De hand van Beatrix
Willem de Zwijger
De Majesteit schudde geen handen bij de viering van het 50-jarig bestaan van de Haagse moskee van de Ahmadiyya-beweging. In allerlei berichtgeving werd dit in verband gebracht met het tonen van respect voor “de islamitische regels” en gecontrasteerd met het incident waarbij een imam weigerde minister Verdonk de hand te geven. De ondertoon was: Verdonk staat alsnog te kijk als intolerante lomperik, als je ziet hoe elegant Beatrix deze situatie oplost.
Terecht is dat niet, omdat de contexten radicaal verschillen. Beatrix nam vrijwillig deel aan een festiviteit in een gebedshuis. Natuurlijk deed ze daarbij haar schoenen uit en gaf geen handen. Wie moskeeën, kerken of tempels betreedt eerbiedigt de gebruiken, bedekt al dan niet het hoofd, draagt al dat niet schoeisel, of wat verder ook vereist wordt. Wie de vereisten te ver vindt gaan kan ook buiten blijven.
Wie een bibliotheek of een museum betreedt, spreekt op gedempte toon, wie een zwembad bezoekt houdt zijn handen thuis tenzij het tegendeel evident op prijs wordt gesteld, en wie op straat loopt laat vuilnismannen met rust. Het hangt allemaal af van de context.
Verdonk sprak indertijd in een beleidsmatige context, in de openbaarheid, op haar vakgebied – integratie, het samen leven – met vijftig imams. In die context mocht ze er van uit gaan dat de aanwezigen zich conformeren aan algemeen geldende gedragsregels. Het is aan het goede fatsoen van diegenen die zich vanuit een gewetensovertuiging echt niet aan die gedragsregels kunnen houden, zich te onttrekken aan de confrontatie met die openbaarheid.
Beatrix deed wat in de situatie geboden was. Verdonk ook.
Willem de Zwijger is ‘de stem van politiek incorrect links’. Zijn weblog is een rijke bron van wijsheid en inzicht en zou veel meer bezoekers moeten trekken.
RSS