Kruitvat

Willem de Zwijger

Eergisteren zat ik bij een feestelijke gelegenheid naast een aantrekkelijk raadslid van GroenLinks. Ze vertelde over haar vakantie in Marokko, ze had ook op een kameel gereden, en verder waargenomen dat het land her en der fors aan het moderniseren was. Ze had tot niet lang geleden in Amsterdam gewerkt, en vastgesteld dat de Marokkaanse Nederlanders in West in het geheel niet ‘mee willen doen’. Emigranten hebben de neiging vast te blijven zitten in de cultuur van hun land van herkomst zoals die was op het moment dat ze vertrokken, en dus zou het goed zijn als de Marokkanen/Nederlanders van West eens goed zouden rondkijken in hun ‘eigen land’. Om te zien hoe het zich ontwikkelt.

Na het optreden van een prachtige jonge operettezangeres helemaal uit Rotterdam, die ook nog verkleed was als lampion op rolschaatsen, herhaalde ze de term ‘eigen land’ een aantal malen. Het gaat hier om tweede generatie migranten, zei ik, Nederland is hun eigen land, die knop moet om. (De ChristenUnie aan de overkant van de tafel knikte ijverig met instemming). Het kostte enige moeite, ze begreep het, maar wees op het probleem van de tweede generatie. Haar voormalige Turkse secretaresse was perfect opgeleid en geïntegreerd, helemaal goed, maar werd op een gegeven moment droevig en onrustig, en vertelde vervolgens dat ze door haar ouders was uitgehuwelijkt aan een man uit de bekende binnenlanden. Om zich niet af te snijden van de familie trouwde ze uiteindelijk met deze figuur, werd langdurig ziek, kwam na geruime tijd toch nog weer terug op het werk, werd zwanger, etcetera.

Net als bij de ex-moslims zou er eigenlijk een ondersteuningsnetwerk voor deze meisjes moeten zijn, zodat ze zich kunnen verzetten tegen familiedwang, opperde ik. Daar was GroenLinks het helemaal mee eens. Welvarende en intelligente babyboomers uit de provincie zijn het uiteindelijk vrij snel eens. (Ze delen namelijk een heleboel onuitgesproken dikke identiteit)

(Ondertussen had de PvdA rechts van ons, al wat ouder, gesteld dat het allemaal in de loop van de tijd vanzelf goed zou komen. Neem nou de Surinamers, inmiddels ook dik in orde. Ik wees er op dat de migratie van Surinamers eenmalig was, anders dan bij de voortdurende huwelijksmigratie die de problemen bij Turken en Marokkanen bestendigen. Dat begreep de PvdA.)

Het gesprekje was wel wat heftig, en dat is eigenlijk gek voor een dorp waarin de eerste en laatste hoofddoek werd gesignaleerd in november van het jaar 2005, ter hoogte van de DA-drogist. Het laat zien dat bedreiging van identiteit door diversiteit mensen raakt in hun kernwaarden. Zelfs, en waarschijnlijk juist, in een omgeving waarin die kernwaarden altijd onuitgesproken bleven, vanzelf spraken, en voor lief werden genomen. Wat nog altijd zo is.

Hans Teeuwen nam op televisie de dames van Halal te grazen. “Belediging is voor sommige mensen ook gewoon een waarheid die ze liever niet willen horen.” Een parafrase op het citaat van George Orwell, hier ad nauseam herhaald: ‘If liberty means anything, it means the right to tell people what they do not want to hear.‘ Of anders: Feiten.

Volgens Jacques van Doorn hebben we niet het recht mensen te vertellen wat ze niet willen horen. Jaren ’60 of Europees Hof 1976 ten spijt: geen right to offend. Het gaat volgens dat Hof bij vrijheid niet alleen om meningsuitingen waar iedereen het wel mee eens is maar ook om: ‘(…) those that offend, shock or disturb the state or any sector of the population. Such are the demands of that pluralism, tolerance and broadmindedness without which there is no democratic society.‘

Van Doorn volhardt nog steeds in zijn suggestie dat het met die mishandeling van Jami allemaal reuze meevalt. Hij miskent het absolute taboe in onze samenleving op geweld, of dat zich nu beperkt tot klappen en schoppen, of zich uitstrekt tot kogels en kromzwaarden. En hij citeert minister Donner:

“Als je maatschappelijk op een kruitvat zit, moet je niet iedereen de vrijheid geven er een lontje in te stoppen.”

De vuurwerkfabriek van Laurens Jan Brinkhorst.

Van Doorn, Donner, Brinkhorst: vrijheid moet te allen tijde worden verdedigd. Whatever the cost may be. Als we onze vrijheid niet verdedigen tegen de kruitvatjes, ook wel prachtwijken genaamd, zijn we ten dode opgeschreven.

Willem de Zwijger is ‘de stem van politiek incorrect links’. Hij rijdt een poenige SUV.