Taugétijd
Frans Weerts
Illustratie: Henry Scott Tuke
De fenegrieken hebben het gedaan! Ik dacht even dat het onheil – de naam indachtig – opnieuw kwam uit Athene. Maar al gauw bleek het een soort garneringsgroente te zijn en de partij met de EHEC-bacterie kwam uit Egypte. Als complotdenker zou je kunnen vermoeden dat de vegetarische tak van Al Qaida aldaar een paar microbiologen aan het werk heeft gezet om een multi-resistente superbacterie richting Duitsland te verzenden. Een soort veganistische bermbom. Niet ondenkbaar toch?
Alles beter dan opnieuw de komkommer aan te wijzen als boosdoener. Het is wel goed geweest zo. Maar al te vaak zijn Nederlandse kasproducten in een kwaad daglicht gesteld. Enkele jaren geleden was er in Duitsland ook een ware hetze tegen onze nationale tomaten. ‘Wasserbombe’ heetten die toen in de BRD-schandaalpers. Onze tomaten zouden kraak noch smaak hebben en het bezorgde onze tuinders een behoorlijke financiële klap.
Mijn oproep is nu: laat de komkommer met rust en verbind die groene, pronte staaf vanaf heden niet meer met het lauwe zomerseizoen, waarin Nederland massaal met reces gaat en op zoek gaat naar mediterrane landen waar de mogelijkheden voor het snel verkloten van de huid legio zijn.
Ik roep de media dan ook op in het vervolg te spreken over ‘taugétijd’. Het is kort en allitereert mooi (toch veel bondiger dan bijvoorbeeld ‘komkommerkwartaal’. Met ‘fenegriek’ weet ik echt niets te verzinnen, dus die groente valt af. Taugé is bovendien slap spul, dat ik alleen tolereer in gefrituurde loempia’s. Dus perfect voor dit doel.
Overigens hou ik totaal niet van al dat rauwe spul, dat o zo gezond schijnt, maar feitelijk nauwelijks vezels noch vitaminen of calorieën bevat. Ik ben een carnivoor, die bij uitzondering alleen wat op heeft met aardappelen en witte bonen in tomatensaus. Een paar blaadjes sla in een McChicken (gelukkig hebben we die hier in Polen wel) wil ik nog wel gedogen, maar dan alleen bij McDonalds. Voor de rest is het junkfood hier kebab, kebab en döner kebab. Niet te vreten.
In dit land krijg je als kebab een enorme schijf opengesneden brood of wrap, die wordt opgevuld met een halve kilo rauwkost en daar bovenop een paar stukjes kip, drijvend in knoflooksaus. Aan mij niet besteed, ik ben goddomme geen konijn!
De enige hoop was voor mij – als liefhebber van het patatje oorlog – gevestigd op een Belgische frituur, die hier in Poznan een jaar geleden de deuren opende. In het begin, toen de Belgische eigenaar nog aan het vloeibare vet stond, was het ronduit smullen. Maar inmiddels is de bediening aan Poolse studenten overgelaten en die weten niet wanneer de friet goed gaar is. Het resultaat is slap en te vet spul, dat voor de ware patatkenner niet te pruimen is.
Ik heb nu in arren moede maar mijn eigen frietkot ingericht. Gewoon thuis. Iedere keer dat ik Nederland bezoek, gaat mijn weg vlak voor de terugkeer naar Appie. En dan vul ik een ruim bemeten koelbox tot de nok vol met frikandellen, kroketten, loempia’s, bamischijven en shoarmarollen. En uiteraard de nodige potten pindasaus met sambal. De frites maak ik zelf van aardappelen alhier, die zich daar uitstekend voor lenen.
Voor de vorm pak ik, met zelfbereid fastfood, wat schijfjes komkommer erbij. Vooral om de sambal te blussen. En de taugé laat ik me ook smaken in een kip-loempia. Als culinair onbenul zal ik waarschijnlijk nooit aan fenegriek toekomen. Alleen de naam al. Dan toch liever een augurk, geserveerd met een zachtgekookt ei op een bedje van schouderham, besneeuwd met Italiaanse kruiden en besmeurd met een klodder mayonaise!
Frans Weerts is een ramp voor een ieder die culinaire aspiraties heeft. Zijn vriendin heeft het zwaar te verduren als zelfverklaarde keukenprinses.
RSS