Turfmolm

Lagonda

Illustratie: Pieter Hogenbirk

Lagonda heeft even een korte schrijfsabbatical opgenomen. Te veel aan de kop, en de zaken die zich in Nederland en de rest van de wereld voordeden, nou ja… ik had gewoon de puf niet om ze van een zinnige duiding te voorzien. Ons belachelijke kabinet dat valt over Verdonks vuile was; een rector magnificus in Utrecht die met name een magnifieke crypto-apparatsjik blijkt te zijn; het schaamteloze gehannes over de monumenten voor Van Gogh; onze staatsomroep die zonder blikken of blozen de demonisering van rechtse politieke outsiders nog eens dunnetjes overdoet; de herdenking van 9/11 met alle complottheorieën van dien, en natuurlijk de strijd van Israël tegen de rebellenclub van Gretta. Ik had er even geen zin meer an.

En óveral en áltijd weer die óntevuile koléértige kùt-islam! Het gaat goddomme over niks anders meer! Op radio en tv doet iedereen wel zo krampachtig zijn best een positieve en verdedigende houding ten opzichte van de islam te etaleren, dat bij zo’n beetje elke mededeling een vergezocht bruggetje richting Allah wordt gemaakt. “Het waren geen islamitische jongeren”, verduidelijkt het journaal ongevraagd als er weer eens ambulancepersoneel is gemolesteerd. Of de weerman, die ineens gaat uitleggen hoe de regenseizoenen in Libanon precies functioneren. Libanon? Waarom niet Madagaskar? En zelfs als Donner eigenlijk heel gewoon wil uitleggen hoe de democratie functioneert, rolt daar ineens zomaar het woord “sharia” zijn mond uit. Nou ja! Waar het hart van vol is — het zijn haast een soort freudiaanse versprekingen.

“Dag bakker, er staat niets over hoofddoeken in de koran, en een halfje bruin alstublieft”.

Zelfs voor de meest rabiate verdediger van die religie is het toch inmiddels niet vol te houden dat er helemaal niets met de islam aan de hand is, en dat de islam “gewoon een religie” is, vergelijkbaar met ieder ander geloof? Er verstrijken maanden — wat zeg ik: jááááren! — zonder dat ooit het Boeddhisme tijdens het journaal verdedigd hoeft te worden. Nog nooit heb ik tijdens het jeugdjournaal gezien hoe de beweegredenen van de Joodse kolonisten aan de hand van de Thora worden toegelicht. Maar een moslim hoeft zijn pink maar op te lichten, en er staat een leger van journalisten, schriftgeleerden en multiculturalisten klaar om uit te leggen dat er niks aan de hand is; dat het oplichten van je pink heel gewoon is voor moslims; dat het hier een gemátigde moslim betreft, en dat het beslist géén terrorist is.

Het is er dus allemaal niet relaxter op geworden.

Maar er schijnt hoop te gloren aan de horizon! Er is namelijk die geweldige gematigde islam, die binnenkort toch eindelijk eens echt werk gaat maken van het terugfluiten en verlichten van die paar rabiate moslimsfundi’s die er op deze wereld rondlopen. Bijna elke moslim is namelijk gematigd, en verlangt hevig naar een geseculariseerde islam, die veel meer ruimte laat voor persoonlijke vrijheid en emancipatie. Althans — dat schijnen we te moeten geloven. Maar na bijna twee jaren na de moord op Van Gogh heeft onze samenleving nog geen *enkel* betekenisvol signaal uit de boezem van de islamitische gematigdheid mogen ontvangen. Misschien kunnen we eens voorzichtig de balans opmaken?

Onlangs heeft een onderzoek namelijk uitgewezen dat het percentage van de Marokkaanse jongeren dat de Westerse maatschappij afwijst inmiddels is gestegen naar 50%. Ik kan me herinneren dat dit percentage nog niet zo lang geleden op 15% stond. En hiermee is het antwoord gegeven op die éne vraag, die alsmaar niet gesteld wordt. Deze vraag luidt: welke invloed is groter? De invloed van de gematigde islam op de fundamentalistische islam, of de invloed van de fundamentalistische islam op de gematigde islam?

Nou?

Het maakt niet uit hoeveel gematigde moslims er zijn, zolang ze enkel op hun krent blijven zitten en hun mond houden. Het zijn de gedreven doeners die geschiedenis schrijven; het zijn de lieden die bereid zijn tot actie die de maat aangeven; het zijn de drammers die de mal hameren waarin de gematigdheid zal uitharden en haar uiteindelijke vorm verkrijgt. Zolang de gematigden niets doen, en het niet wagen zich actief te verzetten tegen hun fundamentalistische geloofsbroeders, zijn zij het die aan het kortste eind trekken en keer op keer op sleeptouw genomen worden. Deze grote groep verstomde en lankmoedige moslims wordt door de fanatiekelingen gebruikt als schild om achter te schuilen, of als reusachtig volkswapen om in stelling te brengen zodra de tijd rijp is.

Want de islam is de islam is de islam. Overrompeling van de heersende cultuur — dat is het enige kunstje van de islam, en ze beheerst het heel goed. De religie is ontstaan in één land, en zit nu in meer dan 50 landen. Rara, hoe kan dat? De islam maakt altijd een beweging voorwaarts, nooit achteruit. Het zijn altijd de fundamentalisten die de invloed van de islam actief uitbreiden en de grenzen verder oprekken door ze — desnoods eeuwenlang — te bevechten; het zijn nooit eens de gematigden die succesvol hebben aangedrongen op terugtrekking. Islam trekt zich alleen terug als zij actief bestreden en verslagen wordt, en daar zijn in de regel altijd paardenmiddelen voor nodig geweest.

Dit is gebeurd in het hele midden Oosten, waar de Perzische cultuur volledig aan stukken is geslagen. Het is gebeurd in Indonesië, dat in krap 100 jaar tijd van volledig Boeddhistisch naar volledig Islamitisch is verschoven. Het gebeurt NU in Kashmir, waar al tientallen miljoenen Hindoes zijn gedood. Het gebeurt NU aan de noordgrenzen van Pakistan, het NU gebeurt in Thailand, het gebeurt NU in Afrika en in Libanon, en het zal ook in Europa gebeuren. En altijd op dezelfde manier — een ongrijpbare voorhoede die niet bang is om haar handen vuil te maken en elke dag weer een paar passen voorwaarts maakt, en een grote, zwijgende achterban die enkel wordt gebruikt als massa om de vrijgevochten ruimte mee op te vullen en dicht te smeren. De gematigde islam is niets anders dan turfmolm.

En waarom denken wij dat we deze dans zullen ontspringen? Waarom steken we de hand niet in eigen boezem? Waarom ondernemen we zelf geen pogingen om de boel te controleren, maar wachten we hoopvol op de reddende hand van de gematigde islam?

En waarom wagen wij toch te denken dat de gematigde islam ook daadwerkelijk gematigd is? Dat denken wij, vanwege dit éne zinnetje:

“Wij kunnen er niks aan doen.”

Overal op de wereld kun je deze zin horen. In Zuid-Thailand worden de overgebleven boeddhisten door islamitische milities bedreigd en vermoord. Wat zegt de plaatselijke islamitische autoriteit? Heel naar allemaal, maar daar kunnen wij niks aan doen. In Indonesië worden christenmeisjes onthoofd door islamitische struikrovers. Wat zegt de islamitische regering? Heel vervelend, maar wij kunnen daar niks aan doen. Islam is namelijk liefde! In Darfur, waar de Janjaweed een voortvarende genocide op de zwarte bevolking uitvoert. Wat zeggen de Sudanese officials? Ja, naar hoor, maar daar kunnen wij niks aan doen. Arafat, met al zijn zelfmoordterroristen — die kon er ook nooit iets aan doen. En Hezbollah kan er al helemaal niks aan doen. Wij kunnen er niks aan doen: het is de eeuwigdurende kutsmoes van Allah.

Aanslag in Amerika? Kunnen wij niks aan doen; islam is namelijk louter tolerantie. Bommen in Madrid en Londen? Nee, kunnen wij niks aan doen; islam is namelijk een prachtreligie! Samir A? Mohammed B? Kunnen wij niks aan doen; dat zijn namelijk gewoon Nederlandse jongens. Politici en columnisten die ernstig bedreigd worden? Kunnen wij niks aan doen; de jihad heeft namelijk enkel betrekking op innerlijke strijd. Antisemitisme en homohaat dat weer de kop op steekt? Kunnen wij niks aan doen; voor Allah is namelijk iedereen gelijk. Eerwraak? Loverboys? Wij kunnen er allemaal niks aan doen; islam is namelijk juist een paradijs van vrijheid voor vrouwen! Joepie!

Wij kunnen er niets aan doen. Het zal. Donner kan mooi lullen dat hij enkel hypothetisch over invoering van de sharia heeft gesproken, maar moet jij eens kijken wat er gebeurt zodra hier in Nederland over 80 jaar die sharia ook daadwerkelijk in stemming wordt gebracht. Dan zullen al die gematigde moslims, die er nooit iets aan konden doen, ineens allemaal vóór stemmen. En dat was het dan. Dag grondwet, dag democratie, dag Nederland.

Lagonda schreef al teksten op een weblog, puur voor het eigen plezier, totdat FrontaalNaakt besloot hem aan de vergetelheid te ontrukken. Lagonda is 49% mannelijk, 51% vrouwelijk en 100% esotericus. Haar schrijfstijl wordt door sommigen ervaren als ‘een warm bad’, door anderen weer als ’totaal genadeloos’. Het is maar hoe de pet staat. Meer op de Lagonda blogspot.