Anja de Haatzaaier (3)
Peter Breedveld
Op dinsdag 2 november 2004, om 12:23 uur, schreef Anja Meulenbelt op haar weblog:
O SHIT. Ik hoorde het net in de werkgroep buitenland van de SP. Theo van Gogh vermoord. O shit o shit. Dit is zo slecht voor iedereen, de paranoia zal weer stijgen, de polarisatie wordt erger. Dit had nooit mogen gebeuren. We zijn verslagen.
De gruwelijke slachting van Theo van Gogh in naam van de vreedzame en tolerante islam kwam Anja even helemaal niet uit. Wij danken Anja voor het getoonde oprechte medeleven. Je bent een warm mens, Anja. We feliciteren haar ook met haar tact. Daar zal ze als politica vast enorm van profiteren.
Anja Meulenbelt is een soort van zere kies waar je op de een of andere manier maar niet van af kan blijven — totdat de blaren op je tong staan’, schreef Lagonda. Daar heb ik inderdaad ook een tijdje last van gehad. Vooral het feit dat ze serieus genomen wordt door mensen die ik serieus neem -of nam- zat me vreselijk dwars. In de vorige editie van ons fundamentalistische webmagazine beloofde ik u dan ook een lange reeks’ artikelen waarin haar leugens, drogredenaties en haatzaaierij aan de kaak zou worden gesteld.
Maar Anja verveelt me al. Nu ik haar site een paar weken lang dagelijks heb bezocht heb ik het gevoel dat ik haar door en door ken. Ik weet over welke actuele kwesties ze iets gaat zeggen, ik weet wát ze erover gaat zeggen en ik weet hoe haar acolieten daarop gaan reageren. Eens in de zoveel tijd beweert ze dat Hirsi Ali alleen gesteund wordt door witte middelbare mannen die nooit eerder blijk hebben gegeven van bezorgdheid over het lot van moslimvrouwen (Anja doet gewoon alsof Sharona Asghari en de jonge moslima die zich aan de pers presenteerde tijdens de uitreiking van de Harriët Freezer-ring niet bestaan). Anja is een eendimensionale figuur. Een bordkartonnen personage dat zo lijkt weggelopen uit een oude Amerikaanse anti-Sovietpropagandafilm. Anja is een karikatuur.
Even leek het erop dat er een verandering in Anja’s patroon had plaatsgevonden toen ze opeens meer kritische reacties begon toe te staan. Maar dat bleek al gauw een schijnbeweging, want op de kritische reacties volgt steevast een van Anja’s vertrouwde riedeltjes: het gaat om een oude grammofoonplaat, dit voegt niets toe aan de discussie, dat is moslim-bashen en blablabla. Het is gewoon de bedoeling om aan haar achterban’ te laten zien dat ze haar respectfilter niet voor niets heeft, want moet je zien met wat voor abjecte meningen je anders te maken krijgt.
Anja beweert regelmatig dat ze haar weblog met haar respectfilter gevrijwaard houdt van non-discussies’ en allerlei niet feitelijk onderbouwde onzin. Door onder de naam Christine Leblanc (met dank aan Kees Maduraatje) allerlei niet feitelijk onderbouwde onzin op dat weblog geplaatst te krijgen heb ik bewezen dat Anja uit d’r nek lult. Het gaat Anja er om zichzelf en haar lezers te beschermen tegen meningen waar ze het niet mee eens is. Liberale meningen, meningen die kritisch zijn ten aanzien van de islam. Leblanc blaatte klakkeloos wat opmerkingen van Anja’s fans na, over Amerikaanse soldaten die moorden en verkrachten en zo, en haar werd door Anja geen strobreed in de weg gelegd. Uiteindelijk ging Leblanc wat al te enthousiast tekeer en begon Anja nattigheid te voelen. Een mens moet zich vermaken tussen zijn vele serieuze bezigheden door, nietwaar.
Maar ik ben het nu dus zat. Discussie is met Anja en haar discipelen toch niet mogelijk, en deze soort Heilige Gelijkhebbers zal nou eenmaal altijd blijven bestaan. Ze zijn als het altijd aanwezige geluid van een koelkast. Wanneer je er naar gaat zitten luisteren, kan het een ware marteling zijn. Maar je kunt er ook mee leren leven, en dan hoor je het pas weer wanneer het opeens verstomt.
Dit is wat mij betreft dus de laatste aflevering van Anja de Haatzaaier. I got bigger fish to fry. Voor die mensen die Anja’s weblog zo’n verademing vinden: hoe geloofwaardig kan iemand zijn die steevast elke criticus van de islam wegzet als een gek of een racist (of allebei) en elke apologeet bewierookt en bejubelt? Hoe geloofwaardig ben je zelf als je dit typische wij/zij-denken een verademing noemt?
Laat ik dit betoog afsluiten met een oproep aan Anja’s vriendin Claar en aan anderen, om de hetze tegen vrijdenkers als ik te stoppen. Ik ben niet anti-moslim. Ik ben pro-vrijheid. Ik ben pro-dialoog. Ik ben tegen discriminatie. Ik ben dus ook tegen een uitzonderingspositie voor moslims en de islam. Ik ben tegen uitzetting van de uitgeprocedeerde asielzoekers van minister Verdonk, maar ook tegen de hetzerige campagne van de organisatie 26.000 Gezichten. Ik ben tegen de hoofddoek, of de sluier, maar ik houd van mijn gesluierde vriendin Samira (die al twee weken niet meer reageert op mijn e-mails). Ik ben voor godsdienstvrijheid, maar tegen het verbod op smadelijke godslastering. Ik beschouw Israël als een van onze beste vrienden, maar ik ben tegen de onmenselijke behandeling van de Palestijnen.
Zie je, Claar, en Han van der Horst, ik ben niet wie jullie denken dat ik ben. Ik zit gecompliceerder in elkaar. Dé islamcriticus bestaat namelijk óók niet.
RSS