De Nederlandse schoondochter
Esra Dede
Met mijn uitnodiging in mijn hand en half wankelend op mijn te hoge hakken liep ik de Osdorp Party Salon in. De muziek stond al verschrikkelijk hard en voor mij zag ik een zee van gekleurde hoofddoekjes en kinderen in bruid- en bruidegompakjes. Een Turkse bruiloft. Mijn neef trouwt met zijn geliefde vriendin, een of ander Turks meisje.
Maar dit gaat niet over mijn neef of over zijn toekomstige vrouw. Dit gaat over een ander toekomstig familielid.
Terwijl ik demonstratief achterin een boek aan het lezen was, kwam mijn tante, inclusief haar aanhang, bij ons zitten. Die aanhang bestond uit de kinderen, familie uit België, buren die spontaan mee wilden en een blond meisje.
Het duurde niet lang voordat ik wist hoe het zat met dat blonde meisje. Ik hoefde maar even te kijken naar mijn tante. Ze zat naast haar en had haar hand op haar been geplaatst. Ze zaten dicht tegen elkaar aan en ze hadden het heel leuk met elkaar. Mijn moeder vroeg: “Wanneer is zij aan de beurt?” en keek naar het meisje. Mijn tante antwoordde in het Nederlands: “Waarschijnlijk over twee jaar, we kijken al naar een paar zaaltjes.” Het meisje begon te blozen en ze keek naar de grond. Tegenover ons zat mijn neef, die zijn jas uittrok en die aan het meisje gaf. Het meisje vouwde de jas keurig op en legde haar naast haar eigen jas. Ze heet Lisa, de Nederlandse schoondochter
Het heeft zowaar iets exotisch, een Nederlandse schoondochter. “Is zij je schoondochter Fatma? Ik zal je voorstellen aan mijn schoondochter Lisa. Origineel uit Nederland, een rasechte Nederlander.” Als reactie krijg je vaak “Oeeh, wat leuk!” te horen. Ja zij is Nederlands, maar zij is ook volledig geassimileerd. Geassimileerd in de Turkse samenleving. Mijn tante praat weliswaar Nederlands met haar, maar dat is tijdelijk. Waarschijnlijk krijgt ze al Turkse les. Ze kan al dansen als een echte Turk en ze heeft al de manieren van de ideale moslima. Een hoofddoek hoeft niet, anders zien mensen niet dat ze Nederlands is. Mijn oom uit België kwam er ook maar bijzitten “En wat gaan we je noemen meisje? Ayse, Fatma, Hayriye?” “Dat weet ik nog niet”, zei ze met een glimlach.
Vol afschuw en tegelijkertijd vol jaloezie heb ik dit tafereel bekeken. Ze heeft geen medelijden nodig, ze heeft alles zelf gekozen en ze zag er blij uit. Mijn jaloezie komt voort uit het feit dat ze zo welkom is. Het lijkt wel een voordeel dat ze Nederlands is.
Ik keek naar mijn moeder, die haar hoofddoek aan het rechtzetten was. Zou zij hetzelfde doen als ik mijn Nederlandse vriend had meegenomen? Waarschijnlijk niet. Waar een Nederlands vrouw helemaal opgaat in de Turkse cultuur, staat een Nederlandse man daar boven en sleurt alles wat hij aanraakt de Nederlandse cultuur in. En we weten allemaal dat dit het laatste is wat een Turk wil: opgaan in een andere cultuur.
Esra Dede is geboren en getogen Amsterdammer. Zij studeert geneeskunde en wordt door haar familie gezien als communist, omdat ze lid is van de SP.
RSS