Get rid of zionist scum

Peter Breedveld

“Moet je dan studenten die op je universiteit een spandoek ophangen met de tekst: Get rid of zionist scum ook vriendelijk tegemoettreden? Makkelijker gezegd dan gedaan”, zegt Adriaan van Dis in zijn Loe de Jong-lezing. Hij heeft dan al uitgebreid elke racistische oprisping en massamoord van elke zionist gebagatelliseerd en goedgepraat, want “getraumatiseerd”, “door vijanden bestookt” of het is gewoon de regering Netanyahu, waar volgens hem “genoeg Israëliërs” met wie hij heeft gesproken kritiek op hebben.

Van Dis heeft niet met de activisten gesproken die dat spandoek voor hun tentenkamp hadden opgehangen, ik wel. Ik heb ze aangesproken op die tekst, ze toonden zich nogal meedogenloos, zoals alle mensen die het morele gelijk aan hun kant weten, zich nogal meedogenloos opstellen, de Vrienden van Israël zeker ook. Een groepje activisten uit datzelfde kamp heeft een lid van het college van bestuur van de VU belaagd en mishandeld, onder het oog van talloze getuigen en van beveiligingscamera’s. De rest houdt hen de hand boven het hoofd. Bij de eerste rechtszitting zaten er ook docenten op de volle publieke tribune om steun te betuigen aan de verdachten.

Zionist als scheldwoord

‘Get rid of zionist scum‘ is nogal pittig – ik schreef al eerder over het gebruik van ‘zionist’ als scheldwoord, waar ook de Joodse pro-Palestijnse activist Erella Grassiani moeite mee heeft – maar niet antisemitisch. Boven die tekst staat: ‘Jews and Muslims united as one‘, iedereen die klaagt over dat ‘zionist scum‘, ‘vergeet’ steeds die eerste regels. Iedereen ‘vergeet’ ook altijd dat er Joodse studenten en docenten meedoen aan de protesten als het weer eens gaat over Joden die zich onveilig voelen vanwege een Palestijnse vlag en altijd die tekst over ‘zionist scum’. Als je daarop focust, hoef je je niet bezig te houden met het feit dat het gaat om jonge mensen die protesteren tegen een genocide, voor menselijkheid en menswaardigheid en dan kun je een monsterlijke zin schrijven als “moet je díe vriendelijk tegemoet treden?”

Ik was ook bij bijeenkomsten van Joodse studenten, waar een spreker over antizionistische Joden zei dat ze te vergelijken waren met Joden die in de Tweede Wereldoorlog voor de nazi’s hadden gevochten en een andere spreker dat ze geëxcommuniceerd moesten worden. Ik schreef in een persoonlijke mail aan de organisator van de bijeenkomsten, die ik graag mocht en met wie ik een goede band dacht te hebben, dat ik er wakker van had gelegen. Enige tijd later noemde hij mij in Elsevier Weekblad een “extreemlinkse redacteur” die zich geen raad wist met de standpunten van pro-Israëlische Joden.

Zulke uitspraken worden nooit geregistreerd door mensen als Van Dis. Het categorisch ontkennen van het bestaan van anti-zionistische Joden en Joodse pro-Palestijnse activisten wordt ook nooit gekwalificeerd als antisemitisme, terwijl het bagatelliseren van de gevoelens van pro-Israëlische Joden dat wel steevast wordt.

Antisemitisme als wapen

Ik was onlangs bij een dialoogsessie met twee sprekers van Joodse afkomst, voormalig GroenLinks Kamerlid Daniëlle Hirsch en activist Simcha Zijlstra. Allebei zeer Israël-kritisch maar Hirsch nog overtuigd zionist en Zijlstra niet meer sinds de eerste keer dat hij Israël bezocht. Ze wezen er allebei op dat Joden worden geïnstrumentaliseerd door Rechts om kritiek op Israël te criminaliseren. “Antisemitisme is een wapen geworden om een rechts-ideologische agenda door te drukken”, zei Zijlstra. Hij waarschuwt ook dat antisemitismebestrijding een rechts thema is geworden. In een zeer lezenswaardig essay schrijft hij dat Links het antisemitisme in eigen kring moet benoemen om de relatie met Joden te herstellen. ‘Ook zal links moeten leren om beter te luisteren naar Joden als zij pogen antisemitisme in eigen linkse kring bespreekbaar te maken’, aldus Zijlstra.

Van Dis en ook mensen als Natascha van Weezel geloven waarschijnlijk echt dat ze van het redelijke midden zijn, terwijl ze dat helemaal niet zijn. Ze waarschuwen voor beide extremen, maar het gaat altijd over de “extremen” die vinden dat Palestijnen zichzelf mogen verdedigen. Ik denk dat ik – die altijd op het Redelijke Midden scheldt – meer midden ben dan zij. Ik kreeg medelijden met de pro-Palestijnse activisten die vinden dat ze geen rekening hoeven te houden met gekwetste gevoelens van zionisten en mijn hart soort van brak ook toen ik een paar dagen na één van de bijeenkomsten van Joodse studenten één van de andere aanwezigen tegenkwam. Hij keek me met een blik waarin ik opluchting meende te zien, misschien hield hij me voor een lotgenoot, maar ook eenzaamheid.

Medelijden met jongeren

Ik ben geen Jood en ook geen moslim, ik ben zo wit en saai als een melkbrood, opgegroeid in een omgeving waar bewondering voor Israël vermengd was met een heleboel kennelijk onuitroeibare antisemitische stereotypen en waar Arabisch (Arabisch, niet islamitisch) synoniem was voor terroristisch. Maar ik heb empathie. Ik kan me, anders dan de ziekelijk eurocentrische Van Dis, voorstellen hoe het is om op te groeien met het besef dat je omgeving je vijandig gezind is en je wil uitroeien en ik heb een geliefde die dagelijks de afschuwelijkste racistische (en seksistische) bagger te verstouwen krijgt.

En bovenal zijn het jonge mensen, die Joodse studenten en die pro-Palestijnse activisten. Ik ben op een leeftijd dat ik automatisch medelijden krijg met jonge mensen. Van alle kanten wordt eraan ze getrokken door slechte mensen van mijn leeftijd die ze naar hun evenbeeld willen vormen. Tegen Joden, tegen moslims, tegen vrouwen, tegen bruine en zwarte mensen, tegen arme mensen, tegen communisten, tegen kapitalisten. De meeste van hen zullen net zo gehard en meedogenloos over anderen gaan oordelen als nu mijn generatie doet.

Licht en duister

Daarom kan ik wel huilen van ontroering als ik een gehoofddoekte moslima een witte melkbroodjongen hoor ondervragen over het christelijke vasten, en dat die witte jongen zegt dat hij een dagje heeft geprobeerd met moslims mee te vasten maar het niet volhield.

Hou dit wél vol, denk ik dan. Blijf geïnteresseerd in elkaar. Dat is precies zo makkelijk gedaan als het wordt gezegd, als je zorgt dat je niet versteend raakt.

Maar spreek je uit als een volk het andere uitmoordt. Laat je niet bang maken door de hufters die daar iets slechts van willen maken, ook niet als ze dat bedekken met een laag lobbige, zalvende saus van praatjes over het midden tussen licht en duister.

Is het Vrije Woord u écht lief? Steun me dan met een financiële bijdrage. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke (maar echt) site van Nederland. Rekeningnummer NL24 ASNB 8832 6749 39 (N.P. Breedveld, ASBN Rijswijk), BIC ASNB NL21.