Cocteau Twins, witter dan wit
Ik was nooit een fan van de Cocteau Twins of zo, het was gewoon één van de tientallen post-punk, goth-rock, new wave bands die ze in de Swing draaiden, de alternatieve Apeldoornse dansclub waar ik in de jaren 80 elke zaterdagavond heenging. Ik zag het bovenstaande filmpje toevallig op YouTube, werd bevangen door nostalgie en raakte gefascineerd door de zangeres en haar bizarre mimiek, zo houterig en in zichzelf gekeerd en neurotisch, verkrampt en schuchter met een zweem arrogantie maar tegelijk ook heel kwetsbaar.
Witter dan dit krijg je het niet, maar ergens vind ik het sexy. Maar het is vreemd. Dat trillen van die stem ook. Witte mensen zijn heel erg raar. Ik mag dat zeggen, want ik ben zelf wit.
Punk en post-punk zijn bij uitstek wit. Dacht ik, totdat ik bands als Death, Pure Hell en Bad Brains ontdekte, en natuurlijk Fishbone, dat in de basis ook punk is. Maar toen ik het overal hoorde, was punk en wat daaruit voortkwam altijd wit en altijd ook een beetje gênant, maar dat is deel van de aantrekkingskracht.





RSS