De vaginale afscheiding van Samira el Kandoussi
Peter Breedveld
Illustratie Ad Kolkman
Twee weken geleden interviewde ik Samira el Kandoussi van het webmagazine Maghrebia. Blijkens haar laatste column heeft ook zij haar grenzen. Getergd schrijft ze:
Spotten, op de ziel trappen, beledigen, vernederen. Lang leve de vrijheid van meningsuiting. Je kan lekker te keer gaan. Schelden en kwetsen en je vervolgens beroepen op de vrijheid van meningsuiting
Samira is moslim. Zoals elk fatsoenlijk mens gelooft ze dus in een God die haar richting geeft. Zij zou nooit op zo’n schandelijke wijze gebruik maken van haar vrijheid van meningsuiting als mensen doen die géén God hebben om richting te geven:
Wat krijgen de meeste mensen als ze geen richting meer hebben? Ze worden beesten. Eten, drinken, schijten, pissen, praten, wippen en dan slapen. Geen ziel, geen liefde, geen eer, geen schaamte, geen waardigheid, geen respect.
Samira, die heeft wél respect. Samira kwetst niet. Samira heeft waardigheid. Ze is wel een beetje chagrijnig dat Ebru Umar (door haar consequent aangeduid als Omar’) een column heeft in de Metro, de krant die háár nota bene heeft afgewezen:
Ooit heb ik getracht columniste te worden bij de Metro, maar de eindredactie vond het niet gepast om na de moord op van Gogh een moslima aan te nemen.
Ga ik zeker navragen, want ik geloof er geen snars van. Maar goed, Samira kwetst en scheldt dus niet, want Samira heeft richting’. Over Ayaan Hirsi Ali en Ebru Umar schrijft ze:
De ene heeft geen clitoris meer en is daardoor een strijd tegen moslims begonnen. Uit pure frustratie. Haar manier van klaarkomen is mensen op hun ziel trappen. Kwetsen. Omar is meer bevoorrecht. Zij heeft haar genotsknopje nog. Maar zij is zo lelijk dat ze niet aan de vent kan komen. Wil je een echte spotprent zien? Dan moet je naar haar foto kijken in de Metro. Omar, Go fuck yourself.
Toen ik haar had geïnterviewd vroeg Samira of ik wel een beetje lief voor haar zou zijn. In een later telefoongesprek zei ze het nog een keer: Je bent toch wel een beetje lief voor me hè?’ Ik vroeg haar of ze echt zo bang was dat ik iets rottigs over haar zou schrijven. Dat was ze inderdaad. Ik heb haar mijn artikel voor publicatie laten lezen. Ze was erg opgelucht.
Zoals de waardin is, vertrouwt ze haar gasten. Samira el Kandoussi, loop lekker naar de maan, met je richting’ en je respect’. Ik geloof nooit dat Allah het oké vindt dat je mensen uitlacht om hun verminkingen en volgens mij heeft hij juist heel erg zijn best gedaan op Ebru. Dus ik denk dat jij straks gewoon samen met ons in de hel brandt, met genotsknopje en al.
RSS