Broeders en zusters
Michiel Mans
Een tijdje doorbrengen op Islam Online was interessant. Met name de discussie tussen de Amerikaanse student Evan Hays en de Palestijns-Iraakse student Khalid Jarrar. Hun discussie is redelijk representatief voor de enorme kloof die er gaapt tussen het gros der moslims en laten we voor het gemak de westerlingen zeggen.
Debatten tussen geschoolden, intellectuelen en gematigden laten zelden zien wat er bij het leeuwendeel van de mensen leeft. Wij klagen hier regelmatig over de gekleurde en eenzijdige media. Kleuring en eenzijdigheid van de media zijn in veel moslimlanden nog sterker. Moslims hier kijken, denk ik, meer via schotels naar zenders uit de moslimwereld dan dat ze Netwerk, Nova, Zembla of de BBC-actualiteiten spellen. Door die manier van informatieverschaffing en vergaring wordt de kloof niet kleiner maar groter.
Waar het in essentie om gaat, is of de vlam in de pan zal slaan en wat er dan verder gebeurt. Tot op heden hebben 9/11’s, Madrids en Londens in het Westen niet tot ernstige rellen tussen moslims en niet moslims geleid. De rellen in de banlieus waren ernstig maar er vielen weinig slachtoffers. Het geduld, het wederzijdse begrip en respect zijn zwaar op de proef gesteld. Gevoelens en gedachten polariseren zich verder. Massa-demonstraties van moslims tegen de islamitische terreur zijn er niet geweest in Nederland. Wat we wel zien is dat moslims hun islamitische identiteit meer uitdragen. We zien eerder meer dan minder hoofddoeken en niqaabs op straat, zelfs bij kinderen.
Ik maak me totaal geen illusies dat nieuwe aanslagen niet tot ernstige rellen zullen leiden. Dat zal vroeg of laat gebeuren. Als dat gebeurt zullen onze islamitische medelanders massaal de kant van de moslimextremisten kiezen en de autochtonen de andere kant. Het ‘wij-en-zij’-gevoel is erg sterk bij velen aan beide kanten. Het wordt ook op meerdere manieren gekweekt, dat maakt zo’n keuze vrij logisch. Medemoslims zijn ‘broeders’ en ‘zusters’. Alleen het gebruik van dergelijke terminologie schept al afstand.
Er zal dan hetzelfde gebeuren als in het voormalige Joegoslavië. Omstandigheden dwingen ook de gematigden en de vredelievenden keuzes te maken. Er zijn dan geen neutraliteitsopties meer. De ratio en de nuancering worden vervangen door blinde woede en haat, zo gaat het namelijk altijd. Wij zijn geen andere wezens dan Serven, Kroaten of Bosniërs. De hoeveelheid moslimimmigranten is ongekend groot. Samen met de bijbehorende en even voorspelbare botsende cultuurproblemen, het gevoerde integratiebeleid en de gebeurtenissen van de laatste vijf jaar, zijn een recept geweest voor een potentiële ramp. Voor mij is het niet de vraag of het fout gaat, maar wanneer het fout gaat.
Michiel Mans (1956) is grotendeels autodidact, een ‘lezer’ met interesses in geschiedenis, filosofie, politiek en wetenschap. Hij komt uit een nest van ‘boerenverstand’ aan moederskant en een ‘oud koloniaal uitzuigersgeslacht’ aan vaderskant. Een mix van Drents humanisme en rechts reactionair in een liberale, sceptische saus.
RSS