Uruz kan?

Michiel Mans

No veil is required by Ameer Normandi

Ik begin er steeds meer een hard hoofd in te krijgen onder de huidige omstandigheden. Als ik de analyses van onder andere dr. Subhash Kapila, niet de eerste de beste, op het Oruzgan weblog lees, word ik somber. Loyaal zijn jegens een goede vriend wordt moeilijker als die vriend steeds dommere dingen blijkt te doen.

At the height of military operation in Afghanistan the United States facilitated the air evacuation of over 12,000 Pakistani Army, ISI and Taliban cadres from Konduz in Northern Afghanistan. Safe air corridors were provided by the US Air Force. This was done to shore up General Musharraf’s position in Pakistan.

Subsequent reports now indicate that but for a couple of thousands of Pakistan Army regulars, the remaining thousands evacuated from Konduz were hardcore Taliban cadres who are now re-operating in Afghanistan under Pakistani directons. If this was not enough, the US continued to falter in its misplaced trust of the Pakistani military dictator.

Terwijl coalitietroepen het hoofd bieden aan de talrijke Taliban aanvallen en aanslagen, gaat in Pakistan het hersenspoelen en jihadrijp maken van duizenden kinderen en jonge mannen op de madrassa’s gewoon door zonder dat ze een strobreed in de weg wordt gelegd. Pakistan is een Noord-Vietnam dat de Vietcong in het zuiden steunt en niet gebombardeerd wordt maar als coalitiegenoot wordt opgenomen en vertrouwd. Het is geen dweilen met de kraan open, het is dweilen tegen een gesprongen hoofdwaterleiding.

Uit het NRC Handelsblad van 18 augustus:

De sfeer in de aan Afghanistan grenzende North West Frontier Province is overwegend negatief tegenover het Westen. De bevolking is cultureel nauw verbonden aan Afghanistan en sympathiseert openlijk met de Talibaan. Vrouwen lopen in burka’s, op reclameposters langs de wegen in de provinciehoofdstad Peshawar zijn vrouwengezichten onherkenbaar.

De sjeik is ook president van de provinciale federatie van madrassa’s. „Er zijn anderhalf miljoen Talibaan-studenten in Pakistan waarvan eenderde Afghaan is. De beweging groeit. Weten de Nederlandse regering en die soldaten wel waar ze aan beginnen?”

Er zijn twee mogelijkheden.

De inlichtingendiensten en defensiestaf wisten al dit soort zaken maar Den Haag wilde niet luisteren. Sterker nog, ze verkochten Uruzgan als ‘wederopbouw missie’ met een succeskans en een aanvaardbaar risico. De tweede mogelijkheid is dat de inlichtingendiensten en staven, net zoveel wisten als de eerste de beste boerenlul die af en toe met interesse het Internet gebruikt. Dan heeft Den Haag op basis van knullige, amateuristische en gebrekkige informatie een beslissing genomen. Hier kun je nog aan toevoegen dat ook een boerenlul met Internet voldoende informatie kon verkrijgen om de missie als zeer risicovol en met een uiterst beperkte slagingskans te typeren.

Afghanistan was onder koning Mohammed Zahir Shah op weg een redelijk moderne en verlichte samenleving te worden. In ieder geval in en rond Kabul. Op het berg-platteland, regeerde de .303 nog als vanouds. Na de coup van 1973 stopte deze ontwikkeling. De communisten en extreme islamisten begonnen de wegen die naar de huidige situatie leidden, in te slaan. Pakistan, zeker met de introductie van de strikte sharia na de coup daar van Zia-ul-Haq in ’77, speelde een belangrijke rol in de steun aan islamitische bewegingen in Afghanistan. Uiteindelijk leidde dat tot de Taliban die zonder Pakistan niet van de grond was gekomen. Ook de Amerikanen in hun eeuwige blinde ‘de vijand van mijn vijand is mijn vriend’ gedachten, steunde aanvankelijk de Taliban. En Osama Bin Laden.

Afghanistan is een verloren zaak tenzij Pakistan even diep en breed wordt ‘meegenomen’. Dat betekent een burgeroorlog in Pakistan zo niet een complete regionale oorlog. Al het andere is vrij zinloos gerommel dat uiteindelijk behalve graven, weinig blijvends achterlaat. Of je vecht daar de oorlog tussen de fanatieke islamisten en de rest uit, of je gaat weg en je laat ze hun eigen gang gaan. Een gang die nog eeuwen donkerheid kan betekenen maar daar kiezen ze dan zelf voor. De huidige gevoerde politiek en strijd heeft geen haalbaar doel omdat het aan de lef om ‘all the way’ te gaan ontbreekt. ‘All the way’, is de enige manier als je serieus vrijheid en democratie wilt brengen. Dat kan alleen als tenminste de islamversie van de extremisten eindelijk als de belangrijkste vijand wordt beschouwd, zo niet de islam als geheel. Willen we dat? Moeten we dat?

Daar zowel de reeds volledig gehersenspoelde als de zogenaamde gematigde moslims, in meerderheid dergelijke inmenging van het Westen haten, is het absurd om met een halfslachtige inmenging aan de slag te zijn. Het dodental blijft stijgen, de haat blijf je voeden zonder hier een positief resultaat of een vooruitzicht hierop, er tegenover te stellen. Daar komt de grote verdeeldheid in het Westen zelf nog bij. Het enige sprankje hoop dat ik heb, is dat troepen als de Nederlandse, de Afghanen een andere weg laten zien. Een weg die ze dan zelf ook willen gaan inslaan. Misschien ontstaat er zo een sneeuwbaleffect. Helaas is het daar 45 graden Celsius in de schaduw.

Michiel Mans (1956) is grotendeels autodidact, een ‘lezer’ met interesses in geschiedenis, filosofie, politiek en wetenschap. Hij komt uit een nest van ‘boerenverstand’ aan moederskant en een ‘oud koloniaal uitzuigersgeslacht’ aan vaderskant. Een mix van Drents humanisme en rechts reactionair in een liberale, sceptische saus.