Neo Geo, Ryuichi Sakamoto’s multiculturele ideaal
Een paar weken geleden schreef ik, in verband met de xenofobie van Pieter Omtzigt, over Ryuichi Sakamoto’s album Neo Geo. Het kwam uit toen ik 18 of 19 was en heeft een enorme invloed op me gehad.
De titelsong is een Okinawaans volksliedje tegen een achtergrond van een mix van funk, electronica en met echo’s van traditionele Japanse feestmuziek. Het wordt in de video boven live opgevoerd in New York, en Sakamoto heeft toen met dezelfde show ook Amsterdam aangedaan, ik was daarbij, het was een enorm feest. Ik herinner me dat Xaviera Hollander er ook bij was, de Happy Hooker, en meer bekende Nederlanders die ik alleen van gezicht kende. Volgens mij was het in Carré. Sakamoto stond daar met een heel gezelschap, die zangeressen in kimono’s en hij zwaaien naar het publiek.
Hoe dan ook, Neo Geo is een geweldig sterk album, Iggy Pop doet er ook iets op, en Bill Laswell en tal van andere bekende muzikanten. Het was totaal anders dan wat Sakamoto later is gaan doen, filmmuziek en experimentele ambient, en ook radicaal anders dan wat hij daarvoor deed, Yellow Magic Orchestra. Neo Geo was zijn statement voor een grenzenloze wereld waar iedereen gelijk is. Hij was politiek behoorlijk actief, voerde ook actie tegen landmijnen en dergelijke.
Ik weet nog dat ik een vriendin naar het album liet luisteren en zij zei: “Dat is toch gewoon disco?” Mijn hart brak.
RSS