De nieuwe Juana Molina
Peter Breedveld
Het laat zich aanzien dat de nieuwe Juana Molina, Son, de Europese doorbraak van de Argentijnse zangeres betekent. Het album wordt op diverse websites besproken en ik weet niet hoe lang nog, maar het is in zijn geheel te beluisteren op VPRO’s Luisterpaal. Ga dat zeker doen!
Op Son gaat Molina door op de weg die ze al was ingeslagen met haar vorige albums Segundo en Tres Cosas, zij het dat Son een tikje agressiever klinkt. Op de andere albums overheerst de zomerse loomheid, Son is ritmischer en zet aan tot bewegen. Behalve folk en pop horen we nu ook blues, gospel, kerkmuziek en verdomd als het ge-pew-pew-pew-pew van Molina aan het eind van het nummer Yo no me niet aan Jane’s Addictions Perry Farrell doet denken. Sommige nummers klinken ronduit onheilspellend, zoals Las Culpas (De Zonden), en het spookt op het titelnummer, Son, mijn favoriet (doet me denken aan dode meisjes die in mijn slaapkamer ronddolen). Malherido is een poppig nummer dat eigenlijk beter bij een Britney Spears-achtig huppelkutje past, maar Molina maakt er toch weer iets speciaals van.
Martin Bril schreef laatst een stukje over wat volgens hem dé zomerhit van dit jaar gaat worden. Ik heb het daarna gehoord en God, wat een irritante bagger. Een drumcomputer en een hypernerveuze, gecastreerde neger, die Bril vergelijkt met Smokey Robinson, Bobby Womack en Levi Stubbs. Echt niet.
Nee, die beker laat ik aan me voorbijgaan. De soundtrack van mijn zomer wordt dit waanzinnig mooie album van Juana Molina, de nieuwe Tool en de muziek van twee films, Donny Darko en Me and you and everyone we know, waarover later meer.
RSS