Grenzen open voor de zwarte vrouw

Dewanand

Illustratie: Ilah

Het is opvallend dat heel veel alleenstaande (blanke) Nederlandse mannen tegenwoordig steeds vaker interesse tonen voor een gekleurde of een (pik)zwarte vrouw. Er zijn in Nederland ruim 1,8 miljoen alleenstaanden (exclusief de alleenstaande vrouwen met kinderen), en ik geloof dat zeker 70 procent hiervan bestaat uit jonge en vitale Nederlandse mannen, die totaal kansloos zijn op de binnenlandse huwelijksmarkt.

Dit laatste komt doordat de Nederlandse vrouwen het massaal laten afweten als huwelijks- of liefdespartner, omdat zij te ver geëmancipeerd zijn en door de vrouwenbeweging (feministen, lesbiennes) getransformeerd zijn tot echte mannenhaters. De Nederlandse vrouwen zijn feitelijk bezig met een permanente seks- en liefdesstaking, omdat zij weigeren om vrouw te zijn of om zich als vrouw te gedragen in een intieme relatie.

Er kan gesteld worden dat de relatie tussen mannen en vrouwen in Nederland flink verstoord is. Veel vrouwen verdienen nu evenveel of zelfs meer dan de meeste mannen en zij willen vrijwel altijd een man die meer verdient, want zij willen een hoger geplaatste liefdespartner, maar zij accepteren hun positie als vrouw niet in een relatie. Ja, wat dan? Je bent vrouw, je hebt borsten en een gezonde, functionele vagina, maar je weigert om je tot vrouw te ontwikkelen of je als vrouw op te stellen. Of je weigert om de vrouwelijke baarplichten te vervullen. Dan heeft een gezonde man niet veel aan je; sorry, dan maar een zwarte vrouw uit het buitenland, die wel over een functionele lichaam en geest beschikt.

Er is in zekere zin een generatiekloof tussen vrouwen en mannen in Nederland. De meisjes hebben zich te ver ontwikkeld tot moderne en manvijandige vrouwen en daardoor zijn alle tradities verloren gegaan. De ouderwetse liefde bestaat niet meer voor de Hollandse wijven, nee, het gaat om vluggertjes en haastige doecontacten, want geld en de eigen carrière zijn belangrijker dan de man. Ach, zeggen de Nederlandse meisjes, er zijn mannen zat, en als de man het niet meer kan, dan koop ik een vibrator die goed past en die mij echt iets laat voelen.

Op een bepaalde manier kan de afstoting tussen de twee geslachten ook verklaard worden vanuit evolutionair oogpunt. Vijf eeuwen geleden woonden er slechts enkele honderdduizenden mensen in Nederland. Die groep is gegroeid en de genetische verwantschappen zijn nu niet optimaal genoeg, om te leiden tot onweerstaanbare aantrekkingskrachten. Het gevaar voor inteelt zorgt er dus voor dat de liefdesrelaties niet prettig aanvoelen, en snel verbroken worden, omdat het verlangen naar elkaar sterk verminderd is. Erotische aantrekkingskracht is in zekere zin afhankelijk van de genetische afstand tussen twee mensen. Deze kracht is evolutionair bepaald en iedereen wordt erdoor beinvloed. Chemische processen, waarbij DNA een rol speelt en waarbij gevoelens en intuïtie ook nog alles beinvloeden, kunnen op geen enkele wijze geanalyseerd worden met mathematische modellen. In de liefde speelt chemie vaak een zeer duistere rol en hierom zou je erotiek feitelijk moeten beschouwen als de zwarte magie van de biochemie.

Het is voor velen geen geheim dat veel mannen in Nederland totaal kansloos zijn op de huwelijksmarkt. Sommigen vertellen mij zelfs botweg dat de vrouwen gewoon foetsie zijn in Nederland, en dat er vrouwen moeten worden geïmporteerd. Goed, import is een zwaar woord, want het gaat niet om visjes of zwarte haringen. Nee, het gaat om mensen die over vrouwelijke geslachtsorganen beschikken en hierom aantrekkelijk zijn voor heteromannen. Maar wacht even, er zijn ook veel homomannen die hun geliefden uit het buitenland halen, want die zijn vaak lekker gekleurd of veel pikanter en zachter van karakter en smaak. Er is dus gewoonweg veel behoefte aan een gekleurde of een zwarte levenspartner (m/v) uit het buitenland. Wat is dan de conclusie?

De biochemie hier in Nederland verlangt naar nieuwe genen uit het buitenland en de Nederlandse politici moeten hier aandacht aan besteden. Het feit dat de virtuele grenzen wijd open (zelfs wijder dan een vagina) gegooid zijn, veroorzaakt een ontzettende toename van het aantal intieme contacten met gekleurde vrouwen en homojongens uit het buitenland. Na het gemail en gebel ontstaat er dan vaak behoefte om samen te gaan leven of zelfs om te trouwen, en daarna is het logisch dat beiden dan in Nederland komen wonen, want hier is alles stukken beter geregeld.

Er zijn van die politici die ernaar verlangen dat Nederland koploper blijft op het gebied van internet en ICT en daarom willen zij dat er meer gemaild wordt met het buitenland. Maar dezelfde politici zijn er vaak voorstander van om een restrictief toelatingsbeleid te voeren voor buitenlanders die zich hier willen vestigen. Er worden speciaal hiervoor dan massieve muren gebouwd van gerechtelijke stukken en andere officiële documenten, en elke Nederlandse man die een partner uit het buitenland wil halen, moet eerst proberen om de papieren barrière eens te overwinnen. Er ontstaat dan een maandenlange strijd tussen Justitie en de Nederlandse man, en dit is uitermate hinderlijk. Waarom mag een lieve zwarte vrouw zich niet vrijelijk vestigen in Nederland, als zij hier een witte prins heeft gevonden? Er is ook nog een stringente inkomenseis gekoppeld aan een verblijfsvergunning voor een buitenlandse partner, en hierdoor worden mannen zonder een baan keihard gediscrimineerd.

Het lijkt erop alsof de Nederlandse regering probeert om alle intieme contacten tussen Nederlanders en buitenlanders te ontmoedigen met allerlei stomme wetten. Hierbij vergeten de politici altijd dat er mensen wonen in Nederland en geen machines. De behoefte aan zwarte vrouwen neemt alleen maar toe onder de mannelijke populatie en hierom is het niet goed als de grenzen dichtgetimmerd worden. Veel mannen met een uitkering mogen van de Nederlandse staat geen lieve (zwarte) vrouw halen uit het buitenland, en dit is een vorm van systematische discriminatie op grond van inkomen.

De politici vergeten dat de zwarte vrouwen uit het buitenland vaak beter geschikt zijn als huisvrouw of als moeder, en dat deze kwaliteiten kunnen zorgen voor een toename van het welzijn in Nederland. Is het niet beter om een stukje welvaart in te ruilen voor welzijn? Dit vraagstuk laat ik aan u, de lezer(es) over.

Stichting Hindulife spant een kortgeding aan tegen Hindoeschrijver en onderzoeker Dewanand wegens een publicatie op zijn website Kritisch Podium Dewanand. Daarin vraagt Dewanand zich af of de subsidies die Hindulife ontvangt, niet onterecht zijn wegens het discriminatoire karakter van de organisatie. De rechtszitting is op 25 mei 2007 om 11 uur in het hoofdgerechtsgebouw te Den Haag.