Oma Coma 3: Tafel en bed
Yezkilim
De loze tv’s en koffiezetapparaten zijn weggehaald. De posters mochten blijven hangen. Ze ligt nog steeds in haar gel-bed, maar nu staat er een schermpje naast haar bed waar ze van alles mee kan regelen, zoals de omgevingstemperatuur en –vochtigheid en lekkere luchtjes. Want naast nanoschijfjes met beeld en geluid, kan het apparaatje ook geurenstrips afspelen. Bloemen of specerijen, maar ook dierentuin, of uitlaatgassen. Vooral ‘Zee’ bevalt haar goed.
Ook opbellen kan met het schermpje. Via beeldspraak weliswaar, maar wanneer je de ander niet wilt zien, kun je het beeld uitzetten en als je broadcast afzet, ziet de ander jou niet. Maar er zijn nog geen gesprekken binnengekomen. Dat mag nog niet. En ook zelf bellen lukt niet, ook al kan ze inmiddels weer een beetje praten, want haar telefoonboek is nog leeg.
Ze speelt het schijfje met foto’s nog eens af. Series met bekende en vreemde gezichten, die langzaam ouder worden. Binnenkort mogen ze, één voor één, op bezoek komen. Of ze vanmiddag, als eerste, haar man zou willen ontvangen? Ja, natuurlijk! Ze zijn nog steeds getrouwd, maar eigenlijk is hij haar ex, bedenkt ze, na zo’n rigoreuze scheiding van tafel en bed.
Ze is er klaar voor. Toch schrikt ze wanneer hij opeens naast haar staat, met een ouderwetse fruitmand, gevuld met mango’s en passievruchten.
Hij zet de mand naast haar neer. ‘Dank je, jonge god!’ zegt ze. Ook hij heeft iets ingestudeerd: ‘hallo, lekker stuk!’ Ze grinniken. En even zijn ze stil. Dan bedankt ze hem. ‘Fijn dat je me opgegeven had voor het comaproject, want in mijn codicil stond iets anders…’ Hij weet de tekst uit zijn hoofd. ‘Mocht je ooit in coma raken, dan wou je hoogstens een jaar vegeteren, daarna mochten anderen je organen hebben.’ Ook zij weet het nog precies.
‘We hebben je wensen genegeerd en je opgegeven voor het comaproject, ook al gaven we je weinig kans, omdat we zeker wisten dat jij dit zelf ook zo gewild zou hebben.’ Ze knikt instemmend. ‘En kijk eens naar het resultaat!’ Hij lijkt erg blij met haar terugkeer. ‘Nu zou zoiets niet meer kunnen trouwens, want sinds de nieuwe Donorwet er is, is de inhoud van een geregistreerd donorcodicil bindend.’
Hij vertelt verder. ‘De wet regelt ook, dat je in je paspoort moet zetten of je je organen ter beschikking wilt stellen. Je kunt kiezen tussen ja, nee en ja, maar alleen aan andere donoren. Zoals verwacht, werd ‘alleen voor andere donoren’ zo populair, dat veel niet-donoren eieren voor hun geld kozen en hun keuze veranderden. Sindsdien zijn er altijd meer dan genoeg organen beschikbaar geweest. Zelfs toen…’ maar er klinkt een piepje. De tijd is om. Een kus die bijzonder prettige herinneringen oproept, een aai en weg is hij.
Dit is het derde deel van een feuilleton. Het eerste leest u hier, het tweede hier.
RSS