Kort Amerikaans
Peter Breedveld
Ik heb een stempel van Jan Wolkers! Het authentieke, gepatenteerde stempel van The Man himself, in mijn exemplaar van Kort Amerikaans, de stripversie van Dick Matena, die vandaag in Leiden werd gepresenteerd. Het is een rood stempel, omdat ik een jongen ben. Meisjes krijgen altijd een blauw. Althans, dat vertelde Hafid me.
En hij heeft tot me gesproken! Jan Wolkers heeft tot me gesproken! “Je moet er nog even je vinger tussen houden, want hij is nog nat”. Dat zei hij tegen me, terwijl hij me zorgelijk aankeek. Ik wist niks intelligenters uit te brengen dan “Dankuwel!” en toen nog een keer: “Dankuwel!” Aanvankelijk piekerde ik er niet over om Jan Wolkers – Jan Wolkers! – lastig te vallen voor een stempel, maar iedereen deed het, zelfs Hafid deed het. Toen dacht ik: ‘Godverdomme, maar dan ík ook!’ Ik word steeds assertiever nu ik eind-dertiger ben. Ik ben erg trots op mezelf.
U begrijpt: ik heb de week van mijn leven. Een avond doorgebracht met Dick Matena en Hafid Bouazza, een bibliofiele uitgave gescoord van Hafids bundel Het lied van de regen en een echte, onvervalste rode Jan Wolkers-stempel in mijn exemplaar van Kort Amerikaans. Yes! Toch ook wel kut, want hoe leuk kan volgende week nou eigenlijk nog worden? Daarvoor moet ik minstens David Bowie ontmoeten.
Ja, ik weet dat ik klink als een dertienjarige bakvis. So fucking what. Ik ben in een uitzonderlijk goeie bui. Mijn vrouw zegt dat ik net een kind ben. Maar het doet de sfeer wel goed, zegt ze. Ziet u, ik druk de sfeer thuis nogal, met mijn heftige stemmingswisselingen.
En wat ziet dat stripalbum er fucking goed uit, zeg. De Avonden was prachtig, maar hier heeft Matena zich weer overtroffen. Wat een kleuren, wat een composities, wat een beeldritme! De verhouding tekst-tekeningen is mijns inziens meer in evenwicht dan in De Avonden, waar soms wel erg veel tekst op een pagina stond. Kort Amerikaans heeft veel meer lucht.
Kort Amerikaans is het eerste literaire werk dat ik ooit las, op de bijbel en de sprookjes van Grimm na, dan. Of is Jules Verne ook literatuur? Who gives a fuck. Ik vind Carl Barks literatuur.
Voor het gewone volk (hèhèhè) is Kort Amerikaans trouwens pas volgende week in de winkel verkrijgbaar. Als u in de regio Haaglanden woont: De Haagse Stripshop aan de Stille Veerkade en doe Peter de groeten van me.
In de trein naar huis overkwam me weer zoiets raars. Ik zat naast twee jonge meiden, ietsiepietsie te ordinair maar wel knap, een jaar of twintig of misschien zeventien, ik kan dat nooit goed beoordelen. Die twee hadden het over hun vriend, ik geloof dat één van hen het net had uitgemaakt en ze zei dat ze opgelucht was dat ze geen kind van hem had, want dan had ze daar mooi mee opgescheept gezeten. Ze was namelijk gestopt met de pil om zwanger te worden zodat hij niet bij haar weg zou gaan of zo. Maar hij was vreemdgegaan en haar vriendin zei dat dat toch altijd moeilijk was om te verkroppen, “want het is heel gek, maar op de één of andere manier zie je zijn lul als iets dat alleen van jou is.”
‘Wat krijgen we Gódverdomme nou?’ dacht ik. Zaten ze daar uitgebreid hun seksleven te bespreken terwijl ik naast ze zat! Over dat ze het niet met condooms deden enzo, en die ene was al eens zwanger geweest, hoewel ze de pil slikte. “Maar hoe kan dat dan?” “Ja, door de pil heen, hè.”
Ik voel me dan toch niet helemaal serieus genomen. Maakt het ze dan helemaal niks uit hoe ik over ze denk? En hoe word ik geacht me hierbij te gedragen? Ik keek een keer opzij, maar ze gingen gewoon door. Ik deed er helemaal niet toe. Ik hoorde hoe de vriend van de ene was vreemdgegaan toen ze samen op vakantie waren, met het Turkse meisje van de animatie, 24 jaar was ze. “Zit ik op het balkon even een peuk te roken, zie ik Ramsey op het strand met dat meisje zitten”. Zij er naartoe, Ramsey schrikken, ruzie natuurlijk, maar toen heeft Ramsey – ik zweer het bij God – een gouwen ketting gekocht en bloemen en een dienblad met allemaal eten d’r op, weet-je-wel. “En dan… ja, dan trap je d’r toch weer in.”
Als je de missing link bent, ja. Dan trap je d’r misschien weer in. Ik denk niet dat ík het moet proberen mijn vrouw met een gouwe ketting te paaien.
Peter Breedveld wou dat het al 1 mei was, want dan verschijnt de nieuwe Tool.
Reacties op dit artikel zijn gesloten. Wilt u reageren?
Stuur een e-mail naar de redactie.
RSS