Ja tegen de Europese Grondwet

Peter Breedveld

Ja, toen ik kennisnam van het domme gebazel van Donner en Balkenende was mijn eerste reactie óók: ‘En nu ga ik Godverdomme tégen die Europese grondwet stemmen, stelletje randdebielen’. Dus ik begrijp het wel, die tegenstand, maar je moet op tijd zien dat het een kinderachtige neiging is. Het gaat niet om Donner en Balkenende. Het gaat om onze toekomst. En die ga ik niet laten beïnvloeden door de Tweedle-Dum en Tweedle-Dee van de Nederlandse politiek. Ik heb twee goede redenen om straks vóór de grondwet te stemmen.

Ten eerste stem ik voor vanwege de mensenrechten. In de Europese grondwet zijn die helder vastgelegd. Daarom was het hysterische geloei ook zo misplaatst toen Donner begin dit jaar zijn antiterrorismemaatregelen aankondigde. Weet u het nog? Nu was Orwells 1984 dan toch uitgekomen, heette het (bij de invoering van Albert Heijns Bonuskaart heette het trouwens ook al zo). De grote denker Sjoerd de Jong ging van de paniek zelfs hallucineren (in een koortsachtig visioen zag hij ‘tegelsmijters vanaf viaducten geruisloos voorbijglijden in het NOS-journaal’, zo erg was-ie er aan toe) en sprak van een ‘enkeltje Oostblok’ (NRC, 8 februari).

Waanzin, want in de Europese grondwet staat onder andere: ‘een ieder tegen wie vervolging is ingesteld, wordt voor onschuldig gehouden totdat zijn schuld in rechte is komen vast te staan’ (art. II-48). Nederland kan dus zoveel draconische maatregelen invoeren als het wil, als die tegen de letter van de Europese Grondwet ingaan, betekenen ze nul komma nul, want het Europese recht staat boven dat van de afzonderlijke Europese lidstaten en dat is al heel lang zo.

Dit betekent dat wanneer Turkije straks lid is van de Europese Unie, Turkse burgers hun rechten aan het Europese Hof kunnen afdwingen. Dat is het mooie van die Unie: vijftig jaar Europese integratie heeft er toch mooi voor gezorgd dat landen als Spanje, Portugal, Duitsland en Italië, waar lange tijd regimes van nogal bedenkelijke signatuur heersten, nu volstrekt respectabele, democratische landen zijn geworden. Daarom zeg ik, mét universitair hoofddocent Europees recht Jan Willem Sap (Ad Valvas 31, 19 mei), dat de grens van Europa tot Wladiwostok moeten komen te liggen.

De tweede reden om voor te stemmen is ‘het spook van de Poolse glazenwassers’. De filosoof Ad Verbrugge zei op 30 april in het NRC Handelsblad: ‘Het is kwalijk wanneer mensen van elders hier werk kunnen komen doen onder de reële minimumprijs die daar in Nederland voor staat en die nu juist verband houden met afdrachten aan het sociale stelsel, kosten voor levensonderhoud enzovoort’. I beg to differ.

Nederlandse glazenwassers en loodgieters verdienen hun geld veel te makkelijk en zijn daardoor verwend, arrogant en lamlendig geworden. Wij zijn er voor die glazenwassers, in plaats van andersom. Toen ik eens ontdekte hoeveel ik ‘mijn’ glazenwasser –die overigens geheel ongevraagd tweewekelijks mijn ramen nat en daarna weer (een beetje) droog maakte- moest betalen heb ik hem beleefd bedankt voor zijn verdere diensten. De volgende dag zat er ei tegen mijn raam, dat door de hitte al meteen was gaan stollen, ook. Eén van de eerste dingen die ik deed na onze verhuizing was zorgen dat de glazenwasser van mijn ramen wegbleef. Inmiddels is onze kinderoppas tijdens mijn afwezigheid al twee keer geïntimideerd door iemand die zich voordoet als glazenwasser en die geld wil zien.

Met loodgieters en elektriciens en dergelijke heb ik ook al heel wat ellende meegemaakt. Het meest stuitend was de loodgieter die ik vijfduizend gulden had betaald om een lek in mijn dak te verhelpen. Het bleef onverminderd lekken en terwijl buiten de motor van zijn dure pooierbak nog draaide, vertelde hij me dat het lek verholpen kon worden als ik nog eens vijfduizend gulden zou ophoesten. Toen ik protesteerde begon-ie me -in mijn eigen huis!- uit te schelden.

Over de Franse elektriciens die de leidingen van Frits Bolkesteins buitenhuis doorknipten omdat Bolkestein iets had gezegd dat ze niet beviel, hoef ik verder niet uit te weiden, toch? Ik laat het bij de hartenwens dat Poolse elektriciens ze straks werkloos maken en meteen hun huis en hun vrouwen overnemen. Hun dochters ook, en hun zo gekoesterde tweede pinksterdag. Om met Bruce Willis te spreken: Yippiekayay, motherfuckers! Of hoe zeggen de Fransen dat: ‘Mazzurfakkèèrz’

Tuig is het, en als ze straks uit de markt worden gedrukt door hun Oost-Europese collega’s, ben ik een gelukkig man. Ik ga de rode loper uitleggen voor de Poolse Glazenwasser. Ik ga een spandoek aan de gevel van mijn huis hangen: ‘Poolse glazenwasser, van harte welkom!’ De Poolse Glazenwasser is de peper in de reet die de Nederlandse arbeider zo hard nodig heeft. Misschien gaat er straks zelfs we eens worden gewerkt in Nederland. There’s a new and daring concept!

Peter Breedveld is tegenwoordig helemaal idolaat van Juana Molina.