Rukker

Peter Breedveld

Arme Samir Azzouz. Zo vastbesloten om de geschiedenis in te gaan als de bloedige gesel van het Vrije Westen, en dan zo weinig serieus worden genomen. Gaat-ie naar Tsjetsjenië om een reputatie als onverschrokken moslimstrijder te vestigen, moet-ie weer terug omdat-ie is vergeten een warme trui mee te nemen. Koopt-ie grondstoffen om een bom te maken, zijn het de verkeerde grondstoffen en doet de ontsteker het geeneens.

Dan blijft er natuurlijk niet veel over van je zorgvuldig opgebouwde stoeremannenmacho-imago. Samir Azzouz is een zielige rukker die naar snuff-movies kijkt en op joden scheldt omdat hij zelf nog nooit iets noemenswaardigs heeft gepresteerd. Want Samirs wereld is er een van losers en lamstralen die altijd de anderen de schuld geven van hun eigen mislukte bestaan.

Opdat het een ieder nog eens goed duidelijk werd wat Samir van onze rechtstaat denkt, sloeg hij meteen na zijn vrijspraak een fotograaf voor zijn bek. Mede uit frustratie natuurlijk, want het is niet leuk dat Nova, Prem Radhakishun en Femke Halsema een hoop stennis maken om een dementerende Lonsdaler die met zijn fiets op een groepje Marokkanen inrijdt, terwijl jij de wereld probeert te overtuigen dat jij de bad ass motherfokkin’ menace to society bent.

Als dan bovendien in de krant wordt gesuggereerd dat je vrouw Abida veel gevaarlijker is dan jij voel je je als aanhanger van een misogyn gedachtegoed natuurlijk dubbel gepakt. Je staat te kijk als een bronstige puber die indruk probeert te maken op zijn veeleisende haaibaai van een echtgenote die zich graag laat fotograferen met een kalashnikov in de aanslag en met haar vriendinnen geen recepten voor couscous en tajine uitwisselt, maar op manieren zint om ‘zoveel mogelijk joden naar de klote te helpen’. Waarna de vernedering compleet is met de wetenschap dat je vanaf nu nooit meer vroegtijdig helemaal over haar kunt klaarkomen zonder dat de AIVD er een rapportje over schrijft. Life sucks, Samir Azzouz. En je kunt het niemand dan je zelf verwijten, wat voor een type als jij misschien nog wel het allerergste is.

Waarom is iedereen zo ondersteboven vanwege de vrijspraak? Oké, er wordt met dubbele maten gemeten, dat is waar. De Lonsdaler, die vlak na de rituele slachting van Theo van Gogh van plan was om een moskee in brand te steken, is immers wél door de rechter veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf. Blijkbaar zat zijn molotovcocktail heel deugdelijk in elkaar en was-ie zo stom om de politie te vertellen wat-ie ‘concreet’ van plan was, namelijk zekere moskee in de hens zetten.

Maar wat kan een rechter anders beslissen in een zaak die vooral op een ontstellende hoeveelheid indirect bewijs steunt? We kunnen van hem niet verlangen dat-ie al vooruitloopt op de invoering van de nieuwe, strengere antiterrorismewet van minister Donner.

En zelfs die nieuwe wet zal uiteindelijk weinig uithalen. Niet alleen omdat geen terrorist er van zal wakker liggen dat hem zijn stemrecht wordt afgenomen (islamofascisten zijn tegen democratie, weet u nog?) maar ook omdat islamofascisme niet zo’n grote prioriteit geniet bij de rechterlijke macht. Die concentreren zich liever op de puistige leukemiepatiëntjes met hersenbeschadiging die overal, waar zich een televisiecamera vertoont, met hun tong uit hun bek hun nauwelijks verstaanbare prietpraat de ether in wauwelen en die bij het weldenkende deel onzer natie bekendstaan als het gevaarlijke ‘extreem-rechts’.

Het Openbaar Ministerie moet trouwens niet zeuren, want het heeft de afgelopen week zelf nog gezegd dat er niks mis is met het boekje De weg van de Moslim. Dat is dat boekje waarin beschreven wordt hoe een goede moslim afrekent met homofielen, namelijk door ze met het hoofd naar beneden van het hoogste gebouw in de omtrek te gooien. Als u mij vraagt wat ik enger vind: een jandoedel met een zak kunstmest of een boek waarin haat en intolerantie wordt gepredikt, dan kies ik toch dat boek. Heel raar, ik weet het.

Over een aantal passages in een ander boekje, de Gids voor de islamitische opvoeding is het OM minder te spreken en die moeten dan ook worden doorgestreept. (Ha! Doorgestreept! En daarna moet de schrijver zeker een kwartiertje in de hoek met een ezelsmuts op zijn kop). Dat zijn passages over joden en van de joden blijf je af, want dan kom je aan het collectieve door-en-door slechte geweten van de Nederlander, die in de Tweede Wereldoorlog niet zo heldhaftig was als de geschiedenisboekjes wel willen doen geloven.

Zo’n overheid neemt dus het gevaar van het islamofascisme niet serieus. Daarom is het misschien maar goed dat Samir Azzouz weer vrij rondloopt. Misschien kan de AIVD zo nog iets van hem leren. Wie weet slagen Azzouz en zijn vrome vrouwtje er een keer in een bom tot ontploffing te brengen en slachtoffers te maken. Dan vallen de dames en heren in Den Haag misschien eens de schellen van de ogen.

U ziet, ik weet overal een positieve draai aan te geven. Ik ben namelijk een rasoptimist.

Lees ook Het gevecht met dolle honden als Samir A.