Frontaal
Naakt
12 november 2025

De nieuwe Rosalía is een oppervlakkige kitschplaat

 

 

Toen ik Rosalía voor het eerst hoorde, in 2018, was ik meteen fan. Totaal originele pop, met flamenco als uitgangspunt. Die flamenco verliet ze al na twee albums om zich te richten op reggaeton, het genre dat ik nog ondraaglijker vind dan countrymuziek.

Maar o, wonder, ik vond het lekkere muziek. Volks, ordinair, aanstekelijk. Het zat goed in elkaar. Rosalía werd wereldberoemd en nam duetten op met Amerikaanse popsterren van wie ik nog nooit had gehoord. Maar ik bleef haar trouw. Haar voorlaatste album, Motomami, super-poppig en druipend van het soort van Japanofilie waar ik ook al niks mee heb, kawaii-cultuur en popmanga en zo, vond ik toch ontzettend goed.

Maar de hysterische loftuitingen op haar nieuwe album Lux begrijp ik totaal niet. “Er wordt in veertien talen op gezongen!” las ik in NRC. Nou en? Het gaat om de muziek en die is kitscheriger dan de plee van Trump. Van die Vivaldi-muziek en dan Rosalía zingend als in een musical van Andrew Lloyd Webber. Moet je de video hierboven zien, het lijkt wel een commercial voor H&M.

Ik heb het album nu een keer of vier beluisterd en dacht dat ik er op een gegeven moment wel in zou komen, maar nee. Dit is niet voor mij. Het is allemaal heel gelikt maar oppervlakkig geschreven, met van die clichématige gastoptredens van collega-sterren. Lui, gemakzuchtig, oppervlakkig en veel te zelfvoldaan.

Music