Seks en politiek
Henk Steenhuis
Sexus politicus is op dit moment een bestseller in Frankrijk. In het boek van Christophe Deloire en Christophe Dubois wordt verhaald hoe seks en politiek in Parijs met elkaar zijn verweven. Deloire en Dubois beschrijven het moderne politieke leven, maar gaan ook terug in de tijd soms tot het hofleven van de achttiende eeuw want seks en politiek vormen in Frankrijk een oud koppel.
Het is betrekkelijk nieuw dat in Frankrijk met een zekere openheid over dit onderwerp wordt bericht en omdat het zo nieuw is, moet de lezer soms gissen naar namen en rugnummers. Dan is het de maitresse’ van een minister’ die recentelijk in het Europese Parlement kwam als dank voor bewezen diensten.
Maar vaker zijn de auteurs opmerkelijk open. Zoals wanneer ze beschrijven hoe de chauffeur van president Mitterrand in bed is beland bij een medewerkster van de Socialistische Partij en net lekker bezig is als de telefoon gaat. Oei, de vriend van de vrouw des huizes belt en zegt dat hij dadelijk langskomt. Tegen zijn zin laat de chauffeur zich wegsturen en een beetje verbolgen blijft hij buiten om de hoek staan kijken, benieuwd voor wie hij wel niet plaats heeft moeten maken. Even later stopt een taxi en wie stapt er uit? De Franse president zelve.
In Frankrijk doet iedereen mee, van links tot rechts. Een enkele keer is er een spelbreker die dan toevallig ook van protestantse huize is, zoals de ex-premiers Michel Rocard en Lionel Jospin. Maar dat zijn witte raven. Verreweg de meeste politici zijn uitermate viriel, en veelvuldig overspel en seksueel machtsvertoon moeten worden gezien als het symbool van de macht die de politici uitoefenen. Bovendien zijn deze praktijken een teken van goede gezondheid, en ook dat laatste wordt in de Franse politiek gezien als een aanbeveling. In Sexus Politicus komen veel namen langs, maar een hoofdrol is toch wel weggelegd voor François Mitterrand zaliger.
Vergeleken met dit geruchtmakende boek is de stilte uit Den Haag oorverdovend. Hebben Nederlandse politici ook weleens stiekem een vriendin? Je zou het niet zeggen. Een doodenkele keer komt iemand in opspraak, zoals Rob Oudkerk in januari 2004, en hij moest aftreden nadat bekend was geworden dat hij een hoerenloper was. Maar sindsdien is iedereen blijkbaar weer monogaam. Twee jaar eerder was Pim Fortuyn nogal openhartig over zijn seksuele leven, maar hij was homo en dan is het toch anders.
Het kan natuurlijk niet zo zijn dat de Haagse kaasstolp slechts wordt bevolkt door brave huisvaders. Wat wel tot de mogelijkheden behoort, is dat de omgangsvormen in de Nederlandse politiek een stuk zachtaardiger zijn. Er wordt hier weinig gepolariseerd en veel minder met modder gegooid. Journalisten zijn onderdeel van dezelfde zachtmoedige cultuur en zo blijven veel geheimen, denk ik, ook geheim.
Dat is goed nieuws voor de politicus die in zijn privéleven iets te verbergen heeft. En zo blijven we hier lezen dat Helmut Kohl zijn vrouw open en bloot bedriegt, dat president Chirac ’s nachts zelden bij zijn vrouw op het Elysée zit, dat Britse politici om de haverklap bij een hoer of een hoerenjongen worden aangetroffen en dat Amerikaanse presidenten niet van jonge vrouwen af kunnen blijven, of ze nu Clinton heten of Kennedy. Overal is wel iets aan de hand, behalve in Den Haag. Daar is iedereen voor het donker keurig thuisgekomen.
Henk Steenhuis is hoofdredacteur van het vrijzinnige opinieblad HP/De Tijd.
RSS