Dikke wijven

Peter Breedveld

Illustratie uit Dave Coopers Overbite.

Van Sunny Bergman was enkele weken geleden op televisie een documentaire te zien, Beperkt houdbaar. Sindsdien wordt me vanuit de krant bijna dagelijks toegeblèrd dat de samenleving pornoficeert en bimboïseert. Bergman is een hysterische aanstelster maar dat heeft Trouw-columniste Elma Drayer al beter uitgelegd dan ik ooit zo kunnen, dus daar laat ik het bij. In dagblad De Pers las ik dat ze één van de opstellers is van een manifest tegen het schoonheidsideaal dat vrouwen door de media zouden krijgen opgelegd en tegen het beeld van de vrouw als gewillige stoeipoes. Eén van de andere auteurs is overigens een medewerkster van De Pers.

In het artikel komt ook OpZij-hoofdredactrice Cisca Dresselhuys aan het woord, die niet zozeer de media als wel mannen van alles de schuld geeft. ‘Als er alleen vrouwen waren, aten we we de hele dag moorkoppen en schoren we onze benen niet’, aldus mevrouw Dresselhuys. Nou ja, mevrouw Dresselhuys, laat u zich door ons mannen vooral niet tegenhouden. Eet zoveel moorkoppen als u wilt, laat de lichaamsbeharing weelderig groeien en we beloven u plechtig dat we u nergens mee lastig zullen vallen. Dat geldt uiteraard voor alle vrouwen: bunker maar raak, doe niks aan uw uiterlijk, see if we care. Niemand krijgt hier iets opgedrongen. Als u er wilt uitzien als een walrus, als u zich daar gelukkig bij voelt, dan bent u daar natuurlijk helemaal vrij in.

Maar ga dan ook niet zeuren als mannen niet met u willen neuken. De meeste mannen vallen nou eenmaal niet op overmatig behaarde slonzen die de hele dag moorkoppen zitten te eten. Ik persoonlijk hou van vrouwen die zichzelf verzorgen. Ik waardeer het als een vrouw haar best doet er goed voor mij uit te zien. Sorry. Het zal toch niet zo zijn dat de vrouwen achter dat manifest voor mij willen bepalen wat ik aantrekkelijk mag vinden? Dat ze het me kwalijk nemen dat ik niet met een walrus naar bed wil?

De ene na de andere publicist, politicus, televisiemaker of andersoortige gesubsidieerde beroepsbemoeial is zich de laatste tijd agressief aan het bemoeien met de manier waarop ik seksualiteit beleef. Laatst las ik, eveneens in de Pers, dat PvdA-kamerlid Jeroen Dijsselbloem ten strijde trekt tegen zogenaamde pornofeesten omdat seksualiteit volgens hem ‘iets kwetsbaars en kostbaars’ moet blijven. Dat maak ik godverdomme zelf uit! Als ik naar een pornofeest wil, moet ik dat zelf weten. Als ik van mijn seksualiteit een goedkoop wegwerpartikel wil maken, dan heeft meneer Dijsselbloem zich daarbij neer te leggen.

Seks dient de voortplanting, het in stand houden van de soort, en al het andere is bijzaak. Verliefdheid, romantiek, de liefdespoëzie van Ibn al Mu’tazz, het Hooglied, de ‘navel als een ronde beker, dien geen drank ontbreekt’ en de ‘buik als een hoop tarwe, rondom bezet met leliën’; allemaal trucs om mannen zover te krijgen hun piemel in een vrouw te steken en haar vol te spuiten met zaadcellen en vrouwen om zich dat allemaal te laten welgevallen. Dat is heel ontnuchterend, en ik kan me voorstellen dat het ook heel vervelend is voor de feministen en de fatsoensrakkers in Den Haag, maar zo is het nou eenmaal.

Eisen dat mannen op verlepte vrouwen vallen is net zo stom als bang zijn dat je van de aarde afvalt als je te ver in de richting van de einder doorvaart. Wie in de Tweede Kamer wil regelen dat seks ‘iets kwetsbaars en kostbaars’ blijft, kan net zo goed een verbod bepleiten op het lekker vinden van kip met ananas, of het verplicht stellen van een heldere sterrenhemel te genieten.

Misschien krijg je mensen zover dat ze, zodra zich een heldere sterrenhemel voordoet, naar buiten gaan en naar de lucht kijken (bijvoorbeeld omdat ze bang zijn een boete te krijgen), maar je krijgt het van zijn leven niet voor elkaar om ze, tegen hun zin in, te laten genieten van al die fonkelende sterrenpracht. Net zomin kun je mij dwingen om op Cisca Dresselhuys te vallen of flubbertieten mooi te vinden.

Als er geen vrouwen waren, lag ik waarschijnlijk de hele dag dronken op de bank, thuis of in het park. Ik zou geen ambities koesteren. Misschien zou ik nog in de stripboekenwinkel werken waar ik ben begonnen nadat ik mijn diploma heb gehaald. Ach, wat zeg ik, ik zou me niet eens hebben ingeschreven aan de universiteit. Ik zou nu een haveloze, dikke nietsnut zijn geweest.

Maar er zijn wel vrouwen en ik wil niets liever dan bij hen in de gunst raken. Daarom werk ik me drie slagen in de rondte om geld te verdienen voor mooie kleren, ren ik drie á vier dagen per week vijftien kilometer hard en doe ik bijna elke morgen push-ups en crunches. Nog steeds zien massa’s vrouwen me niet staan. Ik denk dat dit komt omdat ik niet op George Clooney lijk. Waarom lijk ik niet op George Clooney? Ik vind het oneerlijk. Vrouwen hebben het vaak over George Clooney en ik zie hem overal, op posters, in bladen, op televisie, waardoor ik me lomp en lelijk voel. Als ik maar op George Clooney leek, dan zouden vrouwen mij ook leuk vinden.

Intussen vermaken we ons met deze Nude stretching babes.

Peter Breedveld krijgt niet eens één moorkop op.