God

Loor

Toen ik onlangs weer eens zat te bedenken dat mijn leven minder leuk is dan dat van een zesentachtigjarige non die nog maagd is, las ik het voor mij nauwelijks schokkende bericht dat bijna de helft van de vrouwen meer seks wil. Het maandblad Celebrity, dat een seksenquête hield onder 2000 lezeressen, maakte de resultaten van dit onderzoek bekend. Blijkbaar ben ik niet de enige die allesbehalve tevreden is met haar (op dit moment niet-bestaande) seksleven.

Tijdens het lezen van het onderzoek, waaruit blijkt dat zeker vijftig procent van de dames één of meerdere vibrators op haar nachtkastje heeft staan en bijna hetzelfde percentage wel eens naar een pornofilm kijkt om in de stemming te komen, dacht ik terug aan mijn non-relatie met de Ex der Exen, alias mr. Moodswing. Niet eerder heb ik zo moeten vechten om aan mijn seksquotum te komen als tijdens die twee moeizame jaren met hem.

Het eerste jaar hadden we nog een zogenaamde langeafstandsrelatie, wat best voordelen had: lekker veel spanning! Maar het hebben van een langeafstandsrelatie heeft ook nadelen: lekker veel spanning! We ontmoetten elkaar ieder weekend op plekken waarvan ik dacht dat ik er nooit zou komen (voornamelijk in primitieve, stoffige jachthutten en op tochtige hoogzits) en aanvankelijk zag ik nog wel de glorieuze aspecten van onze verhouding (het reizen en de inhaalseks), maar na verloop van tijd besefte ik dat ik praktisch gezien een non was geworden. Ik had namelijk, net zoals een non met God, een relatie met een nagenoeg onzichtbare man. Nou ja, ik zag hem dan nog wel eens, maar mijn vrienden en familie zagen hem bijvoorbeeld nooit.

Nadat ik mr. Moodswing, alias God, hiermee confronteerde en meldde dat ik dit niet heel lang meer vol ging houden, was het uit. Hij was nu eenmaal iemand die het uiterst prettig vond om zo ver mogelijk bij zijn geliefde vandaan te wonen en daarmee was de kous af. Dacht ik. God had zich na een paar maanden radiostilte gerealiseerd dat hij zonder mij geen compleet mens (van de goddelijke soort) was en had zelfs een paar laden in zijn kledingkast voor mij vrijgemaakt. En ik was nog steeds verliefd en dus ontoerekeningsvatbaar. Drie weken na deze ‘doorbraak’ woonde ik in mooi Brussel – bij God himself.

Mijn zwarte nonnengewaad liet ik achter in Nederland en een van de vrijgemaakte laden vulde ik met mooi ondergoed. Tevergeefs, zou later blijken. Van maandag tot en met vrijdag wenste God namelijk geen seksuele activiteiten te ontplooien en ging hij bij voorkeur al om acht uur ’s avonds naar bed, zónder mij en met een veelzeggend dichtslaan van de slaapkamerdeur. Dat dit gedrag van blijvende aard was en ik tot het weekend op een houtje kon bijten, had hij me wel even mogen zeggen toen hij mij weer zijn leven binnensleepte.

God was onvermurwbaar en leek als door een wesp gestoken als ik hem op zomaar een, pak hem beet, woensdag probeerde te verleiden middels een voorzichtige aanraking op een cruciale plek. En een zachte kus in zijn nek leidde op een gemiddelde donderdag steevast tot hysterisch gegiechel zijnerzijds. Behalve in het weekend – dan transformeerde God voor een aantal uren tot een holbewoner die mij, na het hele weekend gejaagd te hebben, graag horizontaal naar zijn grot sleurde.

De inhaalseks bleef dus gehandhaafd, ondanks de omzetting van een langeafstandsrelatie naar een serieuze samenwoonsessie en een lade vol spannend ondergoed. ‘Ik houd nu eenmaal niet zo van seks, Loor’, was zijn immer vermoeide antwoord op mijn bijna wanhopige smeekbedes en daarop volgende dreigementen als ‘Uit!’ en ‘Ik! Ga!’. Misschien wil Celebrity hier nog een apart artikel aan wijden: Mannen die pertinent niet van seks houden. Ze bestaan echt.

God is nu om meerdere redenen de Ex der Exen (al zal deze titel nu een geheel andere lading krijgen) en ik wens zijn psychoanalyticus veel succes. Aan mij de zware taak om (een bij voorkeur beschikbaar) iemand te vinden zonder derdegraads relatievrees en mét het vermogen om 24/7 van seks te genieten. Laat het alsjeblieft niet teveel gevraagd zijn.

Loor (1967) is individualist tegen wil en dank. Ze heeft een broertje dood aan middelmatigheid. Ze is een warm, lief en mooi mens, maar niet geheel ongevaarlijk.