Peter Breedveld

Op mijn middelbare school heb ik twee keer een tienerzwangerschap meegemaakt. Daar werd over geroddeld (in één geval was de zoon van onze natuurkundeleraar de vader), maar het kwam niet in de krant. Zelfs niet in De Telegraaf.

Welke immorele idioot heeft de media ingelicht over de bevalling van de twaalfjarige Groningse scholiere tijdens een schoolexcursie? Het is een drama voor het meisje en haar familie, ook voor haar school, maar het grote publiek heeft er geen reet mee te maken. Het schijnt dat journalisten klasgenoten van het meisje belagen op school en op Twitter. Kennen die geen enkele schaamte? Dit is geen landelijk nieuws! Laat dat meisje met rust!

‘Het is onduidelijk wie de vader is van de baby’, luidt de eerste zin van dit Telegraafbericht, maar dat weerhoudt de Krant van Zwakbegaafd Nederland er uiteraard niet van zélf een schuldige aan te wijzen. Het móet namelijk wel de vader van het kindmoedertje zijn, want die is, zeggen familieleden, al eens eerder veroordeeld voor een zedenmisdrijf.

De man zou al eerder een inmiddels volwassen dochter hebben misbruikt. Zéggen die familieleden. Verder is de man een ideale zondebok: hij drinkt veel, zéggen de familieleden, zondert zich af, zéggen de familieleden, en hij is ook nog eens een allochtoon, een Antilliaan.

Welke Telegraaflezer twijfelt er nu nog aan dat de man zijn dochter heeft verkracht en zwanger gemaakt? Wat moet je met feiten als je in een lekker sensationeel stuk (‘oma huilde dikke tranen’) tegelijkertijd én de ramptoerist kunt uithangen, én rechtertje kunt spelen? Wat zal jou het rotten dat je er het leed van alle betrokkenen mee vergroot? Je bent Telegraafjournalist of je bent het niet, dan moet je tegen een beetje poep aan je handen kunnen en je niet laten hinderen door een geweten.

En wie tikken het Telegraafbericht weer klakkeloos over? Juist, de smeerpijpen van Elsevier. Vroeger was dat een respectabel blad, waar ik toch wel iets van ontzag voor had. Tegenwoordig is Elsevier een tweedehands Telegraaf. En waar De Telegraaf alleen nog maar ‘vreest’ voor incest, spreekt Elsevier, die zich geheel op De Telegraaf baseert, al van ‘aanwijzingen’.

Zie ook deze volstrekt overbodige mededeling in het Elsevier-bericht: ‘het is strafbaar om zo’n jong kind seksueel binnen te dringen.’ Er is een mooi Engels woord voor dergelijke lectuur: smut. Elsevier ambieert kennelijk een imago als pornoboer. Gadverdamme.

Maar het kan natuurlijk altijd nóg ranziger, en daarvoor komen we – weinig verrassend inmiddels – vanzelf terecht bij onze vriend Marck Burema alias Pritt Stift, hoofdredacteur van GeenStijl en de ongekroonde koning van het verbale smegma. Als een hongerige strontvlieg stort ook Burema zich op het smakelijke hapje van de tienermoeder, waarbij de school van het meisje eraan moet geloven.

Als een echte aan zijn bureaustoel geplakte onderzoeksjournalist is Burema aan het googelen geslagen en toen heeft hij me toch een schokkende ontdekkingen gedaan! Ten eerste blijkt het meisje dus op een christelijke Daltonschool te zitten. Ten tweede beroemt die school zich erop ‘kleurrijk en bijzonder’ te zijn. En als slagroom op de taart blijkt het meisje een 8,5 te hebben gehaald voor het vak ‘Topo Australië & Nieuw Zeeland’!

Nee, maar dat verklaart alles, zeg! Als je je dochter naar een Daltonschool stuurt, die nota bene het credo ‘kleurrijk en bijzonder’ in het vaandel draagt, en dat meisje haalt dan ook nog eens een 8,5 voor ‘Topo Australië & Nieuw Zeeland’, ja, dan kun je er natuurlijk op wáchten dat ze met een baby in haar armen uit de schoolbus stapt!

Maar nu ziet Burema dat zijn stukje wat kort is, er moet nog wat bij, en wat doet een zichzelf hysterisch overschattende riooljournalist dan? Juist, De Telegraaf overschrijven (wat goed genoeg is voor het sjieke Elsevier, daar moet GeenStijl de neus niet voor ophalen) en om het helemaal af te maken, kijkt-ie nog even op Twitter, of er nog klasgenootjes van het meisje een boekje opendoen. Altijd prijs, vooral als het om niet al te snuggere negers gaat, want die doen het altijd extra goed bij de stijlloze lezertjes.

Dat is trouwens nog iets anders, zowel in de berichtgeving van De Telegraaf als die van Elsevier (let op de ‘subtiele hint’ in de vorm van een foto van een bruine baby) en GeenStijl schreeuwt het tussen de regels door: ‘NEGERS! NEGERS! NEGERS!’ Er wordt geen gelegenheid gemist om de lezer er goed van te doordringen dat het geen blanke Grunningers zijn, die door dit drama worden getroffen.

Vanavond gaan Rutger Castricum en zijn cameraman nog even bij de familie langs en dan kan de hele Roze Khmer weer zeer tevreden over zichzelf zijn.

Peter Breedveld mag dan wel eens een foute grap maken, maar hij gelooft nog in ethiek, in wellevendheid en zelfdiscipline.