Lustobject

Peter Breedveld

Illustratie uit Dave Coopers Overbite.

Nou wil ik wel eens weten: hoeveel tieners kent u die een schaamlipcorrectie hebben laten doen om op een pornoster te lijken? Laat me raden, u kent er niet één. U kent nul tieners die een schaamlipcorrectie hebben laten doen. Hoeveel vrouwen uit uw omgeving beschouwen zichzelf als consumptieartikel? Ik doe ook nu weer een gooi: niet één vrouw uit uw omgeving zegt over zichzelf dat ze een consumptieartikel is.

Heb ik gelijk?

Leeft filosofe Stine Jensen dan misschien in een andere dimensie? Want als ik haar moet geloven, laten tienermeisjes en masse hun schaamlippen verkleinen en hun borsten volproppen met implantaten. En dat allemaal om op een pornoster te lijken. ‘Jonge vrouwen’, schrijft Jensen in een lang stuk in NRC Handelsblad van afgelopen zaterdag, ‘hebben het huidige playboy-ideaal overgenomen.’

Er heerst een epidemie onder Amerikaanse en nu ook Nederlandse vrouwen, betoogt Jensen. Het is de epidemie van de ‘bimbo- en pornoficatie’. Vrouwen willen, onder invloed van media en commercie, graag lustobject en consumptieartikel zijn. En waar begint al die ellende mee? Met het kopen van mooie lingerie. ‘Hoerige lingerie’ noemt Jensen dat. ‘Van de rode string is de stap naar de ‘correctie’ (lees: verminking) van de schaamlippen niet ver’, paniekzaait ze er lustig op los. Dat ze in Saoedi Arabië goed beseffen waar ze mee bezig zijn door dure lingeriezaken toe te staan. Voor je het weet is het ook daar een grote geile hoerenbende.

Jensen is daar tegen, en ze schaart zich dan ook nadrukkelijk achter het offensief van de ChristenUnie tegen de Utrechtse reclameposter met de gouden bikini omdat de vrouw daarop als lustobject wordt geafficheerd. Let wel, op de poster zien we niets meer dan een mooie vrouw in bikini. Bikini’s verkoop je nou eenmaal niet door Mirjam Bikker er een aan te trekken. Maar daar gaat het nu niet om. Laat het volgende tot u doordringen: mooie vrouwen in bikini zijn volgens de ChristenUnie en Stine Jensen blijkbaar per definitie een lustobject.

Dat gaat godvergeme héél erg de kant op van diegenen, die menen dat ongesluierde vrouwen er eigenlijk gewoon om vrágen te worden verkracht. En gaan de ChristenUnie en Jensen nu ook in het geweer tegen onze vaderlandse stranden? Want het gevaar dat we daar het komende zomerseizoen mooie vrouwen in bikini aantreffen is aanzienlijk.

Misschien is Jensens probleem dat ze te weinig in de echte wereld verkeert. Want haar bewering dat Nederland bimbo- en pornoficeert, staaft ze niet met harde cijfers, niet met feiten, maar met fragmenten uit televisieprogramma’s en boeken. Met fictie. Zo noemt ze het televisieprogramma Spuiten en slikken, waarin de presentator in een pornofilm meespeelt, en ze heeft het over ‘billen en borstenschudden’ op MTV. Mijn God, ik moet opeens denken aan de ‘schandelijke’ heupbewegingen van Elvis Presley, waar heel christelijk Amerika over viel. In de fucking jaren vijftig!

Na deze twee voorbeelden wordt Jensen veel vager en heeft ze het over ‘jonge meiden die voor Breezers uit de kleren gaan’, en de toename van ‘doe-het-zelf huis-tuin-en-keukenpornografie’ want, weet Jensen, ‘met een webcamera zijn de grenzen gauw verlegd’. Ik ga er maar vanuit dat Jensen deze verhalen heeft gehoord op verjaardagsfeestjes of misschien wel aan die beruchte borreltafel waar de progressieve medemens het altijd over heeft, want serieuze studies naar ‘doe-het-zelf huis-tuin-en-keukenpornografie’ zijn er bij mijn weten de laatste tijd niet gedaan. Volgens mij is het allemaal hysterische lulkoek.

Jensen meent dat vrouwen zware psychische problemen krijgen omdat hen via de media een schoonheidsideaal wordt opgedrongen. Als bewijs voert ze een fictief personage op: Madame Bovary uit de gelijknamige roman van Gustave Flaubert: ‘Ze las uren in damesblaadjes en romannetjes over de nieuwste mode en de mooiste liefdesavonturen. Zo wilde ze ontsnappen aan middelmatige gevoelens. Als ze beseft hoe groot de discrepantie tussen de verbeelding en de werkelijkheid is, raakt ze steeds gedeprimeerder. Het contrast is zo groot dat ze zichzelf van haar leven berooft.’

Nog afgezien van het feit dat ik Jensen ervan verdenk de roman opzettelijk verkeerd weer te geven (Madame Bovary steekt zich diep in de schulden om het een minnaar naar de zin te maken die haar uiteindelijk laat vallen en pleegt dáárom zelfmoord): ook ik wilde ontsnappen aan middelmatige gevoelens nadat ik Slauerhoff had gelezen en naar David Bowie had geluisterd. Ook ik besefte hoe groot de discrepantie tussen verbeelding en werkelijkheid is – meer nog toen ik Spiderman las en Raiders of the lost ark had gezien. Eigenlijk had ik dat al nadat mij uit de bijbel was voorgelezen. Dat ik nooit zo zou zijn als de Here Jezus, dat heeft me jarenlange depressies opgeleverd.

Dus wat wil Jensen nou eigenlijk? Dat we alleen nog maar worden geconfronteerd met mensen die net zo laf, lelijk, dom en saai zijn als wijzelf? Moeten alle geslaagde mensen uit ons straatbeeld, omdat we ons anders zo mislukt voelen en misschien wel de hand aan onszelf zullen slaan?

Stine Jensen is een angstzaaier die zelf moeite heeft fictie van realiteit te onderscheiden. Ze ziet een paar mafkezen in een televisieprogramma en doet alsof die maatgevend zijn voor de hele mensheid. Maar ze realiseert zich niet dat de meeste mensen dingen op televisie willen zien die ze in hun eigen werkelijkheid niet kennen. Wij kijken op het Internet massaal naar een jongen die een hondendrol opvreet omdat dat abnormaal is. Het betekent niet dat wij ons de volgende dag ook allemaal op hondendrollen storten. Televisie en Internet zijn de freakshows van de eenentwintigste eeuw: ‘Komt dat zien! De vrouw met de baard! De bimbo die zich en public in haar hol laat nemen! De jongen die hondendrollen vreet!

Dat betrekkelijk weinig mensen zich veel gelegen laten liggen aan het ideaalbeeld dat ons via de media zou worden opgedrongen, wordt snel duidelijk als je op een zomerse dag een kwartiertje over een drukke winkelstraat loopt. Check die dikke billen, die buiken die onder de naveltruitjes vandaan puilen. Molligheid is de norm. Het is één grote fuck you naar dat zogenaamde ‘ideaalbeeld dat ons wordt opgedrongen door de media’.

Sommige van die vrouwen kopen dure lingerie om zich mooi te voelen. Sommigen doen het zelfs om hun minnaar te behagen. Mogen vrouwen misschien hun minnaar behagen? Mogen vrouwen nog hun best doen om seksueel aantrekkelijk te zijn? Mogen ze eigenlijk nog wel borsten, billen en een vagina hebben? Wordt er straks weer vreugdeloos geneukt in het donker, met het uitdrukkelijke doel om kinderen te krijgen? En als het dan niet meteen lukt met die kinderen, komt meneer pastoor dan langs om te vragen hoe dat zit en de vrouw te wijzen op haar baarplicht? En zou die vrouw daar dan geen psychische problemen van krijgen?

Weet u, het leven was zoveel plezieriger, vier, vijf jaar geleden. Toen ik nog gewoon een banaan kon eten zonder dat ik door allerlei donderpredikers een schuldgevoel kreeg aangepraat.

Peter Breedveld vraagt zich oprecht af welke sukkel nog de Playboy koopt terwijl het Internet wemelt van het gratis naakt.