Oorlogskoorts
Martijn Kooijman
Illustratie: Margaret Brundage
Vier mannen bepalen het wereldtoneel. Trump, Poetin, Netanyahu en Mark Rutte. Er is besloten dat er oorlog gevoerd moet worden in Iran en via Oekraïne in Rusland. In Duitsland is de opkomstplicht al ingevoerd en in Nederland kun je een betaalde minor volgen bij Defensie.
Dit gaat niet over mij. Ik word straks 35. Ik heb een slechte heup (gebroken geweest) dus het zal wel even duren voordat ik uiteindelijk opgeroepen wordt.
Het gaat wel over mijn zoontje. Die is nu bijna 4. Die zal straks een brief op de mat krijgen of hij niet iets wil maken van zijn leven. Of hij niet iets voor Nederland wil doen, of moet doen. Hij heeft niets van deze aanloop meegekregen. Voor hem is dit gewoon onderdeel van zijn leven. Hij zal waarschijnlijk op school gewaarschuwd worden voor de Russen en de Ayatollah. Hij zal waarschijnlijk wat Call of Duty gespeeld hebben; waar hij overladen is met punten, badges en beloningen.
Complottheorie
Ik zal hem wat proberen mee te geven. Maar die gekke papa, met z’n gepraat over vrede en diplomatie, zijn complottheorie dat er vier mannen achter zitten die dit maar even besloten hebben. Zijn verhalen over de tweedewereldoorlog, de Koreaanse Oorlog, Vietnam en Afghanistan en Irak voelen voor hem ver weg en eeuwenoud. We leven nu.
Hij zal het overwegen. Hoewel we tienduizend euro voor hem hebben gespaard zal hij daar op zijn achttiende mogelijk een rijbewijs van kunnen kopen – mocht dat nog nodig zijn. Een huis denk ik niet. Studeren is duur, bij Defensie wordt je betaald. Het vangnet is steeds schraler, er moest namelijk 5, 6, 7 procent naar defensie toe en dat moet ergens vandaan komen. Zorg is uitgekleed en nogmaals, bij defensie hebben ze fantastische voorwaarden.
Hij zal waarschijnlijk gaan. Net als toen ik klein was en graag het leger in wou. Ik wou iets betekenen en werd bestookt met reclames op tv: “Heb je VMBO en wil je toch nog wat maken van je leven? Kom bij defensie!” En later natuurlijk klagen dat VMBO zo’n negatief label heeft. Goh, hoe zou dat komen.
Doodswens
Ik wou ook naar defensie. Ik wou het broederschap. Ik wou avontuur. Ik wou iets van de wereld zien. En dan ga je nadenken. Is het niet eigenlijk een verkapte doodswens? Bij Defensie ga je van absolute verveling naar absolute adrenaline en weer terug naar verveling. In de barrakken verlang je naar actie, verlang je naar het inzetten van je vaardigheden. Je verlangt naar het veld. En dan ineens, is het over.
Lieve jongen, doe het niet.
Martijn Kooijman is antropoloog en docent.
RSS