Maden

Lagonda

Theo was dood, en diende herdacht te worden. Dat bleek nog niet mee te vallen. Er waren nogal wat groepen actief, die allen meenden dat uitgerekend zij het waren die Theo op de juiste manier konden herdenken. Daarnaast bleek elke groep van herdenkers ook prima te weten welke bekende schrijvers en politici nu juist wel of nu juist niet gewenste gasten waren bij de herdenkingen van andere herdenkgroepen, en welke herdenkingen beter wel en beter niet verstoord konden worden. En voor, tijdens en na de herdenkingen waren er ook allerlei herdenkingsdiscussies, waar het hoogste woord werd gevoerd. Jaja, je puntje drukken in naam van een ander: ook dat is een soort van herdenken. Dames en heren, bravo! Mijn complimenten voor al uw smaakvolle bijdragen.

Bij Nova werden Van Kooten & De Bie van stal gehaald, waarschijnlijk in de hoop dat de krasse knarren eens wat zinnigs te zeggen hadden over de zorgwekkende toestanden in ons landje. Van Kooten beet het spits af. Hij hekelde Balkenende, omdat deze in zijn herdenkingsspeech de dood van Van Gogh probeerde te balanceren met het positieve bericht dat het bezoek van Poetin zo prettig verliep. “Nou, dat is echt leuk voor de moeder van Theo!”, sneerde van Kooten. En lachend haalde De Bie de laatste boxset van het Simplisties Verbond tevoorschijn; al onze platen, voortaan ook op CD! Het liedje “Onze God Is De Beste” hebben we aan Theo opgedragen, dat leek ons wel toepasselijk. Weer eens iets te lachen in deze duistere tijden, en maar voor 34,95 bij de erkende platenzaak! Handig, zo vlak voor Sinterklaas, en inderdaad een stuk leuker voor de moeder van Theo.

Op tv, radio en internet massa’s dweperige ontboezemingen, kaarsjes en protserige gedichtjes, bijgedragen door lieden die door een nog in leven zijnde Van Gogh hoogstwaarschijnlijk direct achter het behang geplakt zouden zijn. Men buitelt over elkaar heen om Van Gogh op een zo hoog mogelijk heilig voetstuk te takelen. Geen kwaad woord mag er over hem gezegd worden. Kom kom, niet zo kleinzielig! Van Gogh was immers ook de man die ooit Monique van de Ven en Edwin de Vries de grond inschreef omdat zij naar zijn zin teveel te koop liepen met de tragedie van hun overleden kind. Ik moet zeggen dat dit nou niet direct zijn “finest hour” was; het geeft weliswaar aan dat Van Gogh een zware allergie had voor vals sentiment, maar het laat ook zien dat hij de plank behoorlijk mis kon slaan. Ik zou het mij namelijk niet durven aanmatigen een moeder die haar kind verloren heeft te kapittelen over de betamelijkheid van haar rouwgedrag.

Maar ja — zodra iemand de pijp uitgaat, verschijnen er uit hoeken en gaten altijd lieden die zich opwerpen als de uitgelezen persoon om het diepere gevoelsleven van de overledene uit te dragen. Zo bleek de voltallige ledenlijst van de LPF een hoger astraal contact met Pim Fortuyn te onderhouden, en ook het management van Andre Hazes blijkt over dergelijke gaven te beschikken. Inmiddels heb ik via tv en internet al wat hevige discussies tot mij mogen nemen waarin de deelnemers met hete tranen van verontwaardiging hun correcte duiding van het Woord van Van Gogh proberen te verdedigen. Alsof de mening van Van Gogh de enige juiste is, en alsof het inmiddels de enige mening is die met de vrijheid van meningsuiting beschermd dient te worden. Volstrekt lachwekkend; de “correcte interpretatie” van zijn woorden gaat ons echt niet beschermen tegen de radicale Islam.

Het maakt namelijk geen fuck uit wat Van Gogh nu wel of niet heeft geschreven en geroepen. Van Gogh is niet gedood voor de vrijheid van meningsuiting. Overal ter wereld worden dagelijks mensen vermoord in naam van Allah — verleden week nog drie Christelijke meiskes die op weg waren naar school. Zijn zij gestorven voor de vrijheid van godsdienst? En al die Amerikaanse gijzelaars die zijn onthoofd? Waar zijn die voor gestorven? Goedbeschouwd helemaal nergens voor; ze dienden zich toevalligerwijs aan als slachtoffer van de nietsontziende moord- en intimideermachine die de radicale Islam nou eenmaal is. Hun mening deed er niets toe, zoals ook de mening van van Gogh er niet toe deed. De goederentrein van haat is nu ook in het Westen op stoom aan het komen, en Van Gogh is simpelweg platgewalst omdat hij de eerste niet-moslim was die prominent in de weg liep. Er zullen nog velen volgen.

Vroeger namen mijnwerkers een kooi met een kanariepietje mee de diepte in. Zodra de kompels op een onderaardse ruimte stuitten, werd eerst de kooi met het vogeltje naar binnen geschoven. Als het beestje na een boel opgewonden gepiep dood neerviel, wist men dat er een bel mijngas in de ruimte hing, en dat verder graven dus gevaarlijk was. Dat is de rol die Van Gogh heeft gespeeld, en het is helaas het enige nut dat ik aan zijn dood kan ontdekken; een wegwerp lakmoesproef waarmee een betrouwbare meting van de Islamitische zuurgraad is geleverd. Van Gogh had columns kunnen schrijven tot hij een ons woog, maar het is uiteindelijk de daad van Mohammed B. geweest waarmee is gedemonstreerd hoeveel gelijk Van Gogh had. Bij leven had hij dat nooit duidelijk kunnen maken. Je kunt alleen door je vijanden tot held gemaakt worden; wat een wrede ironie.

Een jaar is inmiddels gepasseerd, en het kabinet dat er alles aan heeft gedaan om de daadwerkelijke betekenis van Theo’s dood onder het vloerkleed te vegen zit nog steeds in het zadel; niemand die het iets kan schelen. Het merendeel van de Nederlandse bevolking denkt inmiddels dat het allemaal Theo’s eigen schuld was; niemand die de waarheid wil weten. De verraders nemen ongegeneerd de regie over zijn herdenking; niemand steekt een poot uit. Er was geen enkele islamitische belangengroep in het publiek te ontdekken; niemand die dat wil horen, of wil weten wat hier de diepere betekenis van is. Over tot de orde van de dag. In krap een jaar tijd betekent Theo’s dood helemaal niets meer; de maden hebben hun werk goed gedaan.

Maar op bijna ieder weblog lees ik: “Theo, ik mis je!”

Whatever. Je bent te laat. Het is niet meer de tijd voor zwelgen in fatsoen, voor sentimentele onzin en politiek getouwtrek over de gelegenheid de vroomste woorden over de overledene uit te spreken. Het is tijd om de tanden op elkaar te zetten en je voor te bereiden op strijd; een reusachtig en oeroud monster is weer wakker geworden, rekt zich uit en heeft honger. Het monster is op jacht, en ruikt bloed! Achteroverleunen is niet genoeg, het werktuigelijk herhalen van andermans woorden en inzichten is niet genoeg, het deftig in het rond strooien van postuum geconfisqueerde geestelijke nalatenschap is niet genoeg. Zelfs de grote bek van Theo is niet genoeg; hij heeft drie keer piepend om de kop van de draak kunnen fladderen, voordat hij in een vloek en een zucht werd verpletterd. Zolang wij hierdoor geen gevolg geven aan het besef dat zeer binnenkort andere maatregelen noodzakelijk zullen zijn om ons tegen de radicale Islam te verdedigen, is zijn dood voor niets geweest.

“Theo, ik mis je!”

Ja, ik mis hem ook. Zou hij ons ook missen? Ik vraag het me af.

Lagonda schreef al teksten op een weblog, puur voor het eigen plezier, totdat Frontaal Naakt besloot hem aan de vergetelheid te ontrukken. Lagonda is 49 procent mannelijk, 51 procent vrouwelijk en 100 procent esotericus. Haar schrijfstijl wordt door sommigen ervaren als ‘een warm bad’, door anderen weer als ’totaal genadeloos’. Het is maar hoe de pet staat. Meer op de Lagonda blogspot.