Peter Breedveld

Ik ben Ebru Umar, die de dochter is van Hyena, de zoon van Jakhals, de zoon van Aasvlieg, die de zoon was van Boktor, nazaat van het duivelsgebroed dat vele eeuwen geleden vanuit de diepste krochten van de hel over de wereld is uitgebraakt. Ik leef al anderhalf jaar van het rottende lijk van Theo van Gogh, waar ik mijn buikje van rond eet.

Ik ben de natte droom van Rita Verdonk; de best geïntegreerde Turk van Nederland. Niet alleen praat ik de hele dag over niks in dat geile, bekakte Nederlands dat ik mezelf heb aangeleerd, ook de NSB-mentaliteit waarmee Nederlanders zijn behept, past me als een tweede huid. En ik ben er wát trots op. Tegen iedereen, die het maar horen wilde, heb ik van de week verteld dat ik Ayaan Hirsi Ali heb aangegeven bij minister Verdonk, omdat ze heeft gelogen om hier als vluchteling toegelaten te worden.

Dat heb ik gedaan omdat ik Ayaan niet kan uit-stáán. Want ook hierin ben ik op-en-top Nederlander: echte klasse ruik ik al op tien kilometer afstand en ik raak ervan door het dolle heen. Iedereen, die me het gevoel geeft dat ik maar een onbetekenende, domme, stinkende trol ben, moet worden kapotgemaakt. Klasse, gratie, elegantie, ware schoonheid, het moet worden besmeurd, neergehaald, vermorzeld, vergruisd, weggevaagd. Ik wil het niet zíen, ik wil er niet aan worden herínnerd. Alleen als ik word omringd door deprimerende, grijze middelmatigheid, ben ik pas in mijn element.

Ik ben Ilja Leonard Pfeiffer. Toen ik nog drummer was van de boerenrockband Normaal, realiseerde ik me dat het niet uitmaakt dat je geen talent hebt en ook helemaal niks te melden, als je er maar voor zorgt dat niemand je kan verstaan. Wat knorren en boeren en winden laten en daar dan heel interessant bij kijken, that’s it. En verdomd, ik kieper nu al jarenlang regelmatig een lading zwaar vervuilde bagger over mijn publiek heen, dat er van overtuigd is dat het de fijnste kaviaar met de beste champagne krijgt voorgezet. Want zo werkt dat in Nederland: ronkende arrogantie wordt je grif vergeven zolang je maar niet daadwérkelijk excelleert. Kijk maar naar Michaël Zeeman. De Peter Klashorst van de Nederlandse literatuur, dat ben ik.

De redactie van NRC Handelsblad, die altijd braaf met de progressieve dwepers meedweept, geeft me regelmatig een hele pagina om te vullen met mijn stompzinnige geraaskal, dat het midden houdt tussen het georakel van Leon Trotski, het geijl van een creperende Oehoeboeroe en een dronken tirade van Michiel Romeyn in Jiskefet. Afgelopen dinsdag heb ik wél een helder en toegankelijk stuk in de NRC geschreven, over Ayaan Hirsi Ali, maar dat was gewoon een stukje scheldproza waarin ik op rij heb gezet wat ándere Ayaan-haters al vier jaar papegaaien. Lekker trappen als het slachtoffer al op de grond ligt, want ik ben een echte Nederlandse dichter: volstrekt gespeend van fatsoen, elegantie, verfijning, klasse en natuurlijk talent. Zolang ik de aandacht maar luidruchtig vestig op de vulgariteit van ánderen, heeft bijna niemand dat in de gaten.

Ik ben Hans Dijkstal. Ik ben constant met mijn seniele chimpanseekop op televisie, om reclame te maken voor mijn manifest Eén land, één samenleving, dat al door 5500 mensen is ondertekend! Dat zijn 5500 mensen die willen dat we weer met respect over elkaar spreken. Dat wil zeggen, dat we geen kritiek meer hebben op de intolerante islam. We moeten onze mond nu maar eens houden over haatzaaiende imams, mishandelde vrouwen, de intimidatie, de gewelddadige onderdrukking, de homohaat, het antisemitisme en het terrorisme, want daarmee kwetsen wij die mensen. In de jaren tachtig en negentig hadden we het er ook niet over en toen is het toch ook goed gegaan?

Ik ben Mohammed Cheppih. Ik zit in bijna elk praatprogramma, dat over de islam gaat, te klagen dat ik monddood word gemaakt en dat ik geen podium krijg om mijn stem te laten horen. Ook in alle kranten en bladen en op het Internet klaag ik dat ik geen toegang krijg tot de media, dat jullie niet mét ons, maar over ons praten. In 2002 ben ik samen met Ali Eddaoudi in het TV-programma Rondom Tien als een dolle brulaap tekeer gegaan tegen Ayaan Hirsi Ali, we hebben toen luidkeels en buiten zinnen van woede vastgesteld dat ze een afvallige is. Meteen daarna begonnen de doodsbedreigingen aan haar adres en daar geven ze óns de schuld van. Nou ja!

Hirsi Ali is verantwoordelijk voor de gespannen verhouding tussen moslims en niet-moslims in Nederland. Nee, die gespannen verhouding komt niet door het terrorisme, de doodsbedreigingen, het antisemitisme, de misogynie, de homofobie, de straatterreur, de haatprekende imams, het voetballen met kransen tijdens Dodenherdenking, het gesis in de klas als daar de Holocaust wordt behandeld en de expliciete afwijzing van de westerse samenleving. Dat heeft allemaal niks met de islam te maken. Ayaan heeft het gedaan!

Ik ben een geëmancipeerde moslima. Ayaan zegt toch altijd dat ze voor moslimvrouwen opkomt? Welke moslimvrouwen dan? Waar zijn die vrouwen dan? Ik ben moslima, zie ik er onderdrukt uit? Nou dan? Wat dan? Ik ben geëmancipeerd. Dat willen jullie toch? Dat ik geëmancipeerd ben? Ja, wat nou? Wat? O, dat maken jullie voor mij uit, of ik geëmancipeerd ben? Dat ik me door mijn man en zijn familie laat onderdrukken is toch mijn eigen keuze? Dat is dan toch geëmancipeerd?

Ik ben Simon Kuper, ik heb van mijn zesde tot mijn zestiende in Nederland gewoond, en daarna niet meer. Ik heb daarom de ‘frisse blik’ van een buitenstaander op Nederland. Desalniettemin behelst die ‘frisse blik’ niets dat jullie niet al jarenlang dag-in-dag-uit door Hans Goslinga, Willem Breedveld, Sjoerd de Jong, Frits Abrahams, Anja Meulenbelt, Miriyam Aouragh, Folkert Jensma, het NOS-journaal en Nova wordt ingewreven: dat Nederland zo intolerant is geworden en dat er een ‘paniekstemming’ in Nederland heerst.

‘Nederland heeft zich bij de keel laten grijpen door de angst.’ Dat ziet u toch ook wel, ’s morgens tijdens het spitsuur, in de overvolle trein? De spanning is werkelijk te sníjden. De blinde paniek straalt van de gezichten van de passagiers af. Ik hoorde de conducteur zelfs een keer omroepen dat iedereen op zijn bagage moest passen. Pure angstzaaierij! En dan die buttons ‘Ik ben tegen terrorisme’, hoe intolerant! Allochtone scholieren die na zes jaar school nóg geen fatsoenlijk Nederlands spreken, apartheid in Nederland! Wat ís er van jullie geworden?

Peter Breedveld heeft de pest in omdat z’n tripje naar Toscane niet doorgaat.