Tachtig jaar kankerhoer
Willem de Zwijger
Illustratie: Pieter Hogenbirk
Het is met de radicalisering van moslim-jongeren in Slotervaart vijf voor twaalf, zegt deelstaatburgemeester Ahmed Marcouch. En dus benoemde hij een anti-radicaliseringswerker. Een. Eén!
Marcouch bedoelt het niet slecht. Maar lees in elk geval dit bloedstollende verhaal. Citaat:
Marcouch heeft inmiddels zelf het initiatief genomen. Ik was nog niet begonnen als stadsdeelvoorzitter of ik kreeg een brief van een bewoner die getreiterd werd door Marokkaanse kinderen.’ De ouders, die door hem op het stadsdeelkantoor zijn ontboden, schrikken zich een ongeluk. Een groep van vijftien knapen, hun kinderen, maakt al geruime tijd een van de hofjes onveilig. Een vrouw schreef Marcouch het niet langer uit te houden.
(…)
Na een uur komen de gepeste buren binnen. Vier vrouwen en een man nemen plaats tegenover de ouders van de lastpakken. De jongens schelden de vrouwen regelmatig uit voor slet’ en kankerhoer’. Ze fluiten, gooien steentjes, vernielen ruiten en maken tot diep in de nacht lawaai, vertellen de vrouwen. En dat al sinds december vorig jaar.
Marcouch adviseert de slachtoffers als groep’ naar buiten te gaan zodra de knapen weer voor ondragelijke overlast zorgen. Als ze niet meer anoniem zijn, zijn ze weg. Dit is het probleem van Amsterdam, als u allemaal achter uw gordijntjes blijft zitten, wordt de ruimte ingenomen door anderen.’ De slachtoffers zijn niet overtuigd. De ouders van die knapen moeten maar buiten op het bankje gaan zitten.’
De crux komt aan het eind van het verhaal. Het kan wel vier generaties duren, zegt Marcouch, voor de ‘civil society’ ook tot Slotervaart is doorgedrongen. Dat is tachtig jaar, voor alle duidelijkheid, en dat alles omdat de Hoogovens begin jaren zeventig wat arbeidskrachten tekort kwamen. Aboutaleb had het eerder over drie generaties, maar de voortgang valt blijkbaar al weer tegen.
Laat ik het nou eens bekrompen en kleinburgerlijk samenvatten: ik wil dat mijn dochter van veertien, en haar kinderen, en haar kleinkinderen, net als ik, als ze daar aardigheid aan hebben, in Amsterdam kunnen gaan wonen, werken, of studeren, zonder vier generaties lang voor kankerhoer te worden uitgemaakt. Vandaar de noodzaak van een shortcut to enlightenment. Binnen vijf jaar van woestijn tot beschaving, van kankerhoer tot – jawel! – respect, en van hoofddoek tot naakstrand. Meedoen, beuken, aan de bak. Dat is het idee, Marcouch – en doe je best.
Willem de Zwijger is ‘de stem van politiek incorrect links’. Hij rijdt een poenige SUV.
RSS