Martin Bril
Cor Spaans
Na zijn stoutmoedige Volkskrant-column Vuilnis van 26 mei, een praugressieve doodzonde, slooft Martin Bril zich uit met enge links-radicale prietpraat, in de smekende hoop toch vooral weer te mogen worden opgenomen in het links-praugressieve wereldje. Wat een vertoning!
In zijn column van 6 juni betuigt Bril publiekelijk spijt tenenkrommend, hoe hij berouwvol door het slijk kruipt en smeekt om genade en komt met het opmerkelijke inzicht: Ik wist dat ik de mist in ging, dat ik vloekte in mijn eigen kerk’. Vervolgens weet Bril dat hij het goed moet maken. Hij doet dat op een wel zeer doorzichtige en walgelijke wijze.
Zo schrijft hij op 7 juni:
Waar is Pim? Hij is dood. Dit weekend zag ik Marco Pastors op televisie. Hij praatte over Pim – alsof Pim nog springlevend is, alsof hij dagelijks contact heeft met Pim. Is Marco Pastors eng? Pim was het wel, volgens velen, en dat hij dood is, is eigenlijk een zegen, al is het niet kies zo over de doden te spreken. Hoe zou Nederland eruit zien als Pim nog leefde? Anders.
Smerige taal van een smerige kerel. Als het over Theo in plaats van Pim was geschreven, had Brilboy het niet overleefd (de haremdames van Theo zijn niet zo zachtaardig als de Marokkaanse lovers van de Goddelijke Kale).
Op 8 juni slooft Bril zich in zijn nieuwe goedmaak-column uit om de Millinxbuurt een van de gevaarlijkste buurten van Rotterdam, waar het welzijn van de bewoners een landelijk dieptepunt bereikt (ik heb er van 1988 tot 1999 gewoond sinds ik daar weg ben is de buurt alleen maar slechter geworden) op te hemelen. De prachtige kleurrijke bevolking, het ‘mooiste metrostation van Rotterdam’, kweelt de griezelig kruiperige Bril.
Op 9 juni likt Bril nederig de hielen van de sociaal-democratie in een suikerzoet stukje waarin hij de o, zo sympathieke Bram Peper beschrijft, die zo’n ‘leuke rode trui’ draagt. Zelden heb ik op zulke misselijkmakende toon iemand zich zien vernederen om toch vooral maar weer toegang te mogen krijgen tot de Rode Kerk van de Politiekcorrecte Gemeente.
Cor Spaans is een liefdevolle misantroop, een dierenliefhebber vol allergieën, die zich niet thuis voelt in de Nederlandse maatschappij. Maar elders is het allemaal nog veel vreselijker. Het is een godswonder dat-ie het hoofd al decennia boven water weet te houden.
RSS