeuwde ik tegen haar. “Het is klaar, nu! Je loopt niet meer zomaar mijn huis binnen en je houdt op met dat gezeik over een lekkage die er niet is!” – “Wie denk je wel dat je bent!” kefte ze terug. “Geloof me, jij wilt geen ruzie met mij!”

Dat klopt, ik wil geen ruzie met haar. Maar zij blijkbaar wel heel erg graag met mij. Binnenkort start ze ongetwijfeld met een vol offensief. Ik bereid me voor op een jaar vol gezeur en geschillencommissies en brievengeschrijf en gepottekijk in mijn badkamer door bouwdeskundigen en gemeente-ambtenaren.

Allemaal omdat ik een buurvrouw heb die bij gebrek aan seks hele dagen en nachten obsessief naar een rorschachvlek op haar muur zit te turen.

Peter Breedveld heeft dit jaar voor kerst wéér geen stroomstok gekregen.